Ichiban Utsukushiku (1944)

Deze film wordt vaak een propagandafilm genoemd, en dat is het eigenlijk ook wel. Het woord heeft nogal een negatieve klank, maar eigenlijk is de boodschap die de film uitdraagt helemaal niet negatief. Zo kwam het althans bij mij over.

Het is wel duidelijk te merken dat alles heel erg overdreven is. De werkgevers zijn erg vriendelijk voor het personeel, te vriendelijk zelfs. En de werknemers zijn overdreven ijverig. Ik heb zelden of nooit zulke gedreven en toegewijde werknemers gezien als de vrouwen in deze film. De productie wordt zwaar opgeschroefd en je zou denken dat dat voor wat onrust zorgt, en dat is ook zo. Maar die onrust is er niet omdat men nu harder moet werken, neen, de vrouwen gaan zelfs vragen voor nog meer werk. Men wil nog harder werken. De vrouwen zijn dus enorm gedreven en het werk goed doen is alles wat telt. Zo is er eentje die ziek is maar absoluut niet naar huis wil, een ander valt van het dak naar beneden en breekt haar been, maar ze komt gewoon met gips werken. En zo kan ik nog enkele momenten opnoemen waar de gedrevenheid van het personeel van het scherm spat, maar ik denk dat de boodschap zo wel duidelijk is. Vergis je niet, men is niet zo begaan met het werk uit angst voor ontslag of negatieve kritiek. Neen, het is echt puur idealisme dat men nastreeft, deze vrouwen zijn oprecht begaan met het werk en de productie. Zij vinden zichzelf dan ook een onderdeel van de Japanse oorlogsmachine.

Het hoofdpersonage is de belichaming van de ideale werknemer. Haar moeder ligt op sterven, maar zij blijft gewoon doorwerken. Zelfs als haar moeder is gestorven en de leidinggevenden haar haast smeken om naar huis te gaan weigert ze en gaat ze gewoon door met haar werk, want dat is wat haar moeder zou gewild hebben. Deze scène is dan ook het einde van de film en dit levert wel een mooie eindscène op.

Er wordt ook tijd gemaakt voor wat teambuilding door enkele wedstrijdjes volleyball te spelen. Voor de rest is er niet zo heel veel belangrijks te zien. Takashi Shimura is uiteraard de bekendste acteur, maar hij heeft helaas maar een bijrol en komt niet vaak in beeld. Leuk weetje is dat actrice Yôko Yaguchi na deze film trouwde met regisseur Akira Kurosawa.

In elk geval is dit absoluut niet één van de betere films van deze regisseur. Akira Kurosawa heeft hierna veel betere films gemaakt, hiervoor trouwens ook want zijn debuutfilm Sugata Sanshiro was ook een prima film. The Most Beautiful lijkt me voor eigenaars van een bedrijf wel een ideale film om eens te laten zien aan het personeel. Ik zou de film niet aanraden aan mensen die niet bekend zijn met het werk van deze regisseur, in plaats daarvan kan je beter eerst een paar bekendere films bekijken. De liefhebbers die alle Kurosawafilms willen zien moeten deze film uiteraard ook een kans geven.