Tower (2016)

Hele aangrijpende docu. Ergens vond ik het wel mooi dat de focus alleen op de slachtoffers lag. Maar aangezien ik al bekend met deze tragedie was en er achter de daden van de dader ook een heel interessant verhaal zit vind ik het toch zonde dat dit compleet werd overgeslagen.

Charles Whitman (de schutter) had altijd een fijn karakter gehad. Maar plots kreeg hij verschrikkelijke hoofdpijnen en vreemde drang. Voordat hij de tower betrad, had hij zijn moeder en vrouw vermoord en een briefje achter gelaten. Daarin gaf hij te kennen dat hij zichzelf en zijn acties ook niet snapte. En vroeg hij of er na zijn dood een autopsie gedaan kon worden.

Uit de autopsie bleek ook dat hij dus een hersentumor had. De meningen zijn verdeeld maar een groot aantal specialisten is van mening dat deze tumor enorme druk uitoefende op zijn amygdala, het gebied in je hersenen wat onder andere verantwoordelijk is voor het reguleren van je emoties en hoe je in bepaalde situaties dus reageert.

Charles had ook al verscheidene keren hulp gezocht bij verschillende psychiaters (werd door veel van hen afgewimpeld met wat medicatie)

Ik vind vaak dat er doorgaans teveel aandacht is voor de dader en te weinig voor de slachtoffers maar laat dit nu net 1 van de zaken zijn waarin ik alleen maar slachtoffers zie eigenlijk...

Uitstekende documentaire over een scherpschutter die vanaf een universiteitstoren lukraak mensen begint neer te schieten. Gebaseerd op het drama dat zich afspeelde op 1 augustus 1966 in Texas. Voornamelijk bestaat deze documentaire uit animatie (een originele keuze aangezien documentaires doorgaans zo authentiek mogelijk proberen over te komen). De weinige echte beelden maken hierdoor wellicht nog meer indruk. Het geheel kijkt weg als een aangrijpende en spannende film gezien door de ogen van alle betrokkenen (op de schutter na).

Apart ja.

Meermaals heb ik me afgevraagd in hoeverre je eigenlijk nog naar een documentaire zit te kijken. Het is niet de eerste geanimeerde doc die ik gezien heb, maar de regie was hier wel érg overheersend en de geanimeerde scenes zijn voor het grootste deel (of helemaal) ook nagespeeld.

Dus voor het overgrote deel is dit gewoon een klassieke film, based on a true story, maar dan met rotoscoping technieken vormgegeven én vanuit een interview perspectief verteld. Het zweeft met andere woord aardig tussen twee werelden in.

Maar het moet gezegd, effectief is het zeker wel. Het relaas van 90 minuten sniper horror is krachtig, de verhalen van de betrokkenen en slachtoffers krijgen duidelijk vorm en het is mooi meegenomen dat je niet 80 minuten naar pratende hoofden zit te kijken. In de laatste 20 minuten gebeurt dat wat meer, daar begin je dan toch al snel te voelen dat het wat minder wordt (hoewel voor het eerst de échte mensen zien ook wel een krachtig vormmiddel was).

Zeker een geslaagde docu. Was niet echt op de hoogte van het verhaal, is ook een klein beetje in de vergetelheid geraakt zo te horen, maar absoluut de moeite om even in te duiken.

3.5*

That was the defining moment I realized I was a coward

Het is een kwartiertje wennen aan de rotoscoop (ik werd er eerst haast misselijk van) maar daarna werd ik steeds verder het verhaal ingetrokken van dit half dozijn mensen die op zomaar een zomerse dag hun leven totaal overhoop gehaald ziet worden door een onzichtbare schutter. Bruut eerlijk vertellen ze over de gedachtes van hen die dag, over heldendom, angst en vertwijfeling, en over de impact dat het op de rest van hun leven heeft gehad, over schuldgevoel, trauma en vergeving.

Erg confronterend dus, met een paar scenes om het uiterste puntje van je stoel op te zoeken, waarbij met name de redding van de zwangere vrouw echt van een andere planeet was: toen de daadwerkelijke dame in beeld kwam werd mijn adem compleet afgesneden.

Erg sterk en indrukwekkend.

De eerste massaschietpartij op een school in Amerika kostte 14 mensen het leven en verwondde 33 mensen. Deze geanimeerde documentaire toont de verhalen van overlevenden, waardoor het soms erg moeilijk is om naar te kijken.

Allereerst ziet de rotoscope-animatie er prachtig uit. De combinatie van archiefbeelden, reconstructies en interviews gaat naadloos in elkaar over. Het is moeilijk om niets te voelen als je luistert naar het verhaal van Claire, de zwangere vrouw die werd neergeschoten en schrijnend lang op het gloeiend hete beton moest liggen.

Een prachtige film die je aan het denken zet.

4*

Ik was de eerste helft wat sceptisch over de vorm. De mix van animatie en real life beelden vond ik wat rommelig overkomen en niet heel prettig wegkijken. Naar het einde toe, als de echte personen worden onthuld, dan werkt dat wel, maar een klein beetje effectbejag is dat natuurlijk wel.

Toch uiteindelijk wel een emotionele en interessante documentaire, maar eigenlijk meer om de inhoud (mensen die met gevaar voor eigen leven anderen helpen, mensen die nog blijken te leven, etc.) dan om de gebruikte vorm.

3,75*

Bijzondere documentaire over een spraakmakende schietpartij in Austin, Texas, 1966.

De rotoscoping animatie was even wennen, en hoewel knap geanimeerd vind ik het soms rommelig en niet altijd even mooi, mede doordat er een mix van verschillende stijlen werd gebruikt.
Maar eenmaal verder is het een meeslepend relaas, verteld vanuit de slachtoffers en betrokkenen, waar hun ervaringen en soms heldendaden duidelijk worden verteld.

Tegen het eind was de reveal van de werkelijke gezichten van de betrokkenen mooi en ontroerend; ergens hoopte ik al zoiets, dus mooi dat ze dat hebben gedaan. Alleen jammer dat niet iedereen meer leefde, had graag Rita's kant van het verhaal gehoord.

3,75*