Harold and Maude (1971)

Ik vond de soundtrack juist erg leuk. Lekker opgewekt. Gelukkig had ik het script van te voren al gelezen, want ik heb slecht geluid op mijn tv en zag 'm zonder ondertiteling.

De casting vond ik vaak wonderlijk, en tegelijk had dat ook iets vervreemdends, omdat ik bij het lezen heel andere verwachtingen had. (de moederrol vond ik wel echt een zwakke. Kan ook aan het script liggen)

Maude is one sexy lady en Harold, wow, wat kan die jongen spelen. Of Bud Cort dan. En wat heeft dat joch - met toch een behoorlijke babyface - een zware stem. Maakte het allemaal nog vervreemderder. Tijdens het lezen vond ik de film wat 'loutererender' overkomen dan bij het zien ervan. Het grappige bleef behoorlijk overeind.

Fijn dat die Amerikanen ook wel eens films maken van anderhalf uur.

Prachtige film die perfect balanceert tussen komedie en drama en met een zeer goede soundtrack van Cat Stevens!

Twee uitersten heeft deze film. De goede kant dan maar eerst: de ontzettende sadistische Bud Cort die de hele boel op stelten zet. Het gefuck met de omgeving om zich heen is geniaal lachwekkend en zet de kijker zelf ook telkens op het verkeerde been.

De mindere kant: die vervelende hippie-oma. Een redelijk irritant mens is het en de vriendschap tussen haar en Bud Cort snap ik niet zo. Het past uitstekend in de jaren '70-sfeer, dat dan weer wel.

Blijft iets anders over wat me is bijgebleven, de blijige muziek van Cat Stevens. Die wordt nogal geprezen, maar ik vond ook niet zó geniaal. Als de mindere kant minder aanwezig was en vooral gefocust werd op Bud Cort die zijn omgeving tot het uiterste tergt, dan had deze film gemakkelijk een 4,5* gekregen.

Ja! Weer eens een film gezien die zo mijn top 100 in kan! Ontzettend gelachen om de zogenaamde zelfmoordpogingen van Harold, de autodiefstallen van Maude, de oom in het leger die alleen met zijn mouw kan saluteren, de slecht lopende dates, de moeder die geen gesprekspartner nodig heeft voor een goede conversatie, het misleiden van verschillende agenten en ga zo maar door.

Verder vooral een hartverwarmende film van twee misfits die elkaar vinden. Geen onnodig sentiment. Knap. Van alle films over onwaarschijnlijke relaties, is het eigenlijk vreemd dat dit op het eerste gezicht degene is die het meest onwaarschijnlijk is. Onwaarschijnlijker dan een relatie tussen twee mensen met een afwijkende seksuele voorkeur of een andere etnische of religieuze achtergrond. Des te knapper dat de relatie geloofwaardig is.

De ene na de andere geweldige scene volgt elkaar in hoog tempo op, Cort, Gordon, maar zeker ook Pickles zijn geweldig, prachtige muziek van Cat Stevens. Geweldig. Verrassend geestig en warm. Net geen 5 sterren, omdat het visueel niety zo bijzonder is (op een paar momenten na). Dikke 4,5 sterren dus.

Originele film.

Zeer excentrieke hoofdpersonages, wat meteen ook het sterkste punt van deze film is. Geweldig goed en leuk geacteerd door de oude vrouw en de jongen.

De muziek past goed bij de film en is aangenaam.

Ik miste wel een zekere diepgang op dramatisch vlak. Het is allemaal wel filosofisch getint, maar de personages zijn een beetje karikaturaal en ik mis de gelaagdheid van films als Happiness of Hundstage.

Zeer goede en bizarre film klassieker, die zeker voor zijn tijd erg gedurfd was(Hij werd in 1971 ook niet echt goed ontvangen door het publiek dacht ik?)

Deze film gaat erg ver.. en lijkt nergens echt grenzen te hebben..

De zelfmoord pogingen van Harold zetten de kijker meerdere malen op het verkeerde been.. erg goed uitgewerkt!

Deze film is zowiezo goed door de verhaal lijn.. maar ook zeker door Bud Cort! deze rol was hem letterlijk op het lijf geschreven

Ruth Gordon acteerde ook zeer aardig.. maar het is Bud Cort die hier de film naar een hoger niveau bracht..

4 wel verdiende sterren voor deze film klassieker die zelfs vandaag de dag nog bijzonder & bizar is!

