The Tortured (2010)

Het blijft heerlijk om als horrorliefhebber een onbekende film te ontdekken die gewoon echt goed blijkt te zijn. Met The Tortured had ik dit weer eens.

De film wist me meteen te pakken en liet me pas los bij de verrassende plotwending op het einde. Maar daarover zo meer.
Het thema dat een pedofiel je kind ontvoerd en vermoord heeft is natuurlijk afschuwelijk. Maar het maakte hierdoor de film wel heel persoonlijk. De 1e 20 minuten van de film waren dan ook echt goed met het tonen van de ontvoering en het vinden van de jongen door de politie. Wat ik me trouwens wel afvroeg...bel je als politie ouders op om te vertellen dat hun kind dood teruggevonden is of ga je er even langs? Mij lijkt dat 2e, maargoed... Verder prima intro op wat verder gaat komen.

Het leed dat de ouders meemaakten vond ik emotioneel gezien goed overkomen. Vaak zie je bij dit soort films maar een kort rouwmoment en dan de overgang naar de wraak. Maar bij deze film bleef het leed continue aanwezig. De woede van de ouders tegenover de door hun ontvoerde pedo was goed te begrijpen. Eigenlijk zou iedere ouder dit denk ik wel willen doen nadat ze de persoon die hun kind heeft vermoord te pakken hebben gekregen.

Zodra de pedo eenmaal van hen was werd de film een ouderwetse martelfilm zoals ik ze wel graag zie. Wat nog kalm begon met een sigarettenpeuk uitdrukken op de buik werd al het betere snij en breekwerk met als ''hoogtepunten'' de voeten aan de bankschroef en de opengesneden maag met uitgetrokken ingewanden. Overigens ging dat laatste best ver, vond ik. Wat me daardoor wel wat tegenstond in de film was dat hij toch kon ontsnappen en iemand zelfs nog de trap af kon schoppen. Was ook wel stom om de sleutel nou precies bij hem in de buurt te hangen.

Maar de film loopt niet af zoals je zou denken. Via de plottwist merk je dus dat ze de verkeerde hebben gepakt en dat de echte dader dus niet in hun martelkelder lag. Dat vond ik wel een serieuze teleurstelling waardoor ik een gevoel kreeg van ''jammer zeg''. Deze film had zon twist ook niet echt nodig, want de film was uit zichzelf wel sterk genoeg voor een hele dikke voldoende. Door de sterke sfeer, het overtuigende acteren en genoeg gore is dit gewoon een hele fijne horror geworden. Jammer van de twist, maar het maakt de film daardoor niet minder als echte aanrader.

4*

Redelijk.

Eerste half uur is duidelijk het beste. De wanhoop die dit thema meebrengt wordt goed en vooral geduldig(!) neergezet en biedt een solide bodem voor de rest van de film. Helaas vervalt The Tortured in lomp en voorspelbaar gemartel en eindigt het met een zwaar onnodige plottwist, wekt enkele teleurstelling en geen big suprise.

Visueel is het wel in orde. Hoewel de lelijke poster hierboven doet vermoeden dat het budget uit het spaarpotje van hun ontvoerde zoon komt, is alles bijzonder verzorgd. Niet meteen speciaal en ook weinig sfeerverhogend, maar het volstaat prima in zo'n no-nonsense torture flick.

Het blijft wat mij betreft té netjes om echt indruk te maken. Tegenwoordig zijn er genoeg (minder bekende) werkjes die dit op kinderspel doen lijken. Enkel de scene met de voet en het opensnijden van de buik waren impressive. Leuk ook hoe die 2e een droom bleek .

Al met al een gemiddeld werkje, sterk thema met een goed begin en prima acteurs...maar wanneer het puntje bij paaltje komt en er daden bij het woord gevoegd moeten worden, slaat de film toch voor een groot deel een flater. Twijfel tussen 3* of 3.5.

Lekker kort filmpje, het valt meteen goed met de deur in huis (de ontvoering), draait de duimschroeven eventjes aan en voor je het weet is het voorbij, soms is dat wel prettig.

Het lijkt qua plot en details inderdaad sterk op 7 Days maar de uitwerking is zoveel anders, geeft misschien ook gelijk het verschil weer tussen Amerikaanse en Franstalige films (grof genomen dan): melodramatisch versus realistisch.

