The Eagle Huntress (2016)

Wie The Eagle Huntress ziet en achteraf zoekt naar informatie over het productieproces, stuit op een verhaal dat haast te mooi is om waar te zijn. Wat eindigde met deze mooie documentaire, begon met een enkele foto.

Regisseur Otto Bell werd direct gegrepen door het beeld van deze dertienjarige Aisholpan. Zelfverzekerd en zichtbaar gelukkig is ze, de vrijheid van deze majestueuze adelaar weerspiegelt overduidelijk ook Aisholpans vrijheid. Bell besefte dat hij dit meisje koste wat het kost wilde vinden, en haar verhaal met de wereld wilde delen. De kop van het BBC-artikel (‘A 13-Year-Old Eagle Huntress in Mongolia’) was een lokroep, een bevestiging dat hier iets bijzonders aan de hand was. Bell spoorde de fotograaf op (de Israëliër Asher Svidensky), en slaagde erin zich te verzekeren van diens loyaliteit en medewerking. Ondertussen hadden meerdere foto-en nieuwssites toenadering gezocht, en Bell werd zich ervan bewust dat haast geboden was.

Hij besloot daarop de gok te wagen, en vertrok met Svidensky en zijn cameraman Chris Raymond richting dat uitgestrekte niemandsland in Oost-Azië. Aisholpan en haar familie woonden in Öllgi, een klein dorpje in het noordwesten van het land. Je zou denken dat het best even wat tijd kostte voor Bell en zijn kleine crew het vertrouwen van de familie wonnen. Deels klopt dat ook wel: in de documentaire zie je dat de ouders van Aisholpan rustige mensen zijn die een nomadisch bestaan leiden, terwijl Aisholpan zelf een nogal verlegen meisje is. Desondanks deed zich al op de eerste dag iets heel bijzonders voor. Nurgaiv, de vader van Aisholpan, zei tijdens het doorspreken van mogelijke ideeën het volgende:

Volledig/verder: klik

Iedere filmdocumentaire is schatplichtig aan Robert Flaherty, maar "The Eagle Huntress" deed mij wel erg denken aan Flaherty's "Nanook Of The North". Dat komt niet alleen door de setting (het laatste kwart van de film speelt zich af in ijskoud, moeilijk begaanbaar sneeuwlandschap) maar ook doordat regisseur Otto Bell de waarheid duidelijk iets heeft opgeleukt.

Aisholpan is de oudste dochter uit een Mongoolse nomadenfamilie die voor een belangrijk deel leeft van de jacht waarbij ze gebruik maken van een afgerichte valk. De traditie vereist dat de bijbehorende training wordt overgedragen van vader op zoon, maar Aisholpan is vastbesloten de eerste vrouwelijke "Eagle Huntress" te worden. Het is opvallend - en eerlijk gezegd wat jammer - dat deze breuk met een eeuwenoude traditie helemaal niet tot een conflict leidt. Haar familie steunt haar en ook zelfs wanneer ze deelneemt aan het prestigieuze Valkenfestival [als jongste deelnemer en als eerste vrouw ooit] is er nauwelijks weerstand. Tegen die tijd introduceert Bell enkele oudere, wijze mannen die nauwelijks olie op het vuur gooien.

Dit is een feelgood-documentary met een charmante centrale persoon, prachtige gefilmde en gemonteerde beelden, maar met wat meer drama had het veel meer impact gehad. Recensent Verhoeven slaat met de omschrijving "National Geographic Docu" derhalve de spijker helemaal op zijn kop.

Fraai in beeld gebracht portret van Aisholpan, een dertienjarig meisje dat leeft als een nomade in Mongolië en door de documentairemakers wordt gevolgd tijdens haar training om 'adelaar-jager' te worden. Regisseur Otto Bell weet zijn onderwerp visueel aantrekkelijk in beeld te brengen, maar inhoudelijk wil de documentaire niet echt van de grond komen. De motivatie en gedachtenwereld van Aisholpan blijft helaas grotendeels onbelicht. Mooi om naar te kijken derhalve, maar vrij oppervlakkig. De sporadische voiceover van actrice Daisy Ridley voegt bar weinig toe.

Mooie film. Wat een sterk en dapper meisje, en wat een lieve familie heeft ze. Ik vind het een interessante documentaire die mij goed wist mee te nemen in het verhaal. Leuk en fijn gebracht, niet kil of afstandelijk. De voice-over had van mij niet per se gehoeven, maar ik stoorde mij er ook niet aan. Mooie soundtrack van Sia. 4*

Aardig.

Redelijk doorsnee maar wel sympathieke documentaire. De setting en het land spreken me wel aan, maar echt heel diepgaand of meeslepend wordt het niet. Maar de steppes van Mongolië zijn een erg dankbaar decor en jagen te paard en met arend is uiteraard ook avontuurlijk genoeg om de boel levendig te houden.

3

Ik ben gek van roofvogels. Als ik er eentje zie bij ons in de vlakte, een buizerd dan, stop ik altijd vol verwondering. Ook op weg naar de zomeralpen kijk ik steeds gefascineerd - trachtend mijn veiligheid en die van mijn inzittenden te vrijwaren - op naar de prachtige rode wouwen die boven ons circuleren.

Deze documentaire biedt meer dan alleen maar training met steenarenden. Het biedt ook wat vrouwenemancipatie. Want jachten met arenden zijn eigenlijk een mannenzaak. Tegen het advies van vele prominente gezagsdragers, leidt een vader zijn getalenteerde dochter op tot "eagle huntress". Een mooi portret waarbij natuur en cultuur mooi samenkomen.

Adembenemend bij momenten. Een feel good show ook, want de opofferingen en de momenten dat het moeilijk zou kunnen gaan, worden niet echt weergegeven. Alsof het allemaal een fluitje van een cent was. Iets te makkelijk en weinig diepgaand op dat vlak. De woeste natuur en vergezichten maken echter veel goed.