De Helaasheid der Dingen (2009)

Ik had iets meer humor verwacht, maar het viel niet tegen.

Er zaten een aantal erg mooie uitspraken in de film.

Er werd goed gebruik gemaakt van tijdsprongen, alleen viel mij op dat de mensen er niet echt ouder uitzagen. iig zijn ooms niet. Heb er met plezier en aandacht naar zitten kijken.

Het accent was ook nogal lastig, daarom heb ik maar de ondertiteling aangezet zodat ik nog wat van het verhaal meekreeg. Had ik dit niet gedaan dan had ik waarschijnlijk de helft van de film gemist.

De Ronde van Frankrijk. . Die zuipliedjes. .

Heerlijk. Die Belgen hebben er ook zo'n mooi woord voor: 'Marginalen' .

Ik snap alleen niet waarom die Gunther op latere leeftijd zo'n vervelende lul moest zijn.

In een ver en duister verleden met veel plezier het boek uitgelezen, en er smakelijk om gelachen. Het omzetten naar film leek me dan ook een welkome verrassing.

Het creëren van een persoonlijke werkelijkheid bij het lezen van de roman is iets waar van Groeningen geprobeerd heeft zoveel mogelijk rekening mee te houden. Veel mensen zullen zich dan ook direct herkennen in de haast lugubere sfeer van de Vlaamse marginale jaren '80 en de inmiddels beruchte inwoners van Reetveerdegem.

De indruk die niet Belgen, of eigenlijk al direct niet-Nederlandstaligen zullen krijgen tijdens het bekijken, moet volledig anders zijn dan die van U en ik. Ik vond het taalgebruik bijvoorbeeld erg onnatuurlijk bij momenten. Ze proberen wel zoveel mogelijk van het vieze dialect voor te schotelen, maar vallen dan te pas en te onpas weer door te mand tijdens de voice-overs. De oude Gunther was sowieso al weinig overtuigend.

Daarnaast zullen vele zogenaamde 'outsiders' de film al meteen zien als een galerie van stereotypen. Bier zuipen, een frietje steken, simpele mensen, is dat niet waar menig buitenlander spontaan aan denkt bij het horen van de term: 'Belg'?

Visueel niet veel soeps, maar dat blijkt hier perfect. Alleen de zwart-wit scènes kwamen wat overbodig over, alsof dat nodig was om de nostalgische impact te vergroten.

Er valt heel wat af te lachen en nergens wordt de film vervelend of langdradig. De overgangen tussen heden en verleden verliepen soepel en de opvallende kerkgezangen waren tevens een meerwaarde.

3,00 (3,25)

Zeer goede film maar net niet het meesterwerk dat ik er van verwacht had.

Maar dat kon de pret niet drukken. De slechtste momenten uit mijn kindertijd in de jaren 80 leken wel weerspiegeld in de decors en omgeving in de film. Zeer herkenbaar (maar gelukkig niet echt de leefwereld waarin ik ben groot geworden).

Geweldig geacteerd door zowat iedereen, bij momenten enorm grappig, dan weer intriest en regelmatig beiden tegelijk.

Wat de film net langs de 5 sterren doet grijpen is het scenario dat naar mijn gevoel beter in elkaar hadden kunnen worden gestoken.

En ook de volwassen Gunther vond ik niet geweldig gecast.

Hele mooie, oprechte film. Een soepellopend verhaal omringt met een passende montage, mooie muziek, prima camerawerk en erg goede acteurs.

Aan sommige boeken kom je niet toe maar wil je toch wel 'meemaken'. De Helaasheid der Dingen was zo'n boek voor mij en gelukkig werd er een, naar verluid, goede film van gemaakt.

De film draait om Gunther, een 13 jarig jongetje dat opgroeid met zijn vader en drie ooms in het huisje van zijn oma. De volwassen mannen zitten daar allemaal omdat ze alcohol-, relatie- en/of gedragsproblemen hebben. De kleine Gunther ziet het allemaal aan, ondergaat het en besluit op een dag om het heft in eigen handen te nemen en voor zichzelf te kiezen.

De film is rauw en eerlijk. De troosteloosheid van het huisje, het dorp, de relaties en de toekomst druipt van het scherm af. Ondanks de nodige galgenhumor is het dan ook geen Feel good film.

