Looking for Eric (2009)

Zeker een goeie film. Van voetbal weet ik weinig en Eric Cantona kende ik dus niet. Maar hij speelt hier uitstekend zichzelf.

Hmm, ernstig tegenvallend helaas. Cantona doet t prima, en ook Evets is een loser. Maar verders wat traag en kon ik t niet heel goed vinden.. Slecht ook niet.

Prachtige film over een postbode die emotioneel aan de grond zit, maar onverwacht hulp en advies krijgt van zijn held Eric Cantona. Ditmaal geen loodzwaar drama van regisseur Ken Loach, maar een mooi en soms ontroerend verhaal waarbij de liefde voor voetbal goed merkbaar is. Het einde met de vele Cantona's is origineel en hilarisch.

Huhhh????? Hoe weet je dat dan?

Ik vond de film duidelijk in twee delen uiteenvallen, een nogal tegenvallende eerste helft tegenover een véél meeslepender tweede.

Ik had deze ooit gemist op upc maar nu eindelijk zelf aan gekomen. En heel blij dat ik em weer opgezocht heb. Dit is nou het soort film waarvan ik blij ben dat ze nog gemaakt worden en van harte hoop dat ze door worden blijven gemaakt! Menig keer een traantje weggepinkt zonder dat het vanwege vals sentiment was. Ok, bepaalde wijze lessen van Eric Cantona waren een beetje clichematig maar dat stoorde totaal niet. Zeker ook omdat Eric de hoofdrolspeler eigenlijk de show steelt over de hele film. Wat een geweldige rol. Ik wou dat ik zo een vader had

De humor was bijtend scherp en totaal ongeforceerd, eerder het resultaat van een absurd gevoel van leed, drama, frustratie en menselijke tekortkomingen. Heerlijke wegkijker, met nog de nodige spanning erin ook. Toppertje!

Het zijn vooral de sociale drama’s van Ken Loach, die mij erg bevallen. Wellicht om die reden zat ik mij het eerste half uur met toenemende verwondering af te vragen waarnaar ik nou zat te kijken. Totdat de rol van Eric Cantona duidelijk werd. Vanaf dat moment ontwikkelde zich een verzorgd psychologisch drama, waarin de Mancunians voor de luchtige noot zorgden. Een aangename film met een prima hoofdrol van Steve Evets.

Schitterende film, heb me geen moment verveeld, alhoewel ik een voetbalhater ben.

Fijne film, die Steve Evets is geknipt voor deze rol met z'n verloren uitstraling dat hij het allemaal niet meer onder controle heeft: de problematische thuissituatie en het gestuntel richting z'n ex, maar toch ook omringd door vrienden en collega's die het beste met 'm voorhebben. Best aandoenlijk en de (aparte) rol van Cantona is even wennen in het begin maar pakt daarna goed uit. Een persoonlijk drama met een verlichtende komische noot, goede balans. Het enige minpunt vind ik richting het einde wanneer ze het huis bestormen met z'n allen, iets teveel over-the-top, ondanks dat het wel grappig (net als veel andere dingetjes en uitspraken in de film).

De eerste helft van de film dacht ik: 'Waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken?'. Dat was helemaal niets. Maar het einde vond ik echter wel gaaf. De bestorming zorgt er bij mij voor dat de film nog net een voldoende krijgt. Daarnaast zit er een hele leuke documentaire als extra op de DVD: 'United we Stand'.

Wel een aardige film. Tegen de helft van de film neemt de film een soort genreswitch. Ik vond het einde jammer: veel te feel good-achtig en best kinderachtig. We zagen nog net niet hoe Eric en Lily hertrouwden... Maar goed. Toch een amusante film.

De aantrekkingskracht van marginalen ontgaat me. Plus de bijhorende clichés. Hun huizen zijn steevast één puinhoop, een auto heeft natúúrlijk een deuk. Er wordt uiteraard een stevig potje gezopen, maar de harten blijken uiteindelijk weer allemaal van goud.
Eric is een wat zielige man en ik geloof geen seconde dat een vrouw als Lily gecharmeerd zou kunnen worden door deze man. Ook de oplossing lijkt me absoluut ongeloofwaardig.
Gelukkig is daar nog King Cantona. Heerlijk supportersliedje trouwens als ze over Jezus zingen die toevallig de naam Cantona draagt…

Ik ben het met (Dead Moon fan!) Askikker eens dat de film in de tweede helft op zijn best is. Eerste helft was wat mij betreft wat te traag. Tweede helft maakte genoeg goed.