The Tortured zwalkt tussen vals sentiment en plat martelen, het probeert binding te creëren door flashbacks en muziek maar dat kon me niet raken. Misschien ook omdat het allemaal zo snel gaat, het gewetensdilemma erg magertjes aan bod komt en omdat het vrij ongeloofwaardig is dat ze allebei tot zoiets in staat zijn, wat dat betreft vind ik 7 Days veel overtuigender. De vader Craig imponeert ook eigenlijk helemaal niet.

De scene van het doorzoeken van het huis door de politieagent vond ik wel goed, leuk hoe de LP blijft hangen en eindelijk ben ik me weer eens onverwacht rotgeschrokken in een film (door die klotevogel gr).

Het martelgedeelte zelf dan is best pijnlijk en dat is eigenlijk ook waar The Tortured om draait. En de twist mja, dat schijnt er steeds vaker bij te horen, het stoorde me niet heel erg maar omvergeblazen werd ik ook zeker niet. Alles bij elkaar een redelijke martelfilm, steekt aardig in elkaar maar het wil teveel zijn.

Het plot lijkt inderdaad op 7 days, daar is alles ook mee gezegd

Waar 7 days een soort van sympathie voor de vader probeert te wekken lukt dat in deze film helemaal niet. Tenslotte is geen een van de partijen een haar beter dan de andere.

Het idee komt notabene van de moeder, maar zij is wel de eerste die er het bijltje een beetje bij neergooit. Als je aan zoiets samen begint zit er bij jezelf ook niet iets helemaal goed. Dan blijkt dat ze de verkeerde hebben (de arme man is zijn geheugen kwijt) En dan loopt hij ook nog eens rond met gebroken voeten en brandwonden overal om vervolgens een brief te schrijven en zich op te hangen

Kortom: Het is niet realistisch, het is niet origineel, het wekt nergens ook maar enig medeleven op en op sommige momenten irriteerde dez mensen mij vreselijk.

Ik raad mensen eerder aan om naar 7days te kijken als je een soortgelijk verhaal op een goede manier uitgewerkt wil zien!

1,5

Pover.

Even kort door de bocht heb je mainstream cinema en arthouse cinema. Op zich is de opzet best sterk, maar de film moet zich meten met Les 7 Jours du Talions (enorm veel overeenkomsten) en in de bovenstaande vergelijking staat The Tortured gelijk aan mainstream en 7 Jours aan arthouse. Deze film komt dan ook op alle fronten flink tekort.

Deze film goed vinden staat niet garant voor het goedvinden van 7 Jours, zoveel mag wel duidelijk zijn. Qua stijl en boodschap is die film een stuk minder toegankelijk, maar een aanrader blijft het zeker wel.

The Tortured is nogal melodramatisch. Daarbij is het koppel hoofdpersonages redelijk lomp, voelen de gebeurtenissen nogal fake aan (die kidnap) en mist het torture gedeelte gewoon wat punch. Het blijft een redelijk afstandelijk, soms bijna wat saaiig gebeuren.

De flashbacks in het begin begonnen al redelijk snel te vervelen, het middendeel is ridicuul en het martelen weinig enerverend. Krijg je nog een twist op je dak die eigenlijk niks verder aan de film toevoegt en enkel wat geforceerd overkomt. Visueel verder wel oké en als de muziek niet schallend emotioneel probeert te zijn is het sounddesign ook nog wel te pruimen.

Echt slecht zou ik deze film niet willen noemen, gewoon een goedkope remake gericht op doorsnee Amerikaanse kijkertje. Dat is het uiteraard feitelijk niet, maar zo voelt het in ieder geval wel aan. Dat maakt deze film vooral erg overbodig.

2.0*

Ik was even bang dat ik nu al de remake van 7 Days zat te kijken, want 7 days staat namelijk al een paar maanden op m'n verlanglijstje, alleen ik heb hem tot op heden nog niet gezien. Verder had ik de plot voor deze film ook nog niet gelezen. Ik zag gewoon een vent met een cool gasmasker, dus ik dacht zo die moet ik zien!

The Tortured is een modale thriller die je hoogstwaarschijnlijk wel de volle ±74 minuten bezighoud. De film windt er ook geen doekjes om, want het komt niet bepaald als een verassing wat het stel met de moordenaar van plan is. Het is best ernstig wat ze doen, maar om nou te zeggen wereldschokkend, nee. Laten we zeggen dat het voor Dr. Josef Mengele waarschijnlijk allemaal maar kinderspel zal zijn geweest.