De film krijgt van mij drie sterren, maar dit is meer vanwege het neerslachtige gevoel wat het achter laat dan de kwaliteit van het verhaal. Met andere woorden, een goede film maar ik hoef hem zeker niet nog een keer te zien.

Mooie film, schrijnend maar ook met veel komische situaties. De voice-over zijn teksten vind ik grootsch. Een aantal kunnen zo op een tegeltje. Acteerwerk is goed, het geheel komt realistisch over.

Weinig tot geen film in ons taalgebied haalt mijns inziens dit niveau.

Deed me een beetje denken aan die 'groeten uit Brabant, kut!'-gasten. Wel leuke film om een keer gezien te hebben, vond het niet echt een hoogvlieger. Wel mooie voice-over teksten, prachtig. Acteerwerk ook wel ok, vond het oma'tje geweldig.

Een voldoende: 3,5*

Ik heb het boek niet gelezen, maar heb wel de indruk dat de film in dit geval beter gaat zijn dan het origineel. Gezellige verhaallijn en vrij doorsnee dialogen. Maar wel sterke cast die dit verhaal perfect kan weergeven en zorgen voor de nodige sfeer. Dit is echt den boerenbuiten in kwadraat. Op het randje van karikaturaal, maar toch zeer realistisch. Niet dat ik omver geblazen werd door de film, wat denkelijk te wijten is aan de hoge verwachtingen. Maar ik heb er wel van genoten.

Heerlijk no-nonsense filmpje waarin we wat tokkies volgen die wel humor hebben. Ten minste, op het eerste gezicht dan.

Sowieso is die Vlaamse dialect ook heerlijk om naar te luisteren en eigenlijk stiekem al een reden om te lachen, maar de grappen zijn zeker wel geslaagd. De cast speelt het dan ook uitstekend, vooral kleine Gunther en vader Celle spelen het heel sterk en overtuigend.

De scheidingslijn tussen zwarte komedie, drama en absurditeitenfilm is erg dun. Vaak wil de film de serieuze kant op, maar keert het dan weer (bewust) rechtsomkeert met wat schuine grappen en grollen. Dit houdt de film divers en goed kijkbaar. Het gaat van emotionele scenes naar humoristische situaties en weer terug. De kleine 108 minuten vliegen dan ook om, en voordat je het weet zit je al naar het hele schattige ventje van Gunther op een fietsje rondcrossen, en is het cirkeltje weer heerlijk rond.

De film krijgt nog een mooie verhoging dankzij de schitterende gedichten van Gunther die te horen zijn als voice-overs, heerlijk herkenbaar en scherp.

Al met al is het een erg degelijke en goede film, niet fantastisch, maar doet waar het goed in is.

Het zal een jaar geleden zijn toen ik samen met een vriend prijspuzzel, een sudoku, in het wekelijkse universiteitsblaadje aan het maken was en we er samen achterkwamen dat er niet één maar twee oplossingen was. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat we de prijs wonnen die bestond uit twee bioscoopkaartjes voor een film naar keuze. Dat werd De Helaasheid der Dingen, die behoorlijk bij ons insloeg.

De familie Strobbe schotelt ons veel smerigheid voor die tegelijkertijd komisch als dramatisch is. Ondanks de smeerlapperij is het vooral een ontzettend eerlijke film. De personages voelen levensecht aan, en het is duidelijk dat ze vooral goede bedoelingen hebben, maar de worsteling met het leven gewoon niet aankunnen. Vooral de rol van de oma wekt veel ontroering op.

Na afloop zijn we naar de kroeg gegaan, en toen we zagen dat ze daar Brugse Zot van de tap hadden, was dat natuurlijk de perfecte afsluiting van deze gratis avond.

In de tijd tussen bioscoopbezoek en de herziening vandaag heb ik het boek gelezen en ik heb de film Ex Drummer gezien, die ook een inkijkje biedt in het leven van de Marginale Vlaming. Ook deze film maakte een enorme indruk op me, met name op audiovisueel gebied, iets waar ik veel meer op ben gaan letten, maar ook qua lompheid wordt De Helaasheid flink voorbijgestreefd. Wat wel voor De Helaasheid pleit is dat de film zoveel eerlijker is. Alleen Ivan in Ex Drummer wekt in zijn simpelheid ontroering op, de andere personages echter zijn in hoge mate onsympathiek. Hoe anders in De Helaasheid der Dingen.

