Turn the Key Softly (1953)

Intens genoten van dit (te) onbekende pareltje.
Een noir-sfeertje met uitstekend acteerwerk van de complete cast.
Iedereen zit goed in zijn/haar rol, maar Kathleen Harrison (Granny Quilliam) steelt wel de show.

Tevens een mooi tijdsbeeld van Londen in de jaren vijftig.

De inbraak- en ontsnappingspoging is geweldig spannend gefilmd en gespeeld, en wist mij op het puntje van mijn stoel te krijgen.
Knap werk van regie, cameraploeg en Terence Morgan (David)

Een meesterwerkje?
In ieder geval meesterlijk.
Deze komt gegarandeerd nog wel eens in mijn DVD speler terecht.

Over drie dames (Twee jonge, en eentje op leeftijd), die tegelijk de gevangenis mogen

verlaten. En krijgen we uiteindelijk via dezen drie verhaallijnen, over hoe ze het er nu

vanaf zullen brengen.

Op de een of andere manier vond ik het allemaal buitengewoon intrigerend gebracht in

deze film.

De drie dames ook nogal verschillend. De dame op leeftijd ogenschijnlijk het meest

zorgeloos eigenlijk, genietend van haar vrijheid in gezelschap van haar hondje. Joan

Collins (Eigenlijk een beetje als in haar rol van Alexis in Dynasty) een manipulatieve

verleidster voor geldelijk gewin maar die uiteindelijk niet weer in de val van de verlokking

loopt. Met een doorslaggevende scene waarbij je zou kunnen stellen dat zij zichzelf heeft

overwonnen. Maar met dan ook een mogelijk huwelijk met eindelijk een aimabele man in

het verschiet.

Bij de andere jonge dame, ligt het allemaal wat complexer. Wordt toch weer ingepalmd

door de charmes van een man door wie zij bij een gezamenlijke act of crime er min of meer

was ingeluisd, en aan wie zij die gevangenisstraf te danken heeft. En niet op de hoogte

van zijn uiteindelijke intenties.

Met fijne beelden van de stad Londen, alsook ook een treffende sfeer van de kroeg die het

oudje Granny met haar hondje bezoekt. Maar de sfeer is sowieso aldoor goed getroffen, al

voorwaar aan het einde van de film. Bij de inbraak, en al helemaal de achtervolging van de

agenten buiten op hoogte bij gebouwen daar in Londen, op die inpalmende geliefde die een

doortrapte smiecht blijkt te zijn.

Niet dat de spanning aan het einde om te snijden was, maar spannend was het toch

zeker. Met ook nog eens een lichte opstapeling van emoties, waarbij alles heel natuurlijk

zonder nadruk op het sentimentele.

De film liet mij in positieve zin met enige verwondering achter. Want zelfs ondanks die

drie verhaallijnen, had de film een bijzonder soepel verloop. Wat wel mede te danken

zal zijn geweest aan het algemene acteerwerk, maar stellig ook aan de regie van de

regisseur.