Jammer ook dat het de film niet helemaal lukt om echt medeleven op te wekken. Natuurlijk is het verschrikkelijk als een nog heel jong en dus onschuldig kind gruwelijk wordt vermoordt, maar dat had van mij wel wat beter uitgewerkt mogen worden. Ik wilde echt de haat van de ouders tegenover de moordenaars voelen, maar dat ontbrak nogal. Iets wat bij The Last House on the Left beter is geslaagd.

Ten slot de twist. Helaas moest ik aan Irreversible denken, want die heb ik niet lang geleden gekeken en dus viel dat ook niet helemaal lekker. Al met al popcorn vermaak en verstand op nul.

3 bankschroeven voor deze film.

Martelgang.

Voor de kijker weliswaar, want het niveau van deze 'drama-horror' is allesbehalve goed. Na een gemiddeld eerste kwartier zakt de film weg in melodramatische kitsch waarbij de gore eveneens nep aanvoelt. Misplaatst tevens, omdat het empatisch vermogen bij de kijker enigszins op de proef wordt gesteld. Vooral omdat de film zichzelf uiterst serieus neemt.

Alles in een standaard Hollywoodiaanse verpakking met het weinig overtuigende koppel voorop. De zeer slecht uitgevoerde twist, lijkt meer op een mislukte poging van de makers om zich een kont te draaien uit deze draak.

Matig.

Goede film, vooral het filmwerk in het begin vond ik schitterend. Goeie verhaal opbouw.. De reden waarom en waarvoor vond ik wel een menselijke reactie.. Overdonderd door het (helaas snelle) einde..

Martelingen waren eerder veel uitleg wat ze gingen doen met hem dan uit eindelijk wat we te zien kregen. Voor de martelingen alleen moet je niet kijken.. Goede acteurs, niets op aan te merken..

Zeer matig filmpje, verhaal was zeer zwak (eerste 40minuten waren tenenkrommend slecht) en totaal niet spannend en de acteurs waren op zijn zachts gezegd waardeloos (vooral de vrouwelijke hoofdrolspeelster). Dankzij de martelingen was deze film nog een beetje te bekijken maar mijn god wat was deze film een ware marteling (wel toepasselijk voor deze film) om uit te kijken. De twist in de film was ook nog eens totaal belachelijk en overbodig want het voegde gewoon niets toe. Al met al een zeer matig B filmpje die gelukkig niet al te lang duurt. De regisseur "Robert Lieberman" heeft overigens een hoop zooi films op zijn naam staan en daar hoort deze perfect in thuis.

Verrassende lekkere film waar je wel van moet houden en ja ik hou hier wel van.

de martelscenes zijn redelijk maar hadden nog iets beter in beeld moeten worden gebracht.

Erika Christensen wat best een mooie vrouw is acteerde ook na behoren Jesse Metcalfe die me verbaasde in Beyond a Reasonable Doubt deed het hier allemaal een stukje geforceerder.

Verrassend goed. Soort van 7 Jours du Talion, Les (2010) maar dan in een Amerikaans jasje gestoken en met knappere acteurs/actrices.

Prima opbouw van de film, gelukkig geen ellelange zoektocht naar de dader maar je krijgt direct te zien met welk gestoord figuur je te maken hebt. De wanhoop en de angst van de ouders spat van het scherm wanneer hun knappe, kleine kereltje ontvoerd wordt. Mooie ondersteuning van de flashback beelden, die lieten zien wat voor een klein en gelukkig mannetje het was. Vreselijk als je een kinderlijkje moet gaan identificeren en je ziet daar het levenloze lichaam van je eigen kind liggen. Ik kan hier eigenlijk niet goed tegen, dit soort films.. wetende dat het overal op de wereld voorkomt.

Deze film heeft niet het meest originele verhaal, maar het wordt prima neergezet, overtuigende acteerprestaties en de martelingen zijn soms gruwelijk. Erika Christensen is indrukwekkend als rouwende moeder. Metcalfe laat zien dat hij meer kan dan alleen knappe tuinman spelen in vrouwenseries. Hij heeft wel degelijk groei doorgemaakt en laat zien dat hij ook voor dit soort genre's meer dan geschikt is. Bill Moseley, wat een creep, is vooral in de openingscène, waar hij alleen is met het kind, weerzinwekkend. Flinke portie gore wel, allemaal nauwkeurig en precies in beeld gebracht. Af en toe zat ik toch best even met mijn handjes voor mijn gezicht.

