Gangster No. 1 (2000)

erg grappig misdaad film met een mooi engels accentje.

sterke acteurs.

mooi verhaal.

ik heb genoten.

4 sterren

Niet echt veel aan. Het eerste uur stelt nog wel wat voor, het laatste halfuur slaat dan weer nergens op. Verschrikkelijk slap. Paul Bettany doet hier prima werk, wat McDowell laat zien lijkt dan weer helemaal nergens op. Een smet op de carriere.

2*

Erg lollige maar ook wat nare film.

Lollig met name door de regie van McGuigan en de voice-over. Lekker Engels gescheld doorheen de film zorgt voor een aantal grappige scènes.

Maar de film heeft ook iets naargeestig. En dat heeft eigenlijk maar 1 reden: Paul Bettany. Weergaloos personage. Cool, hard en kent geen angst, de perfecte gangster. Uitstekende vertolking.

Had bij momenten nog net wat harder gemogen, maar de balans tussen luchtigheid en naargeestigheid trekt het geheel naar een hoger plan.

Ruime 3,5*

Totaal onbekende titel voor mij die in eerste instantie qua cast en synopsis doet denken aan werk van Guy Ritchie maar daar uiteindelijk ver van verwijderd blijft.

Gangster No. 1 verspild in ieder geval geen tijd en gaat rap van start met de gangster die na het horen van een naam de herinnering ophaalt van zijn eerste stappen in het criminele circuit en wording tot wat hij is. De vlotte montage, de vele en soms aparte karakters en het grove geweld doet echt aan het type gangsterfilm van de hand van Ritchie denken, het is alleen het ontbreken van humor die een groot verschil is. De film heeft een paar mooie duistere momenten en in een tweetal momenten wordt er aardig gewerkt met een bepaalde craziness rond het karakter de gangster die overigens aardig gebracht wordt door Bettany. De soundtrack mag verder benoemd worden als fijn, het tijdsbeeld is uiteraard fraai zoals wel vaker in dergelijke films, kan er geconcludeerd worden dat er zeker met een bepaalde zorg aan deze film gewerkt is en valt de eindfase met de conclusie op. Freddie weet inmiddels beter, een wereld zonder glans, bij de andere moet het nog soort van door dringen terwijl hij alle tekenen toont dat hij het eigenlijk wel weet, alles hebben en toch ongelukkig zijn. Dan vergeet ik nog bijna de cast te benoemen met een prima Bettany, Thewlis, Eddie Marsan en de mooie Saffron Burrows.

Maar ondanks de goede punten zakt Gangster No 1 toch genadeloos door het ijs en die scheurtjes vormen zich in het eerste half uur al wanneer de film niet echt richting wil kiezen tussen geestig, zoals de Ritchie films, of grof en duister met meer nadruk op de craziness van gangster zoals we die wel tot twee keer toe te zien krijgen en eigenlijk lang niet gek zijn. Daarna zijn de karakters een punt die niet voldoende uitgediept worden. Halverwege heb ik niets met niemand eigenlijk, nog het idee dat ik de karakters ken. Maar de grootste miskleun van Gangster No 1 is toch wel dat men twee acteurs gebruikt voor het karakter de gangster. Waarom gebruiken ze zowel Bettany als McDowell voor de gangster? En waarom alleen hij? Oké, gangster is door de jaren veranderd, gewicht aangekomen, heeft een totaal andere neus gekregen en is de lieve som van 18 cm gekrompen...en dat valt op natuurlijk. Waar Bettany als gangster boven Marsan uittorent is McDowell als de gangster plotseling even lang. Hoe dan? Waarom? Wie bedenkt zoiets? Minstens net zo erg is dat alle andere acteurs hun rol behouden op latere leeftijd, hooguit een paar grijze haren en wat rimpels hebben, maar vergeleken met gangster amper verandert zijn. Dat geld voor Marsan en Burrows, Thewlis lijkt eigenlijk gewoon niet ouder te zijn geworden. Gangster is daarentegen onherkenbaar met vroeger...on-be-grij-pe-lijk! En echt de reden voor mij dat de film mislukt en slecht bedacht is. Niet te vergeten dat McDowell ook nog eens slecht uit de verf komt.

Nee, enkele aardige dingen tenspijt zoals een prima cast en de mogelijke intentie er echt wat van te maken, stort Gangster No. 1 richting het einde wat mij betreft volledig in blijft er een erg matig eindresultaat over.

Na vele jaren valt deze me toch behoorlijk tegen. Het basisidee is eigenlijk wel tof, maar de uitwerking een heel stuk minder. Het leukst is het nog wanneer de film doet denken aan '70s Britse misdaadfilms; naargeestig, armoedig sfeertje (die betonnen flatgebouwen bv.) en fijne, sfeervolle soundtrack.

Thewlis komt echter niet over als tough gangster, McDowell zit regelmatig flink te over-acten (ligt ook vast aan het script en aanwijzingen van de regisseur?), Bettany komt er iets beter mee weg en Eddie Marsan steelt ondertussen de show in een kleinere rol. Speciale vermelding voor Foreman die bij momenten echt heel vreselijk aan het over-acten is, terwijl hij verder wel de juiste kop heeft. Burrows is wel een plaatje, maar voegt ook niet zo veel toe.

Het had veel ingetogener en doordachter moeten zijn. Nu is het pulp met wat opleef-momenten dat nog best uit te zitten is, dat dan weer wel.

"And you, Mr. Freddie Mays, you had to go swimming in her eyes. Dancing in her hair. You had to slip into her mouth, slide over her tongue. Fall down her throat, deep down into her belly. Right into her blood. You had to fall asleep wrapped around her beautiful, beating heart.”

Had hier toch wel echt een heel stuk meer van verwacht zeg, deze viel me toch wel wat tegen. Over het algemeen uiteraard ordinaire Briste humor en geneuzel, al pakte het allemaal maar weinig. Qua sfeer vond ik het echt onwijs matig, de “gangsters” vond ik eigenlijk helemaal niet zo stoer, je kijkt er niet echt tegen op (niet zoals de grootheden in de USA bijvoorbeeld wel hebben), en het verhaal vond ik behoorlijk weinig aan om te volgen, misschien soms zelfs wel wat saai.

Duidelijk niet mijn film dit, zoals ik al zei: kon er toch best weinig mee. Hoewel er echt wel leukere stukken tussen zitten, en ik best kon lachen om de Britse schaamteloosheid was het over het algemeen gewoon niet heel bijzonder.

Het verhaal kon niet echt mee, en het was ook niet zo boeiend genoeg dat ik het graag wou blijven volgen. Ik miste misschien soms wat meer pit in de film, toch dat kleine beetje vuur. Inderdaad dit komt ook echt wel een paar keer voor in de film maar, naar mijn mening gewoon te weinig. Hier kon ik uiteindelijk niet héél veel mee.

Typisch engelse misdaadfilm met kleurrijke personages, vermakelijk tijdsbeeld en levendige sfeertekening. In de cast doet vooral Paul Bettany het erg goed. Zijn hoofdpersoon is onvoorspelbaar, intens en niet zelden angstaanjagend. Bepaalde trekjes, zoals het geluidloos schreeuwen, zijn echt behoorlijk creepy. Regisseur Paul McGuigan haalt visueel alles uit de cast om er iets leuks van te maken en slaag daar aardig in. Naar het einde toe zakt de spanningsboog een beetje in en ik had liever gezien dat Bettany ook de oudere versie van zijn personage speelde (in plaats van Malcolm McDowell, hier overigens ook niet onverdienstelijk), maar het geheel blijft met gemak op de rails.