The Lady from Shanghai (1947)

Ik kan het me wel voorstellen, vond het bij vlagen ook erg rommelig, maar toch wel erg genietbaar.

Tja, Orson Welles wordt dacht ik toch vrij vaak in verband gebracht met zijn strijd tegen de studio's. Wat daarvan waar is weet ik verder ook niet, maar ik had juist de indruk dat je het bij deze film goed kon merken. Wellicht zat ik dan fout, maar er kan toch moeilijk ontkent worden dat er iets niet aan de film klopt.

In sommige gevallen hoor je er wel eens iets van. Maar het was toch schijnbaar Orson Welles gewoon om films te maken die niet helemaal goed vielen bij de studios. Bij deze film werd er al het een en ander gepost over een zwaar verknipte versie. Wellicht dat ik daarom aannam dat de reden dat The Lady From Shanghai als een rommeltje overkomt (ik neem het zelfs nog steeds aan) daar aan lag. Toegegeven, sommige scènes kwamen gewoon ook niet goed geregisseert over, maar andere juist weer wel. Wellicht was Welles niet in vorm. Ik probeer hier verder niet de mythe van Welles te verdedigen, zo'n fan ben ik ook weer niet van hem. Het commentaar van Bogdanovich ken ik verder niet.

Mijn reactie was ook vooral vanwege het steeds terugkerende commentaar over de cut.

Maar goed, montage rommelig, vond ik ook wel. Denk ook deels door het script. Het zijn veelal losstaande scene's.

Je weet natuurlijk niet welke scene's er uit zijn gegaan en misschien wel terecht er uit zijn gehaald. Alleen is iedereen het er wel over eens dat de spookhuis scene te kort is.

Ik denk toch wel dat het allemaal zo losstaand overkomt doordat er zoveel in gesneden is. Er is zeker een uur aan speelduur verwijdert. Het kan dan ook niet anders dan dat de film wat incompleet aanvoelt als je zo'n ingreep neemt. Vooral bij een film die toch veel op plot steunt zoals deze film. Hopelijk weet Kar-Wai hier een echt geheel van te breien.

Volgens IMDB is dat een van de verknipte scènes. Ik vond het de sterkste scène in de film, die zeker langer had mogen duren.

Gek genoeg werkt het plaatjes posten niet bij filmtopics......maar deze is mooi in ieder geval:

http://aycu27.webshots.com/image/26106/2004942348716754942_rs.jpg

Klopt. Dat is enkel mogelijk in het forum.

En hier een scherpere poster: klik

Uit Rita's haircut-sessie:

- still1

- still2 (met Orson)

- still3 (nieuwe haircut)

- still4 (nieuwe haircut, 2)

Link naar trailer: http://tinyurl.com/27lgzp

Goeie film-noir, met een uitstekende Rita Hayworth in een opwindende, tragische rol en een gecontroleerde Welles achter de camera. Pas in de laatste scènes breekt hij met de gekozen stijl en haalt hij filmisch het onderste uit de kan, meteen het bewijs dat hij zich als regisseur meer kon profileren dan als acteur. De vereenzaamde Michael O'Hara staat hem enerzijds wel (je krijgt niet echt hoogte van wat hij voelt, zoals bij Welles zelf ook altijd het geval was), maar anderzijds is dat tevens een negatief punt: O'Hara's handelingen komen soms helemaal niet uit de verf, omdat ze gehuld gaan in een soort misplaatste mystiek van een over het scherm strompelende Welles die met de dag dikker lijkt te worden.

Zo erg is dat allemaal niet, want 'The Lady from Shangai' vliegt aan een ongeloofelijk tempo voorbij: Welles brengt variatie wanneer dat nodig is en hij rekt niets langer dan hoort. De enkele kleine "onhebbelijkheden" verdwijnen daardoor in het niets.

Aangename film dus.

3*

De filosofische dialogen vond ik juist het ingewikkelde plot ondersteunen, het vormt een cohorentie met het verhaal.

Dit schijnt trouwens de enige film-noir te zijn waarbij er geen camerabewegingen ontbreken.

Wat bedoel je?