Het lezen van het boek was ook wel een openbaring, vooral omdat een hoop drama uit de film niet in het boek bleek voor te komen. Ook een hoop humor heeft helaas de film niet gehaald, zoals het bezoekje van de volwassen hoofdpersoon bij Franky thuis.

De verwachtingen voor de herziening waren dus wat lager gespannen en desondanks viel het nog steeds tegen. Visueel is het toch wel erg brak, regelmatig vullen achterhoofden de helft van het scherm, af en toe zwart-wit beelden zonder reden. De komische situaties vallen toch tegen bij de herziening, iets waar Ex Drummer veel beter tegen bestand was, en het drama ging me toch ook tegenstaan.

Wat wel blijft is de waardering voor de acteurs, en voor de eerlijkheid van hun personages. Daarvoor 2,5*.

Aan de ene kant een heel komische en aan de andere kant een heel tragische film. Qua komische kant ben ik nergens van mijn stoel gerold van het lachen maar het was een heel subtiel soort humor waardoor ik constant wel met een glimlach heb zitten kijken. Wat een mallooten bij elkaar. Het zal je familie maar zijn.

Aan de andere kant was daar Gunther en dat vond ik erg tragisch. Als 13-jarige lijkt het alsof hij alles heel gelaten over zich heen laat komen. Naderhand zie je als volwassene wat voor verdriet hij heeft van de manier waarop hij is opgegroeit.

Het ritme in de film verloopt heel prettig. Ik kan het niet echt goed uitleggen maar het verloopt allemaal lekker loom en toch niet te langdradig. Het acteerwerk vind ik grandioos. Het lijkt me heel moeilijk om zo'n type neer te zetten zonder tè te worden, zeg maar. En ik vond deze types echt zeer levensecht overkomen.

Het enige wat ik mis is de uitleg hoe Gunthers vader nu is overleden. Voor de rest kan ik echt geen minpunten noemen want ik vind het een geweldig goede film.

Mwa, ik vond 'm niet zo geweldig. Had er meer van verwacht. Een stelletje bierdrinkers, wat ruzietjes, familieband... eigenlijk niet erg bijzonder.
Kenneth Vanbaeden zet wel een goede rol neer. Ook leuk dat ze tegelijkertijd de jongere en de oudere Gunther laten zien.
Camerawerk is vrij standaard, wel een mooi tracking shot met de rennende kinderen. Veel gebruik gemaakt van depth of field.
De voice-over is opzich niet verkeerd, maar ik stoorde me er af en toe aan ( bla bla bla is verwond geraakt en ligt in het ziekenhuis... ja dat zie ik ook wel ).
Soms opmerkelijke stiltes, kan erg dramatisch werken maar bijvoorbeeld in de trein mochten ze wel iets op de achtergrond plaatsen.
Verder mistte ik een lekkere opbouw of echt scénes waar je mee werd genomen. Vaak zat je er net in en sloeg het weer om.

Viel me tegen.

De Vlaamse Flodder maar dan een stuk rauwer en realistischer. Een jonge schrijver kijkt terug op zijn jeugd waar hij opgroeide in een asociaal milieu en zijn strijd om hieraan te ontsnappen. Zuipende, vloekende, kotsende vader en ooms die allemaal bij elkaar wonen in een kot van een huis. Grappig en triest tegelijk. De jaren 80 zijn goed weergegeven, waarbij er zeker enige schoonheid schuilt in de lelijkheid.

Ik kreeg wel sterk het gevoel dat het boek een stuk poetischer is dan de film, en dat er hierdoor wel wat dingen verloren zijn gegaan bij het schrijven van het scenario.

Flodder voor volwassenen. Wat een schitterende film.

Lekker grauw, zoals ik van Belgische films gewend ben (alleen Ex-Drummer al). Mooi kleurgebruik in het verleden. De voice-over werkte bij mij ook wel.

Meesterlijke rol van Koen De Graeve. Die blikken in zijn ogen, de interactie met Kenneth Vanbaeden - die het ook geweldig doet.

Geen scène verveelt, al is de film op driekwart iets minder interessant. Leuk uitstapje, die Ronde van Frankrijk, maar verhaaltechnisch voegde het weinig toe.

Ben ooit aan het boek begonnen, maar ik ga snel opnieuw beginnen. Dimitri Verhulst heeft een mooie eigen stijl. Die stijl heb ik op momenten ook in de film teruggezien, sowieso komt de sfeer goed over.

