You Can't Take It with You (1938)

Één van de beste films van Capra en Stewart. Ongeveer 1,5 jaar geleden bij tv1 gezien.

Fisherking heb jij deze gezien ?

James Stewart heeft nogal in wat Capra films gespeeld. Ik weet er drie. Zijn het er meer?

@Ibrahim:

Ik heb hem gezien maar lang geleden en had er een heel goed gevoel bij (zoals bij de meeste van Capra ). Wil hem graag weerzien om hem goed te beoordelen ( 4 tot 5 is mijn gevoel )

Nee, het zijn er helaas maar drie.

Frank Capra was een belangrijke persoon in de carrière van James Stewart. You can't take it with you was de eerste film waar Stewart de hoofdrol speelde die een grote hit was en daarna zoals bekend maakten zij samen Mr. Smith goes to Washington die een nog grotere hit was , maar wel met minder gewonnen oscars dan You can't take it with you. Nadat Stewart in 1941 in militaire dienst ging (waar hij zelfs bevorderd werd tot een hele hoge rang generaal...) tot 1945 was frank Capra de eerste(na maandenlang Stewart op een rol zat te wachten) die Stewart een rol aanbood en wel in It's a wonderful life die een gigantische hit werd in 1946, maar geen oscars wist te winnen uit vijf nominaties. De meeste gingen in die jaar naar Best years of our lives.

Is het ook niet zo dat Frank Capra James Stewart nodig had. Daarna heeft ie geen grote successen meer gekend !

En misschien speelde Hitchcock daar een rol.

Frank Capra had ook Stewart nodig dat is waar, maar wat ik met mijn verhaal bedoelde is dat Capra een belangrijke man was in de loopbaan van stewart zoals elke acteur dat heeft met een regisseur, ook andersom natuurlijk want na It's a wonderful life maakte heeft Capra nog succesvolle films gemaakt waaronder State of the union terwijl voor It's a wonderful life de films van Capra zoals jij ook bedoelt niet zo'n succes was behalve Arsenic and old lace.

In ieder geval een Gouden Chemie tussen Frank Capra en James Stewart. (jammer dat het er maar drie waren )

Later had James Stewart die Gouden Chemie met Alfred Hitchcock. De films waar Stewart in voorkomt zijn denk ik de beste Hitchcocks.

Helemaal mee eens.

Die James Stewart dat was me toch wel een schit-te-rend acteur !!

Capra + Stewart = Magie.

Ik heb ze nu alledrie gezien en ze zijn alledrie prachtig. Dit ook weer. Volkomen onterecht hun minder bekende samenwerking. Een resum aan geweldige karakters. Wederom Capra als ultieme gelovige in menselijke waarden. Een script met een hart. Sentimenteel en moralistisch? Misschien voor cynici. Maar dit soort films gaan voorbij elk greintje cynisme dat ik me heb. Erg goed.

4.0*

En ik neem me voor om altijd meer een Sycamore te zijn dan een Kirby.

Mijn honderdste 5 blijkbaar. En wat voor één.

Uiterst briljant script met magische acteursprestaties, en waarbij elke scene staat als een huis.

Vooral James Steward speelt fantastisch, maar vergeet ook niet de ontzettend moeilijke rol die Edward Arnold weet neer te zetten.

Capra was een echte acteursregisseur, en dat blijkt hier ook weer, zelfs in massa-scene's blijft ie heer en meester.

Deze film moet ook enorm inspirerend zijn geweest voor andere filmmakers, en dan denk ik zelfs aan the Adams family.

En tot mijn grote schrik zie ik hier maar 12 stemmen.

En dan het verhaal over grote bedrijven, en geen gevoel, en kleine mensen met veel gevoel, wat kan ik hìer ontzettend van genieten, dus 5 sterren, en deze hoort in mijn top10.

Ik heb al maanden het mondharmonica-melodietje in m'n hoofd .

Het melodietje is 'Loch Lomond'. Tenminste dat is die aan het begin.

Vorige week heb ik deze maar eens gezien.Moest toch eens beginnen aan een Capra film.Erg leuke feel good film,leuk om Stewart eens in zijn jonge tijd te zien.Van over acting had ik weinig last,maar er waren wel wat over the top personages bij.Op het einde iets te veel moraal,wanneer Kirby dus precies hetzelfde doet als Sycamore,door uit de lift te stappen
De rechtzaal scene was ook weer wat overdreven,net alsof Sycamore honderden vrienden heeft,maar hier had ik verder weinig last van,de boodschap wordt alleen wat te overduidelijk gebracht.

4*

Binnenkort eens beginnen aan mr smith goes to washington ,die ik spoedig binnen krijg.