De enige film-noir waarbij de camera niet constant op een vaste plaats staat.
Een stijlkenmerk van film-noir is het ontbreken van camerabewegingen, wel in- en uitzoemen, links en rechts draaien, maar dan allemaal vanuit 1 camerastandpunt.
The Lady from Shanghai is hier een uitzondering op (spookhuis scene).

Dit soort filmnoirs zijn niets voor mij. Al dat heldhaftige gedoe maakte het nogal onrealistisch. Ik heb liever het "Niagara"-achtige film noir. Rita Hayworth heb ik nooit zo'n boeiende actrice gevonden. Toch nog een paar puntjes voor de mooie duistere sfeer.

Realisme is geen vereiste(tot op zekere hoogte dan).

Wel bv. zo'n typisch Iers accent(Welles) en een pracht van een Hayworth in de hoofdrol.

Heb me uitstekend vermaakt met een verfrissend verhaal en dito uitvoering.

Meestal hou ik wel van dit type film, maar The Lady From Shanghai vond ik maar matig. Dat het verhaal niet realistisch is, kan ik inkomen en hoeft voor mij niet erg te zijn, maar dit verhaal had voor mij weinig: geen spanning, geen diepgang en geen overtuiging. Dan blijft er te weinig over.

Het verhaal is erg onduidelijk en vaag (ik snap maar half hoe het nu in elkaar steekt) en dat haalt deze verder sterke Welles-film een stuk omlaag. Regie is zoals gewend van Welles ijzersterk, met name de grote finale in het spiegel-doolhof is een lust voor het oog.

Die eindscene is natuurlijk geniaal verfilmd door de grote cineast Welles. Maar daarvoor vertoont de film een nogal gewoontjes verloop. Ik vond hier het verhaal ook onduidelijk, maar daar heb ik helaas wel meer last van bij filmnoirs .

Een uur door de studio uit de film gesneden (Sukkels!!!!).

Schijnbaar vonden ze dat Orson Welles het allemaal nodeloos ingewikkeld en te somber maakte.

Helaas is daarmee in potentie een meesterwerk verloren gaan (ligt dat materiaal niet nog ergens in een kluis? Director's Cut. Welles zal toch wel ergens hebben genoteerd hoe de film had moeten zijn?).

Al met al levert het wel een tamelijk briljante film-noir op. Sfeer en de spiegelhuis-scene zijn meesterlijk.

Grote kans dat de footage is vernietigd, wat bij tenminste één Welles-film is gedaan om te voorkomen dat hij zelf de oorspronkelijke film weer in elkaar zou zetten. Uit deze film is naar zeggen bijna een uur geknipt. Een wonder dat er dan toch nog iets van een verhaal zichtbaar is (hoe onduidelijk en vaag het ook moge zijn).

Ik weet nog wel dat de film mij tegenviel bij de eerste kijkbeurt. Nu zoveel jaar later beviel het me eigenlijk al een stuk beter. Was eigenlij kbest hilarisch, dat nihilistische gedoe met een vette knipoog.

Het bleek een totaal niet serieus te nemen (inhoudelijk dan) vormexperiment (met name in vertelvorm) en een onstuimige autobiografische allegorie. Tenminste dat maakte ik ervan. De eerste keer denk ik allemaal veel te letterlijk genomen.

Op het spoor gezet door Inland Empire waarin Lynch als vanouds referenties verwerkt naar Rita Hayworth, kwam ik uit op deze klassieker. Verhaal-technisch vond ik het een beetje een rommeltje, bovendien spreekt Welles mij niet zo aan en de acteer-prestaties van Hayworth evenmin. Toch ga ik deze film een tweede kans geven en kan mijn waardering wellicht nog toenemen. Vooral vanwege de legendarische spiegel-scene en de unieke regie boeit deze film zeker.

Uitstekende film-noir van Orson Welles. Het is mijn derde van deze meester, na eerder Citizen Kane en Othello te hebben aanschouwd. Dit is weer een heel ander soort film, maar wel één waar ik erg heb van genoten. Vooral het laatste gedeelte is natuurlijk magnifiek. Een heerlijk slot, zoals wel vaker gezien bij Film-noirs. Hij duurt niet erg lang, maar opzich word wel alles erg duidelijk. Verhaal is spannend en boeiend van begin tot eind. De muziek is ook erg goed weer. Opvallend dat deze film geen enkele prijs heeft gewonnen.