Prachtfilm

Het geïdealiseerde beeld dat jongeren per definitie levenslustige feestbeesten zijn en oudere mensen versleten producten, wordt in deze film hardhandig om zeep geholpen. De film heeft op z`n zachtst gezegd ook schijt aan het overbrengen van verplichte levenslessen, zoals moeders dat bij hun kinderen doen. De relatie tussen Harold & Maude is uniek rebels en ontstaan dankzij een voor de maatschappij nogal vreemde hobby, namelijk het bezoeken van begrafenissen.

Het is gelukkig ook geen film geworden waar lukraak wat tegen de maatschappij en diens bekrompenheid wordt aangeschopt. Men mag zich dan afzetten van typisch kuddegedrag en zich inlaten met wat burgerlijke ongehoorzaamheid, Harold & Maude kenmerkt zich voor mij vooral als een bevlogen, hartsverwarmende film tussen 2 (verloren) zielen, die de gangbare gang van zaken vervloeken omdat deze hen niet zichzelf wil laten zijn.

De neiging tot zelfmoord bij Harold mag dan leuk gebracht zijn. Scenes die pas echt in mijn geheugen gegrift zullen blijven staan, zijn de scenes met de boom in de laadklep en het dollen met wat politie agenten. Zelden zo `n mooie rol gespeeld zien worden, zoals Ruth Gordon het hier deed. Ik lag krom van het lachen bij de voorbedachte ruzie, om er maar voor te zorgen dat Harold niet in het leger hoefde te gaan. Daarbij was de moeder van Harold ook geestig, vooral toen ze zelf even alle antwoorden voor zoonlief invulde. De muziek was fijn, alhoewel niet echt gelijk een meerwaarde.

En laat ik nou altijd gedacht hebben dat Ruth Gordon ook de rol van Coco in Mulholland Dr. voor haar rekening nam. Dat blijkt dus onzin te zijn. 4*

Een erg leuke en originele film met een niet alledaags verhaal, dat erg goed uitgewerkt wordt. De twee hoofdrolspelers liggen qua leeftijd enorm ver uit elkaar, maar hun gezamenlijke “hobby” zorgt ervoor dat ze letterlijk naar elkaar toe gezogen worden. Dat is op papier inderdaad erg onwaarschijnlijk, maar in de film werkt het wonderwel, vooral dankzij het uitstekende spel van zowel Ruth Gordon als Bud Cort. Een erg leuk stel om te zien, die samen lekker hun eigen gang gaan en lak hebben aan de maatschappelijke regels. Dat levert een aantal memorabele scènes op. Ook ik moest hard lachen toen ze samen de agenten voor de gek hielden, evenals het moment dat ze samen een nepruzie houden bij de legerofficier.
Daarnaast zijn er nog de vele “zelfmoordpogingen,” waarbij ik iedere keer op zijn minst moest glimlachen. Zijn moeder die zich er aan ergert en de schrikreactie van een ander, als Harold plots “zijn hand eraf hakt.”
Een erg leuke sfeervolle film dus met een goed verhaal en sterk acteerwerk en erg vermakelijke gebeurtenissen.

4,0*

Prachtige film waarbij ik zo nu en dan onder de tafel heb gelegen van het lachen maar gelukkig word ook de bittere ernst nergens uit het oog verloren. Mooi acteerwerk

Zeer goed

Niet echt mijn ding.

Film zit goed in elkaar, maar ik heb me toch behoorlijk geïrriteerd aan die belegen jaren '70-rebellie en ondeugende fratsen. Zal best leuk zijn geweest in die tijd, maar kan ik nu weinig meer mee.

Bijzondere, vaak zeer grappige film met subtiel aangrijpende emotionele momenten. De personages zijn leuk uitgewerkt en het script zit vol verrassende elementen. Visueel ziet de film er nog steeds fraai uit, vooral door het sfeervolle camerawerk. De score zit iets te vol met liedjes van Cat Stevens, maar echt storend is dit gelukkig niet. Komt wellicht iets te traag op gang, maar de film wint aan kracht naarmate hij vordert. Prachtig einde ook.

Verwachtte hier op de een of andere manier erg weinig van, maar was een serieus goede meevaller.

De scènes tussen Harold en Maude zijn grappig genoeg juist de mindere scènes wat mij betreft. De scènes met Harold en zijn moeder daarentegen, zijn over het algemeen hilarisch. Qua absurditeit en zwarte humor is dit zeker een leuk filmpje. Opvallend veel 'lyrical music' trouwens, niet indrukwekkend, maar vervelend was het ook niet.

3*

Wat een mooie en bijzondere film (weer) van regisseur Hal Ashby. 'Harold and Maude' zijn een schitterend duo. Zelden een film gezien die humor op zo'n subtiele manier verweeft in drama. Hartverwarmend.

