Where God Left His Shoes (2007)

Mooi om te zien dat uiteindelijk de moraal in deze film belangrijker is dan dat het verhaal helemaal uitgewerkt word.

Hmmmm, laat ik maar meteen toegeven dat ik niet meer wist dat dit een Kerstfilm is.
Daardoor heb ik mij de eerste drie kwartier geweldig lopen ergeren aan het opgeklopte sentiment en de enerverende soundtrack vol muzak & Kerstmuziek.

Vanaf minuut één loopt alles fout voor dit gezin: Frank wordt geschorst uit een belangrijke boksmatch en geeft er de brui aan, op de koop toe worden ze diezelfde dag nog uit hun huis gezet omdat de huur en andere rekeningen al véél te lang niet meer betaald werden.
Ze zien zich verplicht om aan te kloppen bij een opvangtehuis voor daklozen..

Aangezien dit zo plots op je afkomt zonder dat je een emotionele band hebt kunnen opbouwen met de personages liet het mij in het begin allemaal ijskoud.
Na drie kwartier ben ik dan door een andere bril beginnen kijken, namelijk die waar op staat: "Joepie, gezellig Kerstfilmpje kijken !!". Diegene waar op stond "Realistisch pakkend Drama" vloog terug in de kast

Wonderwel begon hij vanaf dan best goed te worden ! Doordat er volop werd gefocust op Frank en zijn stiefzoon op hun zoektocht naar werk, begin je met hen mee te leven en werd mijn gevoelige snaar toch nog geraakt. Zelfs de muziek klonk vanaf dan stukken beter, vreemd !

6,5/10.
Wat begint als een geforceerde tranentrekker gaat na 45 minuten geleidelijk aan over in een meeslepend "feel good" Drama. Kijk er naar met de intentie een Kerstfilm te zien te krijgen en dan valt hij nog héél goed mee, na dat enerverende begin wel te verstaan

Filmsite : http://www.wheregodlefthiss...

Zeer vermakelijke en ontroerende film die misschien toch meer potentie uitstraalt dan The Pursuit of Happynes

Het hele sfeertje wordt hier net even wat beter uit de doeken gedaan dan in The Pursuit of Happynes. De vader-zoon relatie wordt hier iets afstandelijker neergezet, terwijl Will Smith een hele sterke, liefkozende band toonde. Of ik dat minder vind? Zeer zeker niet, want ik had hier het gevoel dat vader en zoon meer 'samen' deden. Ze gingen echt samen op zoek naar werk en je zag dat ze er beide echt mee zaten. Ook meen ik dat het hier niet om één personage draaide, maar dat het echt de hele familie aanging en dan met name de vader en het zoontje.

Het kwam de eerste drie kwartier allemaal niet zo overtuigend op mij over. De eerste klappen kwamen al vrij snel terwijl je nog niet echt een band met de personages had opgebouwd. Beetje jammer.
Ze hadden denk ik toch eerst met nog wat goede momenten kunnen beginnen voordat alle tumult zou beginnen.

Maar daarna komen de grauwe momenten, gepaard met emotionele momenten opdraven. En vanaf dat moment weet de film echt te scoren en blijft het verder ook echt aanslaan bij het publiek.

Absoluut hoogtepunt van de film vond ik toch wel het moment dat vader ging bedelen, even later bijgestaan door zijn zoontje na een ruzie. Mistte alleen wel een stuk muziek eronder.

Dan nog even het einde. Of dit een goed einde is? Op zich wel aangezien vader toch wel even "I love you" 'zegt'. Bovendien voelde het einde van The Pursuit of Happynes toch wel wat meer hollywoods aan. Weet dat dat gebasseerd is op een waargebeurd verhaal, maar toch.

Goede film die even op gang moet komen, maar je dan toch echt de hele tijd weet te boeien. Vond hem al met al misschien nog iets beter dan eerder genoemde film.

Zeer goede film die uitmunt in zijn realiteit en acteerwerk.

Toen ik het plot las, moest ik gelijk aan The Pursuit of Happyness denken en zo te lezen ben ik niet de enige. Toch is deze film in zekere zin helemaal anders. Waar bij eerstgenoemde film de band tussen vader en zoon vanaf de eerste minuut sterk is, moet de band hier tussen vader en stiefzoon nog groeien en dat is toch wel de rode draad van de film.

Het gaat hier, met uitzondering van de eerste paar minuten, om één dag dat Frank een baan 'moet' vinden om het appartement in te mogen. Samen met zijn stiefzoon al kibbelend op pad krijgen ze de ene na de andere tegenvaller te verwerken. Het blijft echter wel binnen proporties, het wordt niet overgedramatiseerd. Ook het einde is realistisch en ik snap de vele berichten over een slecht einde niet zo goed. Oke,ze belanden niet in het appartement , maar dat zou ook weer veel te Hollywood zijn. Belangrijker is de band die is opgebloeid tussen vader en stiefzoon met als hoogtepunt 'I love you' met een knipoog.

Tenslotte is het acteerwerk opvallend goed. John Leguizamo zet hier, tot nu toe, zijn beste rol neer. Toch gaan de meeste credits naar David Castro! Geweldig geacteerd van deze jonge knaap.

4,0*

Sterke kleine film!

Heel goed, door zijn geloofwaardige karakter zonder vals sentiment en prima acteerwerk. Vooral John Leguizamo en David Castro die ook het grootste aandeel hebben in deze film, doen het erg goed. Fijn filmpje met hart. 8/10*