The Greatest Show on Earth (1952)

Deze film heeft de twijfelachtige eer om bekend te staan als de slechtste film die de Oscar voor Best Film won. The Greatest Show on Earth is inderdaad niet bepaald The Greatest Movie on Earth, maar om het meteen tot een barslechte film te verklaren is ook wat overdreven.

The Greatest Show on Earth is vooral een onschuldige film. Dit zorgt ervoor dat de film prima wegkijkt en over de gehele speelduur wel enigzins vermaakt, maar tegelijkertijd zal denk ik niemand de film kunnen roemen om zijn geweldige durf. Iedereen heeft een verhaal als deze inmiddels wel eens gehoord. Het is een typisch backstageplotje met verschillende artiesten en managers die allemaal jaloers zijn op elkaar. Soms omdat de een meer talent heeft dan de ander, soms omdat de een verliefd is op iemand anders, maar het liefst toch allebei. De verschillende haat-liefde-verhoudingen zijn afgezaagd, maar houden wel een soort empo en afwisseling in de film, te midden van de iets te grote hoeveelheid aan circusvoorstellingen.

Het grootste mysterie voor mij is dan niet eens zozeer dat hoe deze film de Oscar voor Beste Film won (al is het wat vreemd), maar hoe men hier de prijs voor Beste Script aan kwijt kon, want films als deze bestonden ook toen al lang.

De film zelf is goed gemaakt, maar nergens wordt er iets echt interessants gedaan, al was de treincrash nog wel mooi uitgevoerd. De acteerprestaties wisselen van slecht (Betty Hutton) tot gewoon goed (James Stewart, de gehele speelduur onder clownsmake-up). Ik weet niet wat het met Heston is. Een groots acteur is het niet, zeker niet in dramatische scènes, maar toch overtuigd hij altijd wel. Het weet er op een bepaalde manier voor te zorgen dat je geloofd dat hij dat circus al jaren managed.

Uiteindelijk heeft de film niet echt iets om hem aan te raden, maar mensen die net als ik proberen alle winnaars voor de Oscar voor Beste Film te zien hoeven dit ook weer niet als een gigantisch obstakel te zien. Persoonlijk heb ik een onschuldig werkje als deze stiekem liever dan de sentimentaliteit van bijvoorbeeld Titanic of de pretenties van iets als Crash.
2,5*

Opvallend weinig berichten bij deze film, wat aan de ene kant best te begrijpen is, maar aan de andere kant wel opvallend, omdat de film de Oscar won voor beste film en eigenlijk de voornaamste reden waarom ik deze film gezien heb.

Hoewel de film groots is opgezet, is het verder een weinig bijzondere film. De film draait om de verwikklingen in en rond het circus. Dat is de film zo lang is, komt vooral door de talloze circusoptredens die in de film verwerkt zitten. Met iets minder van dat soort acts had er gerust een half uur film afgekund, al waren de diverse optredens op zich zeker niet slecht.

De film is verder best kleurrijk, al is het verhaaltje tussen de optredens door wel ontzettend cliché en standaard. De firma list en bedrog viert hoogtij tussen alle artiestern, managers en andere mensen rondom het circus.

Verder kent de film aardige acteerprestaties van Heston en een letterlijk clowneske Stewart. Betty Hutton acteert trouwens opvallend slecht en daarnaast vond ik haar personage soms ook behoorlijk irritant.

Uiteindelijk is het wel geinig om een keer gezien te hebben. Goed is het allemaal niet, maar door de afwisseling tussen verhaal en optredens waren de tweeënhalf uur toch nog redelijk vlot voorbij.

2,5*

Ai, wansmakelijke kitsch is dit. Het won de oscar voor beste film en trok drommen bioscoopbezoekers in de jaren '50, die zich schijnbaar graag wouden vergapen aan kleurrijke circusacts met daaromheen een soaperig verhaaltje of iets wat moet doorgaan als quasi-documentaire. Verschillende facetten van het circusleven passeren de revue, maar heel boeiend vond ik het niet. Charlton Heston en Jimmy Stewart (als clown) vervullen de hoofdrollen en doen dat op de automatische piloot. De vrouwelijke hoofdrol (trapeze-artieste) wordt ingevuld door een hysterisch mens. Anyway, een toffe film is dit dus niet.