Fijn dat het zo'n relatief korte speelduur heeft. Een film als deze moet je geen 2,5 uur laten duren, want op een gegeven moment heb je het allemaal wel gezien.

Beetje ongeloofwaardig dat Bill, die door en door gemarteld is geworden, even rustig door het huis slentert op zoek naar een vluchtroute. Hij zou ondertussen niet meer op zijn benen moeten kunnen staan, laat staan dat hij nog terug kan vechten ook. Maar nee, Bill rent vrolijk weg. Maar ach, Hollywood hè. Ze kunnen die man ook wel op tafel laten sterven, maar dat is niet spannend genoeg.

Ook begrijp ik het einde niet helemaal goed volgens mij. Ze hebben toch de verkeerde man gemarteld? Vanwaar dan dat briefje? Dat wil ik nog wel even uitgelegd hebben..

Verder prima film, dikke 3.5*

kwa film leuk, jammer van het einde had liever wel diegene gezien op de tafel, want dit moet je met alle kinderverkrachters/moordenaars doen, en echt niet minder, dus op dat gebied een prachtig film heb genoten tot het moment dat de regisseur de film verkracht met zo'n einde, jammer jammer.

Redelijke film, en op de martel scenes na heeft het verder niet al te veel te bieden,

Acteren was ook best oke

3 sterren

Film met een verhaal als een gatenkaas. Leuk om nu eens de dader in een slachtofferrol te zien. Op zo'n manier krijg je toch het gevoel dat het voor één keer allemaal gerechtvaardigd is.

Het eerste deel van de film is het sterkst. Ik vond het wel goed geacteerd door Metcalfe maar vooral ook Christensen en ik voelde best mee met het rouwproces. Sterke scene vond ik toen Elise Craig voor het eerst vertelde dat ze de dader dood wilde. Mosely kan sinds zijn optredens in Rom Zombie's werk niks meer fout doen bij mij, al was hij hier niet zo overtuigend. Meende hem ook niet te herkennen. Ik weet nu waarom, want het was hem dus ook niet.

De martelscenes waren best goed, maar waren nog lang niet op het randje. Toch bleef ik nieuwsgierig naar wat er meer zou komen, maar daarna gaat de film compleet de mist in. De dader z'n voet wordt compleet verbrijzeld maar meneer loopt alsof ie slechts zijn grote teen heeft gestoten. Zo voel ik me als kijker niet echt serieus genomen. Alsof we dom zijn. Sterker nog, hij deelt er nog een flinke trap mee uit ook. En hij heeft schoenen aan! Wat een tovenaar. De plotwending verwachtte is dus al een beetje en de afscheidsbrief miste nogal aan effect.

Film die nog net overeind blijft door de paar martelscenes en het aardige acteerwerk van Metcalfe en Christensen. Hier had echter veel meer uit gehaald kunnen worden.

Veel te veel nadruk op iets dat voor een plechtig verhaal moet doorgaan. Alsof Lieberman niks aan de verbeelding durft over te laten. Zeker het eerste half uur is het wat dat betreft doorbijten. Probleem is ook nog eens dat het allemaal zo omslachtig en geforceerd wordt gebracht, dat het nauwelijks nog serieus te nemen is. Het echtpaar kan geen moment overtuigen, de flashback zijn niet te harden en tot overmaat van ramp is Lieberman ook nog krampachtig in de weer met muziek en allerlei andere geluiden, waar hij beter iets had kunnen doen aan die afgrijselijke dialogen.

Het wordt niet echt veel beter als ze (let op die minutieus uitgedachte ontvoering) de dader dan eindelijk in handen en boeien hebben. Het gedrag van de twee gaat weer nergens over, maar ook de martelingen bieden weinig soelaas. Erg ongemakkelijk wordt het althans niet. Als je dan toch zoiets bedenkt, is het ergens ook best jammer dat de bad guy al behoorlijk gedeukt aan zijn lot begint. Alweer in het teken van, want er zit nog een addertje onder het gras. Met nul effect, want al die plotterij doet dit werkje meer kwaad dan goed. Vlees noch vis en bijzonder zwak.