Ken Loach maakt altijd films over personen die aan de onderkant van de sociale ladder bivakkeren. Geen criminelen maar arbeiders die op de rand van het bestaansminimum balanceren. De working class heroes zogezegd. Hoofdfiguur Eric(Steve Evets) is ook zo'n working class hero wiens enige lolletje in het leven Manchester United is en zijn idool Eric Cantona. Hij werkt als postbode en zorgt voor zijn twee stiefzoons. Hij moet met lede ogen aanzien dat die steeds meer afglijden tot criminelen. Zijn dochter uit zijn eerste huwelijk heeft een baby en daardoor komt hij ook weer in contact met zijn ex die hem verwijt dat hij haar in de steek liet toen ze zwanger werd. Hij raakt overspannen en wanneer hij ter ontspanning een jointje op steekt stapt ineens zijn idool Cantona uit een poster en die helpt hem om dingen op een rijtje te krijgen. Ik was positief verrast door deze film. De combinatie Loach en Cantona kon ik me niet voorstellen maar het is goed gelukt. Hij is wel luchtiger en lichter dan ik van Loach gewend ben maar dat hindert niet. Het was zelfs een verademing want zijn films kunnen behoorlijk deprimerend zijn. De film kwam traag op gang maar toen die eenmaal op dreef was werd het een goede tragikomedie met een upbeat happy ending.

Eric & Eric

Haha, leuk. Toch ook onevenwichtig. De ommekeer van sociaal drama naar misdaadverhaaltje voelt aan als een geforceerde crowdpleaser waarbij vooral het effect op het publiek belangrijk is. Loach is gelukkig niet de minste en hij maakt er uiteindelijk allesbehalve een lullige komedie van.

Cantona speelt het stemmetje in het hoofd van de andere Eric om hem aan te zetten tot de juiste daden en beslissingen. Want het leven van postarbeider Eric is op zijn zachtst gezegd een zooitje : twee zoons waar hij geen autoriteit over heeft en waarvan één het criminele pad begint te bewandelen, een ex die hij al lang niet meer ziet maar die zijn hart nog altijd doet kloppen. Zijn leven is een puinhoop waarin hij stilaan doorzakt. Nu staat hij op een keerpunt, dat punt waar hij de dingen doet die hij moet doen om als een eerbaar man verder te leven. De climax is echt grappig en toont dat solidariteit een krachtig wapen is. Dit was alweer de 12de film van Loach die ik zag... niet mijn favoriet van hem maar ook weer gemaakt zoals het hoort.

Erg bekende titel in de tijd dat de film uitkwam, en naar ik meen oogstte de film toen best veel lof. Van een kijkbeurt kwam het echter nooit, best wel een schande aangezien ik toch een behoorlijke United supporter ben en de film dan wel haast verplichte kost lijkt. Mede door de kringloop kwam het er dan eindelijk eens van.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond postbode Eric met zijn disfunctionele gezin, weemoedig naar wat ooit was met de spijt van slechte keuzes. Mede door de zorgen van zijn collega's/kameraden projecteert Eric op een gegeven moment held Eric Cantona voor zich als een soort 'spirit animal', een term uit Fight Club, die postbode Eric van raadt begint te voorzien met soms nogal bijzonder gezegden. Temidden van zijn eigen puinhoop heeft hij ook nog te maken met zijn twee jonge knapen die vooral hun eigen gang gaan en zich in de nesten werken. Het kan niet op voor Eric Bishop die gelukkig de steun van zijn makkers kan genieten.

Goed geacteerd wordt er wel door Evets, maar heel erg pakken doet het me allemaal niet echt. De wederopstanding van Eric aan de hand van Eric, hoe ironisch, is aardig maar het vuurwerk noch de humor spat er echt vanaf net als de problemen die één van de jongens binnen haalt. Gelukkig is de meditatie scene wel kostelijk, net als de Mancunian home invasion die het nodige leven in het geheel brengt. Ook fijn de nostalgische beelden van King Eric op de velden strooiend als een magiër met de mooist mogelijke doelpunten. Wat een fenomeen die man was die man. En dan is er uiteraard de succesvolle tijd waarin de film speelt. Want de CL wedstrijd tegen Barça die benoemd wordt zal misschien de halve finale zijn opweg naar de finale van 07/08 waarin Chelsea werd verslagen. Het kan ook de verloren finale van een jaar later zijn.

Al met al is Looking for Eric een prima film te noemen met zijn voors en tegens. Maar mede door mijn United bril valt het cijfer toch net iets hoger uit.

Het is omdat ik wel van de films van Ken Loach hou dat ik deze bekeken heb. Geen typische Ken Loach alvast waarbij hij niet de sociale onrechtvaardigheden in de Britse 'verzorgings'staat op de korrel neemt. Daarvoor is deze film iets te luchtig hoewel de lagere sociale arbeidsklasse hier ook wel goed naar voren komt. Voor velen van hen is voetbal een wekelijkse uitlaatklep. Veel meer is er niet voor hen, naast die onvoorwaardelijke vriendschap en wederzijds respect.

Het voetbal is een fijne luchtige noot in de film die voor de rest rond gebroken relaties en pubers draait. Cantona is zowaar een imaginaire psycholoog in de film welk ik qua concept wel kan verdragen, maar waarbij ik weinig op heb met de acteur Eric Cantona. Nu, voetbal komt maar sporadisch aan bod en dan vooral in het eerste deel in de film waarbij wat montagemateriaal van Cantona's beste momenten wordt getoond. Het lijkt wel narcistische propaganda. Geen karate kick naar een Crystal Palace fan te zien alvast.

Een prima Evets die zijn ontspoorde leven terug op de rails wil krijgen. Alleen heeft hij een extra duwtje in de rug nodig waardoor deze film ondanks wat problemen toch eerder uitdraait op een soort feel good of happy end film.