Cadillac Records (2008)

Ik vind dit soort filmpjes altijd wel leuk. Een muzikaal rise & fall verhaal, weer op ware gebeurtenissen gebaseerd en met heerlijke muziek natuurlijk.

Doet veel denken aan films als What's Love Got to Do with It, Ray en Dreamgirls, maar dan met bluesartiesten.

Vooral in het begin fijn, na verloop van tijd begint het verhaal wat aan te slepen en worden de relaties tussen de hoofdpersonen wat onduidelijk.

Toch jammer, ik had aardig wat verwacht van deze film. Mede door natuurlijk Dreamgirls, maar de film komt eigenlijk amper tot leven. Het verhaal zelf is wel boeiend, maar de gebeurtenissen zijn niet zo opvallend te noemen. En de muziek is ook niet erg speciaal, terwijl bij Dreamgirls de muziek van erg hoog niveau is. En in deze film de teksten zwak zijn en gewoon gebruik wordt gemaakt van simpele melodietjes en hoge noten van Beyonce. Verder is de cast ook niet zo speciaal. Eigenlijk vond ik alleen Brody en Wright echt goed. Mos Def was ook wel redelijk bezig. Maar de rest was niet echt speciaal. Terwijl ook op dat gebied Dreamgirls goed voorzien was. Verder heb ik ook vrij weinig met Beyonce. Als actrice niet en als zangeres niet. Tuurlijk ze kan goed zingen, maar van mij hoeft het allemaal niet zo.

3*

Hele mooie film, een hele goede beyonce

In tegenstelling tot wat ik eerder in de reacties zag vind ik het een boeiende film

Ik ben helemaal geen fan van Beyonce , maar hier verraast ze me met haar rol als etta , echt top

Heerlijke sfeerfilm en niet vergeten gebaseerd op ware feiten

voor mij 5 sterren

Die mooi de geschiedenis van Chess Records toont?

ten eerst is het niet uit een kroegje ontstaan maar heette Chess eerst "Aristocrat Records" daar werkten Leonard en Phill Chess (die laatste hebben ze bij deze film voor het gemak maar achterwege gelaten terwijl hij zeker wel belangrijk was) vervolgens hebben Leonard en Phill het bedrijf overgenomen en omgedoopt tot "Chess" de hele theorie dat Leonard Chess muddy waters en zijn collega's ondekt heeft is dus gewoon niet waar.

Nog zoiets, Little Walter heeft nooit iemand neergeschoten (hij heeft ooit z'n pistool getrokken naar Howlin' Wolf maar dat terzijde.

Ik kan nog wel door gaan maar het komt erop neer dat er bijna niks klopt van deze film.

ook vind ik dat er geen eer word gedaan aan muddy waters. Jeffrey Wright fronst voordurend in deze film en hoopt hiermee iets uit te stralen. Kijk eens goed naar beelden van Muddy Waters, die vent heeft pret oogjes...

Waarom? waarom konden ze het verhaal niet naar waarheid vertellen geloof me dat was boeiend genoeg geweest.

Deze film krijgt van mij 1* omdat dit gewoon onrespectvol is naar de artiesten in deze film.

De film zet even de muzikanten in de picture die achter de grootste muzikale successen staan (Beatles, Rolling Stones, Elvis, Led Zeppelin, ...) en dat is op zich al een mooie verdienste. Ik betwijfel of het verhaal echt geloofwaardig is, maar het is een verdienstelijke poging om de sfeer van toen weer te geven. De ene is al wat beter vertolkt dan de andere maar het komt toch dicht in de buurt. De zang is dubieus. Veel te zoet, wat de drempel kleiner maakt. De echte zangers hadden nog meer feeling. Hier is het iets te veel bijgeschaafd met momenten. Maar het zet wel deuren open naar een nieuw publiek. In elk geval genoten van deze film, zowel qua verhaal als muzikaal. Alleen ontbreekt het aan wat kruiden om een echte topper te worden.

Zoutloze film over de opkomst van Rock n Roll die nergens echt in uitblinkt. Vrij standaard verhaaltje over de rise and fall binnen de muziekindustrie, gepaard met de vele cliches zoals succes, vrouwen en drugsgebruik. Allemaal al eens vaker gezien en zeker ook beter. Het acteerwerk is goed, en vooral Jeffrey Wright zet een goeie rol neer. Ook over de muziek valt niet te klagen.