De neppe zelfmoordpogingen, de tattoo van Maude, de scenes met de politieagent en het einde zijn momenten die me allemaal lang zullen bijblijven. Erg grappig en ontroerend. Hele mooie klassieker dit.

Aparte romcom over een energieke oude vrouw en een lethargische jongeman met een obsessie voor de dood. Met haar aanstekelijke, blijmoedige wat-kan-het-mij-schelen gedrag weet Ruth de jongeman wakker te schudden en leert zij hem van het leven te genieten. De film kent een aantal heerlijke, onverwachte scènes, met dank aan een uitzonderlijk sterke Ruth Gordon. Ondanks het grote leeftijdverschil is er een onmiskenbare chemie tussen Gordon en Bud Cort. Mede door de kostelijke moederrol van Vivian Pickles een erg onderhoudende film.

Uitstekende film over een jongeman met een obsessie voor de dood die bevriend raakt met een bejaarde vrouw. Een originele film (zowel qua verhaal als uitvoering) over een bijzondere relatie. De droogkomische humor werkt vooral omdat het allemaal nogal serieus wordt gebracht. De levendige Ruth Gordon steelt absoluut de show hier.

Leuke film over een jongen (Harold) die geobsedeerd is met de dood. Zijn lugubere personage deed me in de verte denken aan twee personages uit lugubere (horror)komedies: Wednesday (The Addams Family, 1991) en Brigitte (Ginger Snaps, 2000), al staat deze film kwalitatief wel wat treetjes hoger. En hoewel het qua verhaal heel anders is, heeft het wel die heerlijke warme zwartkomische sfeer van een film als Little Miss Sunshine (2006). Harold en Maude vormen samen de omgekeerde wereld, de jonge Harold als saaie duffe jongen en de oude Maude als de vlotte levenslustige moderne vrouw van destijds (een hippie).

Het zit vol met grappige zwartkomische situaties met leuke dialogen, one liners en levenslessen. De lugubere voorgrond verhult de ode aan het leven wat het in feite is, met de duidelijke anti-oorlogboodschap die destijds door de VS ging (de grote begraafplaats, de militaire oom van Harold, de antioorlogsprotest van Maude...)

Richting de 4*, een film die beter smaakt naarmate het bezinkt en zich prima voor een tweede kijkbeurt leent.

Ik vond dit een prachtige film. Was behoorlijk ontroerd door het einde maar ook de openingsscene is fantastisch. Ijzersterk script ook.

Regisseur Hal Ashby was met name in de jaren zeventig een geliefd acteurs-regisseur bij critici en (in iets mindere mate) bij het publiek. Zijn tweede film 'Harold and Maude' is zijn meest controversiële en (daardoor niet toevallig) zijn beste. Een tegendraads verhaal over dood, zelfmoord, bejaarden-sex en puberproblemen wordt door Ashby innemend in beeld gebracht en van een vrolijke muzieknoot voorzien door Cat Stevens.

Bud Cort en Ruth Gordon als Harold & Maude moet toch wel één van de uniekere koppels uit de filmgeschiedenis zijn. Op het moment van de productie waren beiden respectievelijk 23 en 72 j. oud, waarbij hun karakters respectievelijk tiener- en tachtigjarige leeftijd hebben. Een film waarin de jaren zestig nog duidelijk nazinderen, vreemd genoeg vooral in de figuur van Ruth Gordon als Maude. Zij is degene die buiten de lijntjes durft en kan denken in een maatschappij die nog steeds bourgeois en conventioneel is, en met haar leefwijze erin slaagt om Bud Cort uit zijn existentiële - maar weliswaar hilarische - crisis te trekken. Vivian Pickles als moeder van Harold vertegenwoordigt het bourgeois establishment, en met haar narcistische trekken wil ze niet liever dan Bud Cort volledig te kneden naar haar (bourgeois) evenbeeld. Naast de rijke bourgeoisie wordt ook het militair apparaat te kijk gezet, onder de vorm van de militaire oom van Bud Cort, m.n.Charles Tyner. Hij wordt neergezet als een licht racistische opportunist met alle clichés erop en eraan. Die tegenstelling tussen de verlichte geest van Ruth Gordon en het materialisme van Bud Corts' achterban, provocatie zo je wil, vormt de drijvende kracht van de film. Waarbij er weliswaar voldoende raakpunten zijn tussen Bud Cort en Ruth Gordon om mekaar te kunnen naderen. Opmerkelijk is het moment waarop Bud Cort zich bewust wordt van de tattoo op de arm van Ruth Gordon, dat schijnbaar om een reeks cijfers gaat. Er wordt enkel visueel ingezoomd maar verder geen uitleg aan gegeven. Het laat zich voor de kijker raden dat Ruth Gordon een overlevende is van een nazi concentratiekamp, wat haar levenslustige personage nog meer kracht verleent.
De hele verhaallijn wordt verlucht door de morbide humor die Bud Cort tentoonspreidt met zijn ingenieus geplande zelfmoordscènes, waarmee hij zijn moeder telkens wil provoceren. Vraag me af of dergelijke humor vandaag nog zou kunnen in een mainstream film (wat deze Harold & Maude in zijn tijd was). En daarnaast hebben we de fantastische - als je er van houdt tenminste - soundtrack van Cat Stevens. De singer/songwriter componeerde twee nieuwe songs voor dit project en daarnaast werden enkele alternatieve versies van bestaand songmateriaal toegevoegd. De muziek is heel aanwezig en creëert voor een groot deel de soms lieflijke flower power sfeer die over de film hangt, naast de humor en het existentiële drama. Dit alles wordt prima in beeld gebracht door Hal Ashby met gebruik van mooie locaties in Californië.
Harold & Maude was een flop bij release en heeft sindsdien een cultstatus verworven. Voor mij was het een herziening na 20 j. en was er alweer heel wat van vergeten. De film blijft bijzonder genoeg om ook vandaag nog te verrassen, te entertainen en de kijker te laten reflecteren.

