Abzurdah (2015)

Abzurdah

Dat je voor het eerst verliefd wordt kan heel mooi zien. Maar zoals we in Abzurdah zien, het kan bij labiele tieners ook leiden tot zelfdestructie. Zeker als er sprake is van afwijzing en toch al wat problemen thuis. Suárez speelt het allemaal erg sterk en het tweede gedeelte, wanneer er een eetstoornis wordt geïntroduceerd, is moeilijk om naar te kijken. Wat ik wel jammer vind is dat je niet ziet hoe Cielo er uiteindelijk bovenop komt. We slaan op het laatst wat stappen over en dat is zonde. Maar voor de rest is Abzurdah een prima film en een tour de force van Suárez.

Geen slechte film, alles ziet er behoorlijk uit en het acteerwerk is in orde maar het doet me vrijwel niks. Cielo ziet er goed uit maar is ook onuitstaanbaar en dat maakt het lastig om sympathie voor haar op te brengen.

De film stond al behoorlijk lang op mijn kijklijst. Misschien wel zo lang dat ik het zelfs helemaal vergeten was en het onderaan de kijklijst was komen te staan. Vandaag dan eindelijk bekeken en wat was het een ervaring. Spijt dat ik het niet eerder heb bekeken.

We worden meegenomen in het leven van een jonge tiener van 16 jaar. Een meisje dat in de bloei van haar leven staat en nog vrij naïef is. Via de chat op ICQ leert ze iemand kennen waar ze het gevoel bij heeft dat ze haar hart kan luchten. ICQ ken ik nog van de jaren ‘90 en vond ik wel geinig om weer terug te zien. Dat even terzijde.

Wat volgt is een ontmoeting waarbij misbruik van naïviteit en goedheid van het kwetsbare meisje voorop staat.

De kijker wordt meegenomen in een rollercoaster van emoties, verdriet, machteloosheid en het enige wat je wil is het meisje even door elkaar schudden. Even tot de orde roepen en vanuit de volwassenheid en levenservaring tips en adviezen meegeven.

Perioden van depressie, obsessie en alles rondom haar eetstoornis zijn vrij heftig en het moet gezegd worden dat Cielo erg sterk heeft geacteerd. Petje af.

Een dramafilm zoals een dramafilm moet zijn. Empathie, irritatie, onbegrip, bijzonder verhaal en vooral lekker vlot. De tijd vliegt voorbij zonder dat je dat als kijker doorhebt.

Eugenia Suarez is trouwens een erg mooie verschijning. Op internet las ik net dat haar oma en een deel van haar familie uit Japan komen. Op het eind van de film staat in de aftiteling dat Argentinië het tweede land na Japan is waar anorexia het meest voorkomt. Een bijzondere samenloop van het verhaal en de actrice wat verder niks met elkaar te maken lijkt te hebben, maar slechts een interessante trivia is om te delen.

Bijzonder waargebeurd verhaal.

4*