Nam-gwa Yeo (2016)

Geestdodende zwijmelfilm. Zoetige, weeïge romantiek die slechts geringe opwinding veroorzaakt, maar er met een behoorlijke filmduur wel de tijd voor neemt. Het is saai. Echt dodelijk saai.

De dramatische achtergronden van de personages spelen een belangrijke rol in het romantische spelletje, maar komen op een of andere manier niet goed uit de verf. Heel emotievol geacteerd enzo, maar veel te expressief en te overdreven naar mijn smaak. Hierdoor komt de gewichtigheid van de dingen waar de personages mee bezig zijn niet goed over. Het is allemaal wel ernstig, maar zo voelt het niet. Het is afstandelijk.

De romance voelt ook zo. Die is evenals de persoonlijke problematiek waarmee de personages worstelen afstandelijk. Je wordt er niet warm van.

Er is gewoon niet heel veel aan. Als ik zeg dat het een film is van het niveau doktersroman, dan overdrijf ik niet.

Het was een vermoeiende exercitie.

Slow paced-liefdesverhaal dat begint in de Finse sneeuw en eindigt in de hectiek van een miljoenenstad in Korea. Zij is een zakenvrouw, hij een architect. Allebei introverte persoonlijkheden. Allebei hebben ze een gehandicapt kind en een partner waarmee ze de zorg voor dat kind delen. Zij is getrouwd met een nogal afstandelijke man, hij met een instabiele vrouw. Geen geweldig uitgangspunt voor een liefdesrelatie.

Die komt dan ook nogal stroef op gang en blijft zich, met onderbrekingen, stroef ontwikkelen. De vonken springen er niet van af. Ook niet in bed. Maar aan de wederzijdse aantrekkingskracht valt niet te ontkomen. Al proberen ze het wel. Zij (en wij) hebben geen idee hoe dit moet eindigen. Ondertussen leren we ook nog wat het is om een (zwaar) autistisch kind te hebben.

Ik heb er geboeid en met compassie naar zitten kijken. Maar dit is, denk ik, wel een film waar je in mee moet willen gaan. Collins was daar duidelijk niet toe bereid, en dat is zijn goed recht. Al lijken mij kwalificaties als zwijmelfilm en doktersroman niet van toepassing. Al had ik na anderhalf uur wel het gevoel, nu is het klaar. En toen kwam er nog een half uur. Ook zijn niet alle onderdelen goed uitgewerkt. De partners van het tweetal en het dochtertje van de man blijven (te veel) onderbelicht. Toch was ik na afloop onder de indruk. Maar ik ben nu eenmaal een onverbeterlijke romanticus.

Het begin van de film —tot en met de sauna— is ontegenzeggelijk het sterkste deel van de film. Wat volgt is enigszins onevenwichtig vanwege erg veel aandacht voor het werk van Sang-min (andermaal een fraaie rol van Do-yeon Jeon), daar waar ik liever had gezien dat het verhaal zich mede zou richten op de toch wel bijzondere thuissituaties van het verliefde koppel.
Film doet denken aan Oechul (2005). Hoewel deze film niet dát niveau haalt, heb ik mij toch wel vermaakt. Allicht omdat ik, net als Fransman, een onverbeterlijke romanticus ben. Misschien moeten hij en ik een clubje beginnen.

Prima idee BBarbie, kunnen we in ieder geval tips uitwisselen voor mooie romantische films. Mijn eerste tip: Testament of Youth (2014). Ik zal Oechul eens tegen het licht houden.

Voor mij 5*. Heb April Snow al binnen. Lijkt me mooi. Laat nog weten wat ik er van vond. Vanavond Les Ogres gezien bij de VPRO. Mama mia, wat een film.