De cast is natuurlijk erg sterk. Orson Welles was een geweldige acteur (en regisseur). En ook Rita Hayworth schittert op het beeld. Ook Everett Sloane was erg goed, ken hem nog van de Disney serie Zorro.

4*

Wat me van deze film vooral bij zal blijven is het eerste half uur. Een moordend tempo, hoogst eneververende en geestige dialogen en – wat in alle bewondering voor de regisseur nog weleens vergeten wordt – een geweldig haast method-acterende Welles. Wat volgt is een uitstekende film noir die uiteindelijk uitmondt in een rechtbankdrama. Dat vond ik een beetje jammer eigenlijk, want ik vond de setting op boot en exotische oorden eigenlijk wel plezant. De volle glorie waarmee Rita Hayworth in beeld wordt gebracht is op het randje.

Niet zo'n gemakkelijke film om te lezen. Vaak niet letterlijk te nemen, veel spot en ironie, vaak langs de neus weg verteld, veel onuitgesproken (erotische) spanningen (de man van Rita Hayworth is niet zomaar kreupel natuurlijk) , symbolische locaties... De achtergronden vullen de inhoud steeds aan en zijn vaak minstens zo belangrijk.

Schitterend geacteerd, visueel briljant. De scènes in het aquarium en funhuis zijn van een orgasmisch niveau. Bizar, grotesk, maar prachtig (en natuurlijk doordrenkt van symboliek).
.
En dan te bedenken dat er nog een hoop materiaal uitgesneden is... Nu vind ik het al een meesterwerk (weliswaar met een aantal ruwe kantjes).

Kijk zeker ook de featurette met Bogdanovich op de dvd (audiocommentaar heb ik zelf nog niet bekeken), enorme aanrader.

Inderdaad een film die meer aanvoelt als een spoof op een noir en andere genres dan een "echte" noir.De film is dermate verknipt dat je hem niet goed kunt beoordelen,maar het strontvervelende begin lijkt een parodie te zijn op romantische komedies rondom een 3hoekje.Dat Welles schaamteloos zijn stuklopende relatie met Hayworth in deze film verwerkt,is duidelijk.De dictator gelastte dat Rita heur haar afknipte en blond verfde,maar dan nog ziet ze er geweldig uit.Waar het accent van W. op moet slaan weet ik niet,hiJzelf waarschijnlijk ook niet.

Het femme fatale-archetype is hier tot in het absurde doorgevoerd,evenals de buitenissige plot waarbij vergeleken de intrige van the big sleep eenvoudig aandoet.

Ook de rechtbankscènes lijken opzettelijk alle courtroom-drama clichés te bevatten.

Het hypergestileerde,expressionistische slot in het Chinese theater is terecht opgenomen in de canon van beste filmsequenties ooit(ik bedoel dus mijn canon ).Mooi eerbetoon in enter the dragon ook

Die Chinese theaters-scene in Once upon a time in America deed ook meteen aan deze film denken.

Ik kan me erg goed vinden in de kritiek van The One Ring op de vorige pagina, ook voor mij voelde deze film ietwat onevenwichtig aan. De minpunten zijn een combinatie van een niet bijzonder sterk uitgepuurd scenario, enkele mindere acteerprestaties (ik vond Grisby behoorlijk irritant om naar te kijken en Welles' opgezwollen Iers dialect was op zich niet echt mijn ding, dit even ter zijde) en allicht het feit dus dat in de film her en der geknipt is op plaatsen waar men dat beter niet gedaan had. Zo had ik net als iedereen wel wat meer willen zien van de scènes in het pretpark, want de laatste 10 minuten waren sowieso de sterkste minuten van de hele film en allicht de voornaamste reden waarom deze film opduikt in menig cinefiel favorietenlijstje (misschien in combinatie met enkele interessante Hollywoodfacts wat de productie betreft).

Qua cinematografie is het weer mooi, zoals we dat van Welles gewoon zijn, maar behalve bij de laatste scène zat er niet echt iets memorabel of briljant bij. Het eerste uur schiet de film wat mij betreft te traag op, om pas vanaf de rechtszaak vaart te nemen en deze tot het eind te behouden. Iets te onevenwichtig en niet sterk genoeg om echt te overtuigen, daarom blijft hij steken op een 3*.

3*