Ye Che (2007)

Draait binnenkort op het IAFF in de Balie, 19 Oktober 20:00 uur.

Zwaarmoedige film tegen de achtergrond van een grauw, industrieel China, waar de personages routineus doorheen schuifelen en op even apathische wijze nog iets van contact en warmte proberen te vinden, met voorspelbaar resultaat. De camera registreert veelal bewegingsloos en vindt vaak mooie, poëtische beelden vol loodzware en kleurarme eenzaamheid. Muziek is zo goed als afwezig, een enkele keer duiken er sombere flarden melodie op.

Afhaken doe ik evenwel bij de slotscène. Als je als kunstenaar/cineast niet in staat bent (of daartoe niet bereid bent) om je boodschap zonder dierenmishandeling op het doek te brengen, ben je geen knip voor je neus waard en mis je, in ieder geval bij mij, je doel.

Film komt uit bij Filmfreaks. Er is nu een trailer te zien op hun frontpage.

En waarom moeten we je stem hier missen, -fal? Wegens die slotscène?

Dat was de gedachte toen. Ik had en heb geen idee hoe ik dat in sterretjes moet vertalen. 4 sterren en 1 er af voor dierenmishandeling. Dat klinkt een beetje als onderhandelen.

Misschien ook wat al te sterk geformuleerd. Het dier heeft er niets aan over gehouden en eigenlijk "valt het wel mee". Als beeld vond ik het echter uiterst onprettig en schokkerend.

Inmiddels wel een punt gegeven bij Doro no Kawa (Muddy River) waar de regisseur kinderen kleine, levende krabbetjes in de fik laat steken. Vreemd genoeg stoorde het me daar, maar schokkeerde me niet.

Mooie film dit evenwel, denk dat jij hem zeker kunt waarderen.

Ik hou ook niet zo van dierenmishandeling, maar om nou daarvoor een film minder te raten slaat natuurlijk nergens op. Het zegt namelijk niets over de kwaliteit van de film.

Het zegt iets over hoe ík een film beleef en die ervaring beoordeel ik.

Film is make-believe en als een scéne mijn aandacht richt op het gefilmde subject i.p.v op dat wat de film eigenlijk wil laten zien, wordt het make-believe doorbroken, alsof het glas van mijn tv uit elkaar spat.

Zeer beklemmende film over een vrouwelijke agente die vrouwelijke ter dood veroordeelde gevangenen begeleidt en dat tegen de achtergrond van het rauwe Industriële China. In het weekend maakt ze een lange treinreis om in een klein stadje mee te doen aan een dansvond voor vrijgezellen.

heel hard bij momenten en die voortdurende zware sfeer benadrukt door die grauwe grijze gebouwen, die kleine appartementen, ... maakt van deze film een verpletterende kijkervaring over het moderne Industriele china.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Prima geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Na een hele vracht films uit Hong Kong te hebben vertoeft, werd het nu eens tijd om een film uit China zelf te proberen. Night Train, een sterke film waarbij het sfeertje ook behoorlijk toepasselijk is.

We bevinden ons in de troosteloze grauwe industriële gedeelte van China (wat hier ook erg overtuigend is neergezet, waarbij je er als kijker bijna zelf depressief van word) en volgen Wu, een van de medewerkers van een Chinese dodencel (ja, daar geld die wet nog steeds). De film volgt haar subtieletjes met de shots hoe ze van en naar haar werk gaat (grotendeels met de trein) en hoe haar leven in elkaar zit en je krijgt ook al meteen een schets hoe de samenleving daar gemiddeld is. De film veranderd in een onmogelijke romance wanneer Wu te maken krijgt met een man waarvan zij verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw, waar de spanningen nog het meest opborrelen. Ook de laffe politieke Chinese regeling krijgt hier een rol.

Night Train was voor mij een behoorlijke subtiele en erg deprimerende film, waarvan de industriële Chinese settings toch wel een hoofdrol spelen. In combinatie met dat het ook altijd stil is (geen soundtrack) maakt dit het toch wel tot een film die je wel in de juiste stemming moet gaan kijken.

4,0*

Sommige films zouden baat hebben bij minder plot. Dit is er zo eentje. Op zich opvallend, omdat de stijl al vrij nihilistisch is, zwijgzame typisch, grauwe setting, geen traditionele narratief. En dan toch... Het feit dat Mevrouw X en Meneer Y een gezamelijke achtergrond delen geeft de film een noodlotsdramasfeertje mee dat eigenlijk wat in de weg zit van de deplorabele-'sfeer'/situatie- tekening die de film eigenlijk is. Was op zich helemaal niet zo nodig denk ik. Vond het daarom bij vlagen een beetje te dwingend dramatisch.

En dan de waarschuwing rond de dierenmishandeling en de betreffende scène (ik weet overigens niet of er in de DVD is geknipt - het was relatief een kort stukje, hooguit 20 seconden). De zeggingskracht kwam wel sterk over - hij miste in die zin zijn uitwerking niet: De allegorie van de mishandeling van het lastdier, dat gevangen zit en zijn lot draagt en hoe dan ook tóch wordt afgesnauwd, terwijl er tegelijkertijd een man die een volgeladen kar voorttrekt is te zien in de achtergrond én een pick up voorbij rijdt met de last achterop. met de starende blik van de actrice die overpeinst in welke van de drie situaties zij gevangen zit. Vond dat best sterk werken. Dat rechtvaardigt overigens niet om er maar wat op los te slaan.

Verder opvallend kleurgebruik en sterke sfeer. Wel benieuwd naar ander werk van Diao (en dat ook meteen geregeld).

De troosteloze sfeer van het industriële China in de 21ste eeuw is de belangrijkste troef van Ye Che.De grauwe beelden geven die perfect weer en de charismatische hoofdrolspeelster Liu Dan doet regelmatig een duit in het zakje als ze weer eens nadenkend voor zich uit zit te staren.Het bijbehorend verhaal biedt verder ook niet veel vrolijkheid maar is wel interessant genoeg om de volle film (ondanks het trage tempo) te blijven boeien.Fascinerend werkje van regisseur Yi'nan Diao wat me benieuwd maakt naar zijn volgende film Bai Ri Yan Huo die in 2014 de gouden beer op het filmfestival van Berlijn won.

Centraal staat niet zozeer het plot van een gevangenisbewaarder die in contact komt met een nabestaande van een geëxecuteerde gevangene. Dat plot vond ik overigens erg mager uitgewerkt. Het helpt ook niet dat het hoofdpersonage nogal aan de stille kant is en nauwelijks een woord uitspreekt.

Indrukwekkender en beter uitgewerkt is dan de uitzichtloze grauwe sfeer van een Chinese industriestad waarbij arbeiders zich dag in dag uit naar hun werk slepen met het risico om één of andere longziekte op te lopen. Best deprimerend allemaal. Al is het juridisch systeem in China ook niet bepaald om vrolijk van te worden. Justitie is ginds zoals het wordt voorgedaan in de film een halve schertsvertoning waarbij omstandigheden en motieven van weinig tel zijn. De strafmaat stond dan ook vooraf al vast.

Die ene scène op het einde over de dierenmishandeling was schrijnend. Maar ik begreep evenmin welke toegevoegde waarde dat shot had voor de film. Overbodig en vervolgens verwerpelijk.