Jeetje, lijkt me ook vrij onmogelijk met normaal acteren. Hoe kom je bij deze aparte opmerking ?

Jij kijkt zeker nooit naar oudere films....

Maar pak eens een woordenboek.

Heerlijke Capra met een al even heerlijke Stewart en Arthur (ik hóu echt van die twee!).

De magie van Capra hier tentoongesteld op zn allerbest. Moraliserend en antikapitalistisch zoals de meeste Capra's, maar veroorzaakt een grijns die nog wel een weekje op je smoel blijft staan. Lionel Barrymore in misschien wel zn beste en meest aandoenlijke performance, en Stewart en Arthur zijn natuurlijk een gouden koppel.

Chaplin wordt vaak de koning van de lach en de traan van de stille cinema genoemd; Capra was dat van de geluidsfilm. Maakt je dag helemaal goed. It's a Wonderful Movie. 4,5*

Een film die mijlenver voorloopt op de vele komedies van de laatste jaren waarin de schoonzoon bij zijn schoonouders thuis over de vloer komt. Met name omdat er met meerdere factoren wordt gespeeld. Allereerst is het leuk dat de ouders elkaar gelijk leren kennen en beiden een totaal verschillende levensstijl hebben. Verder zijn de vele interventies hier niet storend maar alleen maar vermakelijk. Geweldige scène als ze met zijn allen in de bak zitten en vervolgens in de rechtzaal .

Een aardige 1ste helft van de film bouwt op naar een geweldige 2de helft. In het 1ste deel stoorde ik mij een beetje aan het gebeuren op het kantoor van de Kirby `s. De Kirby `s waren nog nergens snibbig, venijnig of bekakt. Ik nam liever een kijkje bij de chaoten van Sycamore. De Nuts in het restaurant was erg grappig.

Overigens vond ik James Stewart in deze film wat minder aanwezig. Waardoor hij niet de grote uitblinker werd die hij wel in de andere 2 Capra films werd. Ik twijfel tussen 3,5* of 4*. Ik geef hem maar het voordeel van de twijfel.

Weer eens herzien en 't viel me nu pas op hoe briljant Lionel Barrymore acteert én gecoached wordt.

Fenomenaal.!

Naarmate de film zich vorderde, hoe leuker het werd. De beste scene is die in de cel waar Vanderhof de vader van Tony op zijn plek zet met een mooie speech. Lionel Barrymore (de oud oom van Drew Barrymore) steelt dan ook de show in deze film, de rol van Stewart komt niet helemaal uit de verf. Verder worden de bijrollen goed ingevuld, waarbij het lijkt of Capra zelfs bij het allerkleinste rolletje zorgvuldig aandacht heeft besteed. Alleen de actrice die de balletdanseres speelt, was lichtelijk irritant. Verder ademt de hele film weer die typische Capra sfeer.

"Art is 110% sweat"

Opa Vanderhof:

When things got tough with those boys (de Amerikaanse historische helden) they didn't run around looking for "ism's". Lincoln said: "With malice toward none, with charity for all", nowaday's they say: "Think the way I do or I'll bomb the daylights out of you".....

Tijdloos mooie en hartverwarmende film! Hilarische 5 sterren.

"Confidential: It stinks"

Wat mij opviel in deze film was dat er geen écht hoofdkarakter was. De film draait eigenlijk vooral om het personage van Lionel Barrymore, maar degene die de emotionele ontwikkeling doormaakt is mr. Kirby, en Stewart raakt af en toe wat naar de achtergrond. Niet dat dat wat uitmaakt, het maakt de film alleen maar afwisselender en leuker.

Fijn ook dat alle personage's grappig waren, van de Russische dansleraar van Ellie tot de moeder van Stewart's karakter. Ook viel het mij op hoe veel gezichten ik weer herkende uit andere Capra's, tot en met de raaf uit It's a Wonderful Life toe. Vooral Lionel Barrymore, die in It's a Wonderful Life precies het karakter speelt dat hij in deze film zo veracht, sprong er daardoor uit.

Waar Capra verder patent op lijkt te hebben zijn schitterende slotscènes. En ook deze staat weer als een huis. Geweldige film.

Er stond trouwens in bijgesloten boekje dat het gebaseerd was op een toneelstuk. Ik verdenk Capra er eerlijk gezegd van dat hij alle feelgood-sfeer zelf heeft toegevoegd, dat het toneelstuk vooral de komedie was van de twee families die samenkwamen.

Mooie film dus, 4*

Wederom een heerlijke feel-good Capra. Dit is toch wel de beste film met het Meet-the-Parents verhaal. Waarschijnlijk omdat dit verhaal maar een onderdeel is van het grote geheel. De film is lekker afwisselend en de gebeurtenissen wisselen elkaar snel af, waardoor het nooit eentonig wordt.