Prima film!

Maar om toch de negatieve kantjes wat in de verf te zetten (sadist die ik ben):

Historisch inderdaad onvolledig maar who cares?

Als je deze film tot op het detail moest uitwerken, dan had je uiteindelijk een prent waarvoor je een weekend vrij moest houden om hem te kunnen zien.

Je kan deze historie onmogelijk in enkele uurtjes proppen. En in elke film gebaseerd op ware feiten zul je hetzelfde probleem tegenkomen. Er is nooit genoeg tijd... dus water bij de wijn is de boodschap! En uiteindelijk houden we nog steeds een zeer vermakelijk filmpje over.

De casting kon net iets beter:

Mos Def is de enige die een ovatie verdient als Chuck Berry.

Van Jeffrey Wright had ik een wat meer "Got My Mojo Workin" - Muddy Waters verwacht.

Howlin' Wolf zijn personage had wat minder brullende aap-gehalte mogen zijn. Wolf' had inderdaad een unieke en woeste stem maar dit was er een beetje over! (doe de vergelijkingstest!)

En bij Beyoncé zag ik enkel Beyoncé en totaal geen Etta James, al zal het voor de dame waarschijnlijk een heuse eer zijn om haar idool te mogen vertolken.

Deze opsomming lijkt allemaal wat negatief MAAR TOCH!

Na deze film te hebben gezien, kreeg ik meteen weer zin om mijn harmonica van onder het stof te halen en als iets zo een invloed kan hebben... dan is een film duidelijk geslaagd en worden minpunten met alle plezier gerelativeerd.

4 sterren

Rolling Stone

Het is vreemd maar ik lijk elke keer weer nieuwe films in mijn collectie te ontdekken. Ik dacht altijd dat ik een duidelijk beeld had van wat ik nog moest zien maar ik kwam altijd terug op hetzelfde stapeltje titels. Hoog tijd dus om eens een lijst te maken en dat een paar dagen geleden gedaan. Daaruit bleek dat ik het muziekgenre nogal heb verwaarloosd (Dewey Cox had ik ook nog liggen) dus gisteren maar eens deze Cadillac Records opgezet. Vroeger voor nog geen drie euro uit de 5 voor 5 euro actie gevist maar sindsdien blijkbaar wat vergeten.

Onterecht want op zich is dit wel een vrij amusante film. Nu ben ik zelf een redelijke Blues fan maar is het geen genre waar ik echt enorm veel van weet maar wat me wel opviel is dat er nogal veel wordt aangepast en verwijderd waar het past. Gebaseerd op krijgt een geheel nieuwe betekenis en voor de historie van Chess Records moet je het hier dus in ieder geval niet doen, kun je beter de desbetreffende aflevering uit Scorcese zijn The Blues reeks zien. Soit, historisch gezien niet al te correct maar de film verloopt in ieder geval wel in een lekkere vaart. Alleen jammer van de vele tijdsprongen in het verhaal. De sprongen op zich maken niet zo heel veel uit maar de gebrekkige aanduiding zorgen ervoor dat er blijkbaar een serieuze periode wordt uitgebeeld maar dat je dat niet altijd even goed door hebt. Kinderen worden opeens volwassen, de ene moment vliegt Chuck Berry de bak in en twee minuten later komt hij alweer vrij. Hiermee krijg je nooit echt feeling met de personages en dat is op zich wel jammer want op zich kent de film hierin wel veel potentie want zelfs als redelijke Blues fan ben ik bekend met het betere werk van Muddy Waters en de man met één van de coolste stemmen in de wereld, Howlin' Wolf. Het komt er jammer genoeg nooit echt volledig uit en dat zorgt toch voor een mindere film dan gehoopt.