Zoals waarschijnlijk meerdere users heb ik deze vooral opgezet omdat het een Oscarwinnaar is. Ik verwachtte er eerlijk gezegd verder weinig van, maar het viel me nog best mee, en is zeker niet de slechtste Oscarwinnaar die ik zag. De rivaliteit tussen de beide trapezewerkers was bij vlagen best spannend, en ook Charlton Heston in een van zijn eerste grote rollen viel niet tegen. Verder zijn dergelijke gladde showfilms meestal niet aan mij besteed, vooral niet als iedereen zichzelf zo serieus neemt, en verschillende verhaallijntjes waren slecht en ongeloofwaardig uitgewerkt. Met name dat plotje met de Duitse olifantentrainer en de gangsters kon me gestolen worden. Ook de wat hysterische "the show must go on" attitude na het ongeluk, terwijl er ongetwijfeld doden te betreuren waren kon niet op mijn sympathie rekenen. De vrouwelijke lead Hutton was te nadrukkelijk aanwezig en acteerde niet best. De cynische Gloria Grahame beviel al wel beter. Verder blijf ik me toch afvragen waarom mensen clowns toch grappig vinden. Ik vind de historie van clowns nog wel interessant (uit het Italiaanse circus meen ik), maar in een "modern" circus komen ze toch nooit uit de verf- althans naar mijn mening.

Het circus uit de film is inmiddels ter ziele las ik, al hebben ze het nog lang volgehouden, pas in 2017 viel het doek.

Een groots opgezette film, in Technicolor. Ondanks de grootse opzet kan de film niet echt overtuigen of boeien. Nu ben ik geen liefhebber van het circus, dus dat (belangrijke) aspect deed mij al weinig. De verhaallijnen zijn van een matig en bij vlagen soapachtig niveau. Met Charlton Heston en James Stewart beschikt deze film over twee acteurs van naam en faam, maar hun rollen stellen hier betrekkelijk weinig voor, al acteren zij niet verkeerd. De film beschikt überhaupt niet over interessante personages en het acteerwerk van de rest van de cast is niet heel denderend. De film duurt met ruim tweeënhalf uur ook nog eens behoorlijk lang. Al met al een ronduit matige film, deze Oscarwinnaar.

The Greatest Show on Earth is alvast niet de Greatest Movie in de Bioscoop! Een jaar nadat An American in Paris de Oscar voor beste film won in plaats van de ultieme klassieker A Streetcar Named Desire, gaf de Academy opnieuw een beeldje naar vooral een veilige Hollywoodfilm: The Greatest Show on Earth. Terwijl een film als High Noon mee genomineerd was...

De film is een lange circusvoorstelling dat probeert de spanning op te drijven door de focus op de trapeze-acts. Tussendoor nog een driehoeksrelatie met wat romantiek en een intrige rond één van de circusleden. Nogal een rommelig script zonder echte opbouw. Visueel wat gedateerd met gelukkig nog een paar spannende momenten. Maar verder is dit nogal pover. Ondanks de aanwezigheid van bekende namen voor en achter de camera.

Ook ik zag dit onderweg naar het gezien hebben van alle oscars beste film. Ook toen al een omsteden winnaar. In hetzelfde jaar was High Noon ook genomineerd en die film was een duidelijke felle kritiek op de onderzoeken van McCarthy naar onamerikaanse activiteiten. Cecil B. DeMille was een beetje de koning van Hollywood en stond daar wel achter. Geruchten gaan dat er ergens vandaan veel druk was om zijn onschuldige circusfilm het beeldje te geven en niet die linkse western.. Of dat een samenzweringstheorie is of misschien niet. Ik heb geen idee.

De film gaat over circus, maar omdat het en de VS is en DeMille is vooral een groot circus. Daarvoor kon met beschikken over tenten en acts van Ringling Brothers Barnum & Bailey, Niet zonder trots meldt de voice over meermaals dat er 1400 mensen werken. We zien hier en daar echte acts, maar daartussen geweven wat niet erg overtuigende verhaaltjes van een aantal bekende acteurs die niet al te veel met hun rollen kunnen doen omdat het script vrij pover is. Hutton (een acrobate) zit in een driehoeksverhouding met Heston en Wilde en Stewart speelt een clown die blijkbaar 24/7 geschminkt is omdat hij op de vlucht is. Stewart is echter geen clown en heeft moeite er een te spelen en dan ook nog een die zo goed zou moeten zijn dat hij in the greatest show on earth staat.

Paar leuke dingen: Het ongeluk gefilmd in miniatuur was bijna charmant en de publieksshots, vaak met kinderen die zoetigheid naar binnen werken waren ook leuk. Verder moet de film in 1952 al als schattig escapisme hebben gevoeld en toen al nostalgie hebben opgewekt en dat doet de film bij vlagen wel geinig. ik heb mindere oscars beste film gezien maar erg overtuigend was deze zeker niet.