Ik merk dat er hier veel over Stewart gepraat wordt. Een fantastisch acteur inderdaad en ook in deze rol past hij goed. Mar laten we toch niet doen alsof hij de hoofdrol heeft. Deze film gaat meer over de verschillen tussen meneer Vanderhof en meneer Kirby. Het liefdesverhaaltje tussen Stewart en Arthur zit er vooral in om deze twee figuren bij elkaar te krijgen, ook al wordt het liefdesverhaaltje wel leuk verteld. De twee vaderfiguren (of opa, in het geval van Vanderhof) worden ook fantastisch gespeeld door Edward Arnold en Lionel Barrymore. Vooral die laatste steelt in deze film de show in een rol die 100% het tegenovergestelde is van zijn rol in It's a Wonderful Life.

Het enige minpunt is toch wel dat ik het jammer vind dat sommige momenten wel heel erg bekend voorkomen als je andere Caprafilms gezien hebt. De verrassing is er een beetje vanaf, en deze film werkt zijn elementen iets minder uit dan It's a Wonderful Life of Mr. Deeds Goes to Town. Maar dat mag de pret toch niet echt drukken.

4*

Erg aangenaam filmpje.

Een scene in de directiekamer van de Kirby's deed me sterk denken aan Hudsucker Proxy. Die lange tafel. Al die oude mannetjes. De dikke en driftige directeur met sigaar....

Hoe meer Capra's ik zie, hoe minder ik heb met de typische Capra kenmerken.

De preek van de oude meneer Sycamore vond ik tenenkrommend.

James Stewart vond ik een paar jaar geleden nog geweldig, maar hij heeft van die irritante maniertjes die hij in elke film opnieuw brengt.

De Sycamores zijn wel zo'n geforceerd rare familie.

Je ziet meteen hoe ze door de scenarioschrijvers op papier zijn uitgedacht. Aan de ene kant leuk bedacht, maar ik vind het tevens een minpunt, ook bij Little Miss Sunshine.

Jean Arthur die nog als een kind van de trapleuning glijdt. Tja....

Dat het op een toneelstuk is gebaseerd zie je wel, maar het doet geen afbreuk aan de film.

De Royal Tenenbaums is een mat aftreksel van You Can't Take It with You. Dat zijn helemaal 'gek doen om het gek doen' typetjes.

Toch dubbele gevoelens bij deze Capra. Enerzijds heb ik erg van de film genoten, anderszijds is het toch wel zonder meer de minste Capra die ik tot nu toe ken. De film weet nergens echt te verrassen, zeker als je een beetje bekend bent met Capra's werk. Verder zakt de film af en toe een beetje in. Vooral de momenten dat de familie naar de achtergrond wordt geschoven en Stewart en Arthur's liefdesverhaal in de schijnwerpers komt te staan, wil de film niet altijd even sterk blijven.

Maar aan de andere kant is vervelen er niet bij met You Can't Take It With You. Veel personages (en inderdaad geen echte hoofdkarakter), veel gebeurtenissen en een redelijk hoge grapdichtheid. Verder zit de film vol leuke typetjes, geinige momenten en wordt er uitstekend geacteerd, met name door Barrymore.

Ruime 3,5, verhoging in de toekomst niet uitgesloten.

James Stewart heeft ook wel eens beter geacteerd.

De chemistry tussen Stewart en Arthur is er wel in Mr. Smith Goes to Washington.

Doet die Kirby echt zoveel fout? En Stewart is ook een Kirby nietwaar?

De Sycamores zijn een leuk utopisch 'gezin'. Zou je zelf een week maskers in de kelder maken had je er wel genoeg van.

En die pa Sycamore verdient met af en toe postzegels taxeren genoeg om zo'n groot huis te betalen en een aantal mensen zonder vast inkomen?

Maar goed, ik snap je ook wel. Dat speelse en jeugdige hebben de Sycamores behouden.

Maskers in de kelder maken is slechts de invulling in deze film. Dat doet totaal niet terzake. Net als praktische zaken over geld enzo. Of een familie die met zijn allen in een huis woont. De kern is dat de Sycamores met verwondering de wereld inkijken. Zich nog oprecht verbazen, gevoel voor schoonheid hebben, kunnen genieten, kunnen spelen, emoties voelen. De Kirkby's vertegenwoordigen bitterheid, ontevredenheid, vervlakking van je leven. Zonder Sycamore-instelling staat de mensheid stil.Tuurlijk, het zijn in deze film karikaturen en cliche's en Capra is en blijft een moralist, maar dat is helemaal niet erg als het me zo pakt als hier.

Dat is een deel van wat ik bedoel ja.