Deze zwarte komedie brengt twee mensen samen die op het eerste zicht zeer verschillend zijn. Harold is jong, mannelijk en geobsedeerd door de dood. Maude is oud, vrouwelijk en vol van liefde voor het leven. Toch hebben ze ook zaken gemeen. Allebei doen ze aan artistieke expressie en willen ze uitbreken uit het maatschappelijke keurslijf, uit de kooi van morele voorschriften. Oh my, how the world still dearly loves a cage.

Harolds geënsceneerde zelfmoordpogingen zijn happenings, zoals die plaatsvonden in de moderne kunst van die tijd. Ze doen ook denken aan het gedicht Résumé van Dorothy Parker. Zijn moeder probeert hem vruchteloos tot een normale burger te kneden. Maud houdt intens van het leven, de vrijheid, de natuur. De oorsprong hiervan wordt pijnlijk duidelijk via de tatoeage op haar arm. Ze probeert nog steeds uit een concentratiekamp te ontsnappen.

Ze verplaatsen zich in heel wat al dan niet gestolen auto's, onder andere een Buick en een gele Volkswagen Kever. De achtervolgingsscène is dolkomisch. Harold krijgt een Jaguar cadeau, maar bouwt deze om tot lijkwagen. Met z'n laatste daad maakt hij duidelijk dat hij wil blijven leven, wellicht onder invloed van Maud.

Passend bezingt Cat Stevens het leven, de vrijheid en de natuur. Hij heeft een cameo op de tweede begrafenis. Regisseur Hal Ashby is een kwartier voor het einde te zien als bewonderaar van een modeltrein. Het leger, de Kerk en de psychiatrie worden op de hak genomen, met typetjes die deze instellingen vertegenwoordigen en met op de achtergrond een portret van Richard Nixon, Paulus VI en Siegmund Freud. Het is donkere humor die heel wat conventies en vanzelfsprekendheden onderuithaalt.

Deze zwarte komedie beviel mij echt totaal niet. Twee vervelende en oninteressante hoofdpersonages. De scenes waarin ze samen te zien zijn, zijn saai, geforceerd en ongeloofwaardig. Ik zie geen enkele chemie in de relatie tussen deze twee vreemde personages. Gelukkig duurt de film niet al te lang, anders was er helemaal niet doorheen te komen. Schaars pluspuntje is de soundtrack van Cat Stevens, maar dat is geen reden om deze film te gaan kijken. De (cult)status van deze film ontgaat mij volledig.

Herziening op het grote doek en hij beviel nog een stuk beter dan de eerste keer. Eerst even hoe deze film (soms) bekend staat, maar wat dit beslist niet is. Dit is geen zelfmoordkomedie en geen bizarre love story tussen twee mensen met een kinky leeftijdsverschil. Dit is en film over een Auschwitz overlevende (te zien in een hele korte scene aan haar tattoo, dat is alles) die iemand die niet weet hoe te leven leert hoe je dat moet doen en hoe je als iemand die zich er niet thuis voelt toch kunt bestaan. Dit is een ergens een hele tere en gevoelige film en tegelijk een zeldzaam levenslustige maar wel een die erkent hoe donker bestaan kan zijn. De "zelfmoordpogingen" van Harold zijn niet echt dat maar shockerende manieren om mensen die hij niet in zijn omgeving wil weg te jagen. Dat alles is gegoten in een satire vol humor met flinke donkere lagen die de draak steekt met verschillende dingen die mensen heilig vonden. Verder ook qua taal een prachtig script.