Best sterke horrorfilm. Ten eerste leuk dat Bill Mosley erin zit. Verhaal was goed en ook redelijk orgineel. Acteerwerk was niet slecht. Een paar leuke schrikeffecten. Eigenlijk weet ik niet echt wat ik er verder over moet zeggen, behalve dat het einde geweldig is.

Naargeestigheid troef maar daarmee alleen red je het niet. Slap spel van het stelletje Metcalfe en Christensen dat wraak neemt op de moordenaar van hun zoon, veel te serieus van toon en met te veel domme momenten. Nee, liever een fijne exploitation dan dit halfbakken gedoe.

1,5*.

Tof filmpje. Deed me (ook) denken aan Stuck, maar slaat een eigen weg in waar het prima in slaagt. 7.5*

Lekker ruw. Uiteindelijk vond ik het ergens wel "zielig" voor de gemartelde. Ergens verdiende hij het, maar hij was ziek (net als de ouders die doordraaiden na de moord op hun kind) het blijf iets krankzinnig om anderen, hoe ziek dan ook, te martelen. Maargoed, zo geschiedde het. De twist stelde me teleur, maar dat schijnt een goed teken te zijn binnen de horror (zo van, "wat erg!"

Hoe hij de naam Benjamin wist? Hij heeft het nieuws waarschijnlijk ook gevolgd, of hij wist het van de ouders zelf Wel een goedkope martelvraag overigens. Ook de sex scene was totaal ongepast en totaal niet logisch.

Middelmatig, maar weet je menselijkheid wel aan te roeren.

'k wist niet echt wat te verwachten bij deze film, maar 'k vond hem niet mis. Het uitgangspunt was wel origineel en de film zag er wel goed uit. Alleen het einde was wel erg verrassend, maar realistisch? Alsof die ouders de echte dader niet herkennen
Omdat de film niet zo lang duurde, zaten er ook niet meteen dooie momenten in de film.
Een puike film.

Een wraakfilm over ouders van een ontvoerd en vermoord zoontje.

Ze voeren uit wat de meeste ouders in dat geval alleen maar stiekem de dader toewensen, deze film gaat dus een stapje verder...

Het leverde in ieder geval best een goede film op die mij 80 minuten geboeid hield.

De martelscene's maakt hem dan weer niet geschikt voor iedereen, wat jammer is want het is de moeite hem tot het einde gezien te hebben dankzij de kanjer van een ontknoping.

Minpunt vond ik dat de voorgeschiedenis van ontvoering tot dood van het zoontje enkel in flash backs werd weergegeven, ik had het als kijker liever rechtstreeks gevolgd aan het begin van de film.

Aardige film dus, maar eentje die veel mensen bij voorbaat niet zullen kijken na het lezen van de inhoud denk ik.

3 sterren

Als groot liefhebber van zowel het horror als het thriller genre heb ik het gros van de hoog gerate films wel afgewerkt. Nu beetje in de middenmoot beland en gister the tortured gekeken.

Spanning was wat mij betreft ver te zoeken, marteling op zich wel ok. Opbouw prima, acterwerk ok (al kon de vader me niet echt boeien) en plotwending wel verrassend.

al is het al heel wat dat de beste man kon ontsnappen na met zn voet tussen de bankschroef gezeten te hebben,en(heb ik verder niks over gezien hier) hoe kon hij in hemelsnaam zo`n brief schrijven,zal geen pen en papier op zak gehad hebben en ze waren vlak achter m in de achtvolging

Al met al niet helemaal wat ik verwacht/gehoopt had maar nog wel uit te zitten

2*/5

Weer een aardig tussendoortje van een regisseur die waarschijnlijk ook moest afreageren op die vieze (kinder)verkrachters.

Om te beginnen is het heel apart en fragmentarisch geschoten en het sfeertje is alweer lekker vlot en rauw. Het verhaaltje is weer simpel: een zoontje van een echtpaar word ontvoerd door een zwaar gestoorde psycho die in zijn eigen wereldje leeft en uiteindelijk vermoord. Ouders besluiten met horten en stoten wraak te nemen, en wanneer ze de dader in handen hebben, kunnen we weer een paar lekkere martelingen voorgeschoteld te krijgen. En als kijker is het altijd wel weer erg leuk om ernaar te kijken, want dat soort monsters verdienen gewoon niet beter.

