menu

Empire (1964)

mijn stem
1,65 (23)
23 stemmen

Verenigde Staten
Experimenteel
485 minuten

geregisseerd door Andy Warhol

Een zeven uur durende opname van de Empire State Building, gefilmd vanuit een kantoor op de 44e verdieping van het Time-Life gebouw van zes uur 's avonds tot ongeveer twee uur 's nachts. Je bent getuige van hoe het gebouw gevangen wordt als in een schijnwerper op het moment dat de stads- en publiciteitslichten aangestoken worden en hoe het terug in duisternis gehuld wordt bij het doven van de lichten.

zoeken in:
avatar van A.L.I.E.N
3,5
voor mensen die hem willen zien: Klik Hier

avatar van stephan73
@Stinissen
Je hebt toch wel de hele 485 minuten gezien, toch?

0,5
Ik weet niet goed wat ik hieruit moet maken . Misschien was dit voor Warhol wel kunst , maar niet voor mij . Wat een onding !

5,0
dit is een fantastische film! 1 van de allerbeste experimentele films ooit gemaakt, ik zet het op als ik thuiskom en het is nog bezig als ik ga slapen... gewoonweg geniaal.

avatar van clockwork72
is dit echt een film?

5,0
tuurlijk is dit een film, of je het nou zo beschouwd of niet, persoonlijk vind ik dit meer kunst dan film, toch beschouw ik het als 1 vd betere films ooit gemaakt

avatar van Drs. DAJA
1,0
Vind Sleep beter. Heeft met cinematografie te maken. Ook met acteurs.

5,0
ik vind het net zo sterk dat in Warhol's Empire het gebouw de acteur vd film wordt, iets zonder leven dat toch levend blijkt te worden, magnifiek vind ik dat

avatar van ®Tc
0,5
Ik had al moeite de youtube clip niet door te spoelen laat staan dat ik de volle 8 uur moest bekijken. Saaier kan men het toch niet maken?

Neen, niks voor mij dit. Snap ook het punt er niet van. Andy Warhol was een speciaal persoon, dit bevestigd het alleen maar.

0,5*

avatar van DwarreI
Geweldig dat films als deze ooit door iemand gemaakt zijn, lijkt me ideaal om op te zetten als je er echt even stevig aan bent. Goed dat er mensen zijn die op een andere manier naar de wereld kijken, out of the box denken en de grenzen verschuiven van wat je 'film' kunt noemen.

®Tc schreef:
Saaier kan men het toch niet maken?
Je moet hier natuurlijk ook niet naar kijken als zijnde een speelfilm, eerder als een stilleven dat langzaam maar zeker een andere vorm aanneemt en hierdoor andere gedachten op gaat roepen. Wanneer heb je voor het laatst 485 continu naar een schilderij gekeken?

Op imdb:
Cast (Credited cast)
The Empire State Building ... Itself

Pirmais
DwarreI schreef:
Geweldig dat films als deze ooit door iemand gemaakt zijn, lijkt me ideaal om op te zetten als je er echt even stevig aan bent. Goed dat er mensen zijn die op een andere manier naar de wereld kijken, out of the box denken en de grenzen verschuiven van wat je 'film' kunt noemen.

(quote)
Je moet hier natuurlijk ook niet naar kijken als zijnde een speelfilm, eerder als een stilleven dat langzaam maar zeker een andere vorm aanneemt en hierdoor andere gedachten op gaat roepen. Wanneer heb je voor het laatst 485 continu naar een schilderij gekeken?

Op imdb:
(quote)


Heb ik ook al mee moeten lachen,

1,0
DonLeone schreef:
dit is een fantastische film! 1 van de allerbeste experimentele films ooit gemaakt, ik zet het op als ik thuiskom en het is nog bezig als ik ga slapen... gewoonweg geniaal.

Net als zo'n haardvuur op dvd, of een aquarium?
Of blijf je echt 7 uur lang kijken?

Als ikzelf (of een klein kind) het had kunnen maken vind ik het geen kunst. Niks geniaals aan voor mij.
Dat gebouw met licht erop en erin heeft mooie aspecten, maar gewoon een camera aanzetten, niet editen etc? Dit zegt mij niets. Een Warhol kan meerzeggend zijn (gelukkig).

avatar van Montorsi
Dreiecke schreef:
Als ikzelf (of een klein kind) het had kunnen maken vind ik het geen kunst


Dat is nou juist vaak wat kunst juist zo bijzonder kan maken. Iets dat zo simpel is, dat je denkt 'dat had ik ook kunnen maken'. Juist dingen die als vanzelfsprekend worden geacht zijn vaak moeilijker tot kunst te verwerken. Het is eigenlijk vooral van belang dát je er op komt iets te maken wat achteraf misschien heel simpel lijkt. Kunst draait namelijk niet om de moeilijkheidsgraad van het produceren, maar de creativiteit van het product. Dan kun je iets nog wel lelijk vinden, of weinig boeiend, maar iets 'geen kunst vinden' blijf ik altijd een rare opmerking vinden, alsof het een mening betreft. Ikzelf heb ooit 'Empire' doorgeskipt gekeken en vind het niet de moeite om te kijken, maar alleen het idee al dat er iemand zo briljant was om bijna 8 uur lang een van de meest iconische gebouwen op aarde vast te leggen is al iets om bij stil te staan.