Klein minpuntje: de personages hadden wel wat ouder gemaakt mogen worden in het heden. Günther ziet er op dat moment ouder uit dan zijn ooms. Maar dat is nogmaals een kleinigheidje.

Verder ook humoristisch, al heeft het drama zeker de overhand. De banale zuipliederen zijn komisch.

Het wonder is geschied
het wonder is geschied
mijn pruim is nat
en het regent niet.


Ook de Roy Orbison scène vond ik errug geslaagd.

Aardig subtiel einde; het afscheid van Günther en zijn oma - die hij als zijn moeder zag. Je voelt de pijn bij die kus, ik althans.

Echt genoten. Ruime 4*.

Sober en rauw drama maar ondanks dat viel er toch veel te genieten. Verhaal was best mooi en zat ook prima in elkaar en er werd ook goed in gespeeld door de diverse acteurs. Na het zien van de film kreeg ik overigens zin in een pintje.

Tietenlied en Pruimenlied

Geweldige Belgische film dat naast Ex-drummer doelt op klootjesvolk, met dit keer een asociaal Vlaams gezin in het fictionale gat Reetveerdegem, dat eigenlijk alleen maar interesant is vanwege de regelmatig voorbijrijdende treinen, bierwedstrijden en saaiheid. Ook in het huis van de familie Strobbe waar het in deze film allemaal om draait is het niet bepaald rooskleurig. Je zou ze kunnen gevergelijken met de Tokkies. We maken zo kennis met Gunther Strobbe, die al van kinds af aan is opgegroeid in zijn hele familie kring onder 1 dak die 24 uur per dag feesten, zuipen, elkaar uitschelden noem maar op. Vooral die vader is helemaal geschift, wat een vent was dat zeg. En dan hebben we natuurlijk ook nog die ooms en zijn oma die de hele familie maar moet zien te onderhouden. En zo krijgen we ook een beetje te zien hoe een kind opgroeid in deze absurde situatie, en er ook mee de maatschappij in gaat.


Het is natuurlijk wel indrukwekkend om te zien dat Gunther door zijn vader word wijsgemaakt dat de maatschappij daarbuiten niks voorsteld en gewoon mee moet doen met de meute. En zo zien we langzaamerhand dat hij ook de afgrond in gaat. Als dat maar goed gaat.

En natuurlijk had de film ook typisch zijn hoogtepunten: bv dat naaktfietsen, die bierwedstrijd, en uiteraard ook die scene in de kroeg met die ouwe kerel en dat nichtje. En natuurlijk waneer er een hulp op bezoek komt voor Gunther, geweldige scene.

Maar verder een film die even absurt, grappig als serieus en boodschapgevend is. Prachtwerk!.

4,5*

Een goede film die je sterk betrekt bij de Strobbes. Er zit natuurlijk humor in deze mensen, maar Van Groeningens belangrijkste punt is niet om ze voor gek te zetten. Hij neemt zijn personages serieus, waardoor het meer wordt dan een Vlaamse Flodder. Opvallend is ook dat helaasheid en humor op opvallende momenten worden afgewisseld. Die Tour de France lijkt op een komisch tussenstuk, maar de droevige muziek en vertraagde beelden maken er iets tragisch van. Dat doet de film wel meer en dat werkte voor mij wel. Ook de intieme familiemomenten (Roy Orbison!) afgewisseld met de ruzies en problemen zijn goed uitgevoerd. Het is dan ook jammer dat tussen al het moois er niet toegwerkt wordt naar een boeiende ontknoping. Een hoofdpersooon die als schrijver uit zijn milieu ontsnapt is wat afgezaagd intussen en sowieso vond ik het verhaal van de volwassen Gunther altijd een stuk minder interessant dan de delen in het verleden. Dat zorgt er voor dat dit toch geen echt fantastische film is en dat het gevoel overheerst dat er meer in zat.
3,5*

Overigens moest ik heel vaak aan A Guide to Recognizing Your Saints denken hier.

Mooie tragi-komedie.

Ik weet niet wat het is, maar als filmmakers zijn de Belgen toch wel een aantal stappen verder dan de Hollanders, die vaak niet verder komen dan de oppervlakkige romkoms met een aantal soapacteurs.

De Helaasheid der Dingen is een