Ik zie trouwens hier ook best wel veel overeenkomsten met de Canadese 7 days: het plot komt op hetzelfte neer en de manier hoe die psycho ontvoerd word ook. Al was 7 days wel weer ietsje beter. Dit is gewoon weer effe een vlot tussendoortje. Het einde was ook best wel vaag: Eerst zou je als kijker denken dat de ouders de verkeerde dader te pakken hebben gehad, aangezien er twee gevangenen in dat politiebusje zaten, maar uiteindelijk hadden ze toch dan weer wel de goede. Was die rol van die andere gevangene dan niet een beetje overbodig?

3,0*

"Killing him is not punishment enough."

Dit is inderdaad een soort Les 7 Jours du Talion (2010), ware het niet dat laatstgenoemde film stukken beter is.

Op zich begint het nog wel aardig met de ontvoering, maar de film weet hierop niet voort te borduren. Debet hieraan zijn Jesse Metcalfe en Erika Christensen die geen moment weten te imponeren als rouwend gezin. Om vooral de geforceerde flashbacks niet te vergeten waarmee - vals - sentiment opgewekt moet worden.

Wat dat betreft is het dus redelijk doorbijten, maar eenmaal aangekomen bij de daadwerkelijke ontvoering en marteling is het nog steeds niet veel soeps. De martelscènes zijn daarvoor net iets te tam. Voor mijn gevoel miste er een stukje impact, waardoor het niet goed aankomt. Hier bovenop kan dan ook nog even de ongeloofwaardige plotwending.

Al met al matig, bovendien lijkt het alsof de regisseur de kijker totaal niet serieus neemt. Gelukkig kent dit onzinnige gebeuren een korte speelduur en is het visueel in orde.

Krappe 2,0 sterren.

Als je het origineel even van je af zet ( niet moeilijk als je het Franse origineel niet gezien hebt natuurlijk)

En je de Amerikaanse sentimenten voornamelijk in het begin, door de vingers ziet ( ze hebben immers een functie )

Dan is dit een middelmatige grove horror film,die door de korte speelduur nog redelijk te doen is .

De torture scenes zijn soms heftig,maar red de film niet.

Dit alles bij elkaar een 2,5 voor mij.

Lekkere wraak film, of toch niet...

Het komt langzaam op gang, de eerste 30 minuten gaat alleen over het verwerken van  de dood van hun zoontje. Met beelden laten ze het verhaal zien.

Maar wanneer ze het plannetje uitvoeren begint het pas. De ontvoering van de dader is te makkelijk, of te moeilijk want ze hadden de verkeerde. Leuke twist, je kreeg gewoon meedelijden met de gemartelde man, toen hij zijn briefje liet zien en zichzelf ophing.

De martelscènes zagen er prima uit, ja ze konden er meer meedoen, maar ik vond het niet slecht, vooral die droom/nachtmerrie scène. Ik denk dat als je de film nog een keer ziet, dat je met andere ogen ernaar kijkt en dat je het alleen maar zielig vind dat ze de verkeerde te pakken hadden. Nu heb je dat alleen op het eind.

De martelscénes zagen er oké uit. De twist mag er wezen. Maar de rest zag er te gehaast uit. Muziek kon beter, acteerwerk ook.

Regisseur Robert Lieberman levert hier overduidelijk mainstream-popcornvermaak af, maar dan met een net wat gewelddadiger randje. Het concept is niettemin bekend, maar (gelukkig) richt The Tortured zich dan ook voor enige tijd consistent op entertainment zelf. Dat weet zeker in de tweede helft aardig te werken, waar Lieberman uitpakt met enkele naargeestige en tamelijk gruwelijke martelscenes. De eerste helft is beduidend melodramatischer van aard en daarom gematigd interessant, waardoor het wel even duurt voordat de film op stoom komt. Het acteerwerk is weinig overtuigend (Bill Moseley uitgezonderd) en de opbouw te klassiek om zo'n serieus geheel te rechtvaardigen, maar eenmaal het tempo wordt opgeschroefd is dat snel vergeten. Persoonlijk kon ik weinig met de twist vanwege de ietwat vreemde vertelstructuur, maar het voorziet de film wel van een lugubere nasmaak. The Tortured is vanwege de expliciete inhoud niet voor iedereen weggelegd, maar de desbetreffende liefhebbers zullen op z'n minst kort en bondig vermaak krijgen.