Moderne kunst gaat inderdaad niet meer zozeer om het object zelf, maar het concept. Het werk valt vaak ook niet meer te begrijpen zonder het in de context van de kunstgeschiedenis te plaatsen. De Amerikaanse kunstcriticus/filosoof Arthur Danto heeft daar interessante dingen over geschreven, bijvoorbeeld in de essaybundel De komedie van de overeenkomsten .

1,0
Ik kan best minimalisme waarderen en ook het grenzen opzoeken. Daarbij moet het dan tot mij spreken en dat kan bij iedereen verschillend zijn. Het argument dat het zo simpel is dat ik het ook zou kunnen maken kun je dus als persoonlijk opvatten. Ik stel daar zelf een grens.
Ik zie geen persoonlijke touch bij deze film. Ik zou liever iets persoonlijks ervaren, een connectie voelen.

Je moet er maar opkomen vind ik zelf weer geen argument. Het moet daarbij ook je interesse hebben. Als ik erop gekomen was om een gebouw 8 uur lang te filmen zou ik het niet doen omdat het mijn interesse niet heeft. Ook dat is persoonlijk. Dus als een ander het doet vind ik het net zo niet-boeiend.
Ook een argument als: het is nog nooit gedaan, zegt mij bv niet zoveel, is op zich niet voldoende voor mij.
Het is m.i. net als bij humor. Ik hou van absurd en bv niet van plat of flauw. Deze film zou ikzelf als sterk neigend naar flauw bestempelen.

Het stuk van Danto over waar de grens ligt in kunst, wanneer het hetzelfde is of wordt als een dagelijks gebruiksvoorwerp en wie bepaalt wat kunst is, kan inderdaad interessante filosofische discussies opwerpen

De mate waarin het werk tot je spreekt kan dus ook afhangen van je eigen kennis van de context van het werk. Als je het punt dat gemaakt wordt niet snapt, zal het werk nooit tot je gaan spreken. Zelfs als er geen punt wordt gemaakt(abstractie), wordt er dus nog een punt gemaakt(b.v. emotionele expressie). Ik bedoel niet dat kunst een neutrale drager van een boodschap is, eerder dat de vorm altijd gemotiveerd is. Moderne kunst vereist denk ik inspanning, dat maakt de kunstervaring nou juist belonend.

Maar uiteraard bestaat er (gelukkig) zoiets als smaak.

1,0
Je hebt gelijk over het kennismaken met de maker en evt met de context rondom het gemaakte. Dan denk ik bv aan Drive en Refn. In Drive zag ik geen enkele diepgang totdat ik meer films van Refn zag en zijn taal begon te begrijpen. De impact als je iets opeens snapt/ziet vind ik ook erg bevredigend, het hoeft zeker niet meteen voor de hand te liggen voor mij.
Ik ben dan ook te allen tijde bereid mijn mening te herzien mochten er nieuwe inzichten komen

Bij deze film zou ik inmiddels bv kunnen denken aan een leven met een wit vlak als geboorte en een zwart vlak wanneer de (levens)film stopt en ertussenin het sparkelen van de lichtjes in en om het object.
Maar voor mij nog te summier en te vrijblijvend om mijn waardering te verhogen.
Want emotionele expressie is iets wat ik erg op prijs stel en hier (nog) niet kon waarnemen.
Weet jij (of iemand) meer over de motivatie voor dit werk?

avatar van Verhoeven
Daarom is het ook van belang dat je chronologisch te werk gaat vooral met 'kunstenaars' als Andy Warhol. Blow Job al gezien?

1,0
Ja, voor 1 keer wel interessant, die was tenminste nog in 2 delen met een iets andere strekking , maar voor mij niet iets om steeds terug te willen zien. 'Eat' is er ook zo één. Ik denk toch dat ik te weinig geduld heb voor deze vormen van film waarin iets uitgerekt wordt tot oneindig veel van hetzelfde.

avatar van Verhoeven
Heb je hier al eens rondgekeken?

1,0
Ehm nee, nog niet, maar eens doen dan
Op een of andere manier voel ik het als te afstandelijk bij diverse Warhols.
Van Brakhage kan ik wél genieten. Daar kan ik wel 'urenlang' naar kijken
Van Maya Deren vind ik 'A Study In Choreography For Camera' uit 1945 (en andere stukken) wel mooi
Of 'The Private Life of a Cat' door Alexander Hammid uit 1947, ook eenvoudig, maar boeiend voor mij.
Studies van een beweging of een mens of dier of object, die dus voor mij meerzeggend.zijn (of minder afstandelijk).

Gast
geplaatst: vandaag om 23:43 uur

geplaatst: vandaag om 23:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.