Tot slot quote ik nog even, net als in mijn oude recensie een fraaie quote uit de film:
Harold: Do you pray?
Maude: Pray? No. I communicate.
Harold: With God?
Maude: With life.

Halfje erbij. Zo mooi deze.

Amusante en tergelijkertijd een tikkeltje bizar , de humor zit hem vooral in de momenten en manier hoe zijn moeder op zijn inventieve in scene gezette pogingen tot zelfmoord reageert , met een nonchelance die zeker op de lachspieren werkt .

Maude is wat mij betreft net wat te extreem neergezet maar nietemin een leuk tegenwicht en de chemie tussen hen twee werkt heel goed .

Een vreemde eend in de bijt maar zeker toch ook vermakelijk omdat ook het thema zo gewaagd is en op een manier ook wel dapeer en origineel om daar een beetje de draak mee te steken .

Er zit zoveel prachtige poëzie verpakt in deze 90 korte minuten. Dit is een van die weinige films waarvan ik wilde dat ze langer duurden. Ruth Gorden is zo inspirerend. Ik vind het geweldig hoe we met slechts één seconde begrijpen waarom Maude is zoals ze is.

Grappig, uniek, bizar, ontroerend en bijna perfect.

4*

Harold is een bizar kereltje met zijn fascinatie voor de dood. Best wel inventief hoe hij zijn dood (of zelfmoord) een aantal keer in scène zet, al was het maar om zijn moeder op stang te jagen. Zijn moeder weet intussen wel beter. Heerlijk die droge commentaar wanneer hij het nogmaals tot het uiterste drijft.

Het contrast met Maude is groot. Hij levensmoe, zij een levensgenieter en dat terwijl hun leeftijd omgekeerd evenredig is. Hun kijk op het bijwonen van begrafenissen verbindt hen. Het is een film die de heilige huisjes en clichés omver stampt. Dat alleen al verdient lof.

Bovendien is de film geloofwaardig en is het duo erg goed op elkaar ingespeeld. Ondanks het zware onderwerp blijft de film luchtig en energiek. Prima acteerwerk ook van beiden. Een film die diverse emoties bespeelt, van ontroerend tot humoristisch. Fijn!

Na een zeer geslaagde Being There had ik zin om nog eens een film van Hal Ashby te proberen, want Being There was nog maar de eerste die ik van hem gezien had en op basis van 1 film kan je moeilijk een oordeel vellen over iemand zijn oeuvre.

Deze Harold and Maude haalt niet het niveau van Being There, maar bij momenten is het best een amusante film. Er zitten redelijk wat bizarre en leuke momenten in de film zoals de verschillende zelfmoordpogingen van Harold en Maude die de agenten een aantal keer voor de gek houdt. Sowieso zijn het al 2 bizarre figuren die tot elkaar worden toegetrokken door hun bizarre "hobby". Ook de oom van Harold die in het leger zit, heeft een erg leuke bijrol, maar de moeder vond ik eerder irritant overkomen met de dates die ze regelt voor Harold. Maar over het algemeen sprak deze film me niet helemaal aan qua thema en het hippie sfeertje.

3*

Een duidelijke ode aan het leven maar dan wel met personages die volledig buiten de norm vallen. Eigenlijk voor zijn tijd een ruimdenkende film en dat was ook de reden waarom critici de film afkraakten. Dat konden ze niet aan. Liefde kent geen leeftijdsgrenzen en zo zou het moeten horen. De idiosyncratische personages (om een term uit de boekjes te gebruiken) komen de zwarte humor ten goede. In het geval van Harold vertellen ze iets over hem : namelijk dat hij weinig plezier heeft aan het leven, en zich slecht in zijn huid voelt. Hij uit dit via macabere zelfmoord-ensceneringen. Het is zijn ontmoeting met Maude die hem nieuwe mogelijkheden bieden en hem ook zin geven in het leven. Maude zit vol levensvreugde en trekt zich weinig aan van wetten en regels. De enige regel die ze hanteert is vrijheid in haar geest. De scènes met die flik op moto was wel top. Ergens was het einde dan ook een vreemde keuze voor iemand die zo van het leven genoot. Klopte niet echt voor mij. Harold & Maude is een prettige en aanstekelijke komedie met een dosis levenswijsheid.