Vreemde keuze meestal betreffende de artiesten. Het meest bizarre vond ik nog Beyoncé als Etta James. Nu ben ik eerlijk gezegd al niet zo'n enorme fan van Beyoncé maar qua uiterlijk lijkt ze in de verste verte nog niet op Etta James. Ik bereidde me dus voor op een hoop ergernis maar eerlijk is eerlijk, ze doet het bijlange na nog niet zo slecht. Haar muzikale nummers worden degelijk gebracht en ze laat zelfs hier en daar nog wat degelijk acteerwerk zien, had ik niet verwacht. Ook Mos Def als Chuck Berry was een serieuze verrassing doordat die nu niet echt bekend staat om zijn goede rollen, vooral zijn stem is vaak enorm irritant maar ook hij wist me aangenaam te verrassen. Alleen jammer dat degene waar de film bijna om draait, Muddy Waters, nogal zoutloos wordt neergezet. Jeffrey Wright doet het op zich niet slecht maar is over het algemeen nogal pessimistisch in de omgang. De Muddy Waters die ik ken van op albumhoezen en foto's was iemand die altijd erg veel plezier leek te hebben in hetgeen hij deed en dat blijkt nu eenmaal niet hieruit. Wel moet ik zeggen dat het een goede keus was om iedereen zelf te laten zingen. Nu, niets kan het origineel overtreffen (wordt vooral duidelijk bij de nummers van Muddy Waters en Howlin' Wolf) maar de acteurs doen het zeker en vast niet slecht. Sowieso had ik het een slechter gevonden mocht er gewoon geplaybackt worden. Dan zou ik bijna nog Adrian Brody vergeten, hoe is dat mogelijk met zo'n enorme neus, maar ook die doet het degelijk.

Cadillac Records is een degelijke film, niet meer maar zeker ook niet minder. De gebrachte nummers worden over het algemeen goed gebracht maar de historie van het bekende Chess Records label en de bijhorende muzikanten wordt nogal fragmentarisch in beeld gebracht terwijl hier wel zeker en vast potentie is te vinden. De cast lijkt op het eerste zich een bijeengeraapt zootje maar weet aangenaam te verrassen met hier en daar nog een leuke bijrol zoals die van Cedric, the Entertainer als Willie Dixon.

3.5*

Dat de feiten hier en daar niet kloppen, dat zal best. Welk docudrama heeft daar geen last van? Ik vind het in ieder geval een hele mooie film met een vlot lopend verhaal en ook het acteren is dik in orde. Zeker Beyoncé Knowles is een meevaller en haar vertolkingen van de nummers van Etta James zijn grandioos. "All I could do was cry": kippenvel.

Jammer, gemiste kans.

Niet echt een juiste weergave van de geschiedenis.

Little Walter die iemand door z'n kop schiet??

Laten we hopen dat Martin Scorsese er eens zijn tanden in zet.

Hoogtepuntje was Beyonce haar uitvoering van Rather Go Blind.

Veel te veel historische informatie voor een veel te korte speelduur, maar de briljante muziek maakt veel goed, en het blijft altijd leuk om al die legendes tot leven te zien komen. De mooiste momenten waren die met mijn idool Howlin' Wolf, zeer sterk gespeeld door Eamonn Walker, die hier een grote waardigheid met een ijzingwekkende latente dreiging weet te combineren. Kortom, ik heb deze film met veel plezier bekeken, en misschien worden er nog wel een paar jongere muziekliefhbbers toe aangezet om eens de originele opnames op te gaan snorren...

De blues, Muddy Waters, Chuck Berry en de mooie evergreen "At last" zijn me wel bekend, maar een kenner van de materie ben ik niet en enige kennis van dit gebeuren is er evenmin, zodat de film mij alleen overkomt als het klassieke verhaal van het succesvol ontstaan van een muzikale combinatie en de teleurgang ervan, met daartussenin de ups en de downs, de liefdesrelaties, de trouw en de ontrouw, de vriendschap, de vetes....
Wat wel is blijven hangen zijn de accenten op het racisme die massaal aanwezig zijn met als uitschieter de bedenking dat beroemdheid en sukses, rassenonderscheid overstijgt ( de naar sensatie hunkerende blanke meisjes die zich tot alles bereid voelen met de zwarte sterren, de massahysterie op het podium, ondanks de agenten die hun opdracht uitvoeren : zwarten van de blanken scheiden.

Dat niet iedereen het me me eens is wat betreft deze film, daar kan ik wel begrip voor tonen, en ze hebben ook wel een punt.

Ik heb ooit beelden gezien van de echte Muddy Waters samen het The Stones, en het is inderdaad wel iemand die pretoogjes heeft. Maar is dit voor of na al de gebeurtenissen die je in deze film ziet.

Dat laat ik in het midden, wil er ook geen ellenlange discussie om voeren,.

Feit is wel dat de muziek uit deze film velen heeft beïnvloed, vroeger en nu nog.

Heb de prent opnieuw bekeken en vooral veel genoten van de prachtige muziek !!