One from the Heart (1981)

Inderdaad mooie nummers van Waits, maar het verhaal kraakt aan alle kanten, de cast acteert matig tot beroerd (emotieloos en oppervlakkig) en een film waarbij Las Vegas op een erg brakke manier is nagebouwd (de gehele film werd in een studio opgenomen) zie ik niet graag weer terug.

Matige film over een koppel die ruzie krijgen op de dag dat ze vijf jaar bij elkaar zijn. Het verhaal en de personages zijn simpelweg nogal aan de saaie kant. De film heeft zeker wel visuele flair met mooie decors en een kleurrijke belichting. Ook zijn sommige scenes mooi door elkaar gemonteerd. Echter weet dit de film allemaal niet te redden.

Bijzonder aangename herziening. De film is zelfs nog een stuk beter dan dat ik me herinnerde.

Het werk is in 2003 digitaal gerestaureerd, met 'additional editing', maar de aanschouwing van de oorspronkelijke versie is voor mij te lang geleden om een serieuze vergelijking te maken. De productie en oorspronkelijke release kenden nogal wat problemen, om het zacht uit te drukken, en Coppola verklaarde later dat de eerste print, die zeer matig werd ontvangen, nog slechts een 'work in progress' was.

Hoe dan ook, wat ik nu op MUBI onder ogen heb gekregen, ziet er echt prachtig uit.
 
De film is volledig opgenomen in de studio, waar een gedeelte van de strip van Las Vegas werd nagebouwd. Las Vegas is van zichzelf natuurlijk al artificieel, maar de decors, de belichting en de overvloedige inkleuring geven het geheel bewust nog een extra kunstmatige sfeer.

De dromen en verlangens van Hank en Frannie hebben ook iets clichématigs, iets banaals, maar lijken wel - inderdaad - recht uit het hart te komen, en deze stoethaspelige, wat hoekige working class people krijgen daarmee toch iets aandoenlijks. In de laatste scènes worden de clichés en het sentiment nog eens extra dik aangezet, maar de ontroering laat zich daardoor niet wegjagen, integendeel: juist die kunstmatigheid draagt bij aan die ontroering. De mengeling van ietwat bombastische hyperromantiek en rauwe kitchen sink van Tom Waits op de soundtrack is hier dan ook volledig op zijn plaats.

Het camerawerk is van grote klasse, meteen al te zien na de (letterlijke) opening van de toneelgordijnen, het geluid van een stuiterende roulette bal en de openingstitels, als de camera vanaf de maan naar de aarde duikt, en vanuit de donkere ruimte in een explosie van licht de strip bereikt, waar het een drukte van belang is; en pas halt houdt voor de etalage van het reisbureau waar Frannie aan het werk is.

Cinematografie en editing blijven de hele film door van hoog niveau, met veel dynamiek in de verschillende scènes, waarbij eerder genoemde belichting en inkleuring een heerlijk warme sfeer creëren. De scènes waar fantasie en realiteit door elkaar lopen mogen er ook zijn. De Circus Girl (Kinski) als helblauwe neonreclame die Hank toezingt met Waits' Little Boy Blue is er zo eentje. Andere hoogtepunten zijn de massale dansscène op de strip, en de fantastisch belichte, stomende tango van Frannie en Ray in rood en zwart.

En een happy end in tranen. Dat was weer eens wat anders, na The Godfather en Apocalypse Now. Jammer dat het indertijd niet aansloeg.

Take me home you silly boy, zingt Crystal Gayle vlak voordat de gordijnen weer sluiten. Ik zou het doen.

Een goede romantische film op zijn tijd kan ik wel waarderen. En dit is een wel heel bijzondere.
Vormgevingtechnisch is dit een unieke film. Francis Ford Coppola kan zich helemaal uitleven. One from the Heart is nog kleurrijker dan Blue Velvet.
Frederic Forrest en Teri Garr zijn niet de grote bekende sterren. Ik ken ze althans niet echt goed, maar dat maakt deze film voor mij nog meer de moeite waard.
Het is een vrij melancholische film, die een relatie in zwaar weer laat zien, waarbij beide partners hun geluk elders zoeken.
Ik heb genoten van de bijzondere sets. Een heel mooie kwetsbare rol van Nastassja Kinski.
Een passend happy end.

In grote lijnen eens met Basto.

Bijzonder. Coppola wilde duidelijk het tegenovergestelde maken van Apocalypse Now en komt met een film die heel opzichtig een constructie is. Las Vegas is nagebouwd en alles heeft heel bewust een studiosfeer. De film baadt in het neon. Camerawerk laat her en der de constructie nog veel sterker zien. En in dat kunstmatige sfeertje gaat het liefdesverhaal ook als een constructie voelen. Meer daardoor als door het acteren.. Dat pakt zowel goed uit als minder goed. Het minimale plot gaat toch al niet de diepte in en de film blijft daardoor de focus houden op de stijloefening die het is. Maar de film greep me ook niet aan. Maar echt erg was dat niet. Ik zag dus vooral een prachtig gestileerde constructie. Een erg creatieve film die heel bijzonder uitziet.

Ik had het studiodecor niet willen missen en een vraag me af of een complexer plot de film niet in de weg had gezeten. Met een echt decor had de stijl lang niet zo consequent kunnen worden doorgevoerd. Aan de andere kant: Iemand als Jacques Demy lukte het wel om films die even minstens even kunstmatig zijn een emotionele laag mee te geven.

Maar toch wel de fijnste van de drie Coppola's van de laatste dagen en dat is erg verrassend. Ik had hier het minst van verwacht.