Il Diavolo nel Cervello (1972)

Mooie still!

Waar Enfin, giallo-klassieker van Sollima, de enige giallo die hij ooit regisseerde, hij schreef hem ook zelf met Cecchi d' Amico. Het betreft hier een giallo van het pure whodunnit/mystery type, dus liefhebbers van black gloved hooded maniakken die stoeien met scheermesjes, gore en gillende chicks zijn gewaarschuwd.

De synopsis hierboven is niet het begin van de film maar een flashback die na ong. een half uurtje toont wat er met Sandrelli gebeurd is dat ze zo - al dan niet echt- knettergek is geworden. Deze flashback is POV betrokkene, en dus onbetrouwbaar...wat we wel menen te weten is dat Dullea-Oscar wanhopig verliefd is op Sandra-Sandrelli die nu mal is geworden, maar vroeger een begeerlijke prooi was voor Dullea, die deze echter moest laten aan de veel rijkere Fabrizio-Ronet, die dus gestorven is onder mysterieuze omstandigheden, al dan niet vermoord door zijn zoontje, het blonde ventje Ricky.

Aanvankelijk is Dullea schijnbaar slechts geinteresseerd in het weer normaal krijgen van de getraumatiseerde Sandrelli, maar zijn sidekick- een vadsige psychiater- vindt het interessanter om te deconstrueren wat er met Ronet is gebeurd, want in de kiddie met pistool hypothese gelooft hij niet.

En dan komen we bij de gebruikelijke whodunnit procedure uit met de al even gebruikelijke twist, die me helaas niet verraste. Dit is een langzaam opgebouwde, oldschool, degelijke intrige zonder de meest typische Giallo all'italiana elementen, wat helaas ook betekent dat we het vrijwel zonder sleaze moeten stellen.

Ook fotografisch is hier iets vreemds aan de hand: vooral in het begin valt op hoe zorgvuldig alles gekadreerd is en hoe elegant de cameravoering...en verrek: de fotografie werd verzorgd door dezelfde Scavarda die ook o.a. l' avventura fotografeerde! - en trouwens hierna ook revolver .Samen met de fraaie locaties in Mantua en het Gardameer ( die logisch gesproken nergens op slaan omdat oplettende kijkers zullen opmerken dat Mantua en het meer hier geacht worden practisch naast elkaar te liggen- maar dit is fictie, snap je ) maakt dit deze giallo tot een visueel toch zeker bovengemiddelde .

De acteerprestatie van Sandrelli als zgn. halvegare was nogal over the top en ridicuul.

De score werd verzorgd door Morricone en die is goed, al had ie wel iets originelers mogen verzinnen dan die "für Elise" variaties als leitmotiv voor Ricky.

Deze klassieker is slechts op VHS uitgebracht in Italië, die ziet er niet meer uit en u zult het moeten doen met een enkele tv- uitzending ter plaatse.

Binnen het oeuvre van Sergio Sollima wordt het gerekend als zijn enige giallo. Maar binnen het wereldje van de giallo vind ik deze wel eerder een buitenbeentje. In tegenstelling tot vele tijdgenoten heeft deze toch wel een heel strak script als belangrijkste tool om de kijker te boeien - naast de goeie acteerprestaties. Daarmee bedoel ik dat de focus hier niet ligt op het visualiseren van een moordenaar met leren handschoenen en zo meer. Daarentegen is het een echte goeie whodunit die onze hersenen wil uitdagen. Al bevat het anderzijds ook wel weer het typische giallo element van kindertrauma met in dit geval de suggestie van een oedipuscomplex. Regie is prima en dat geldt ook voor de score die geleverd wordt door grootmeester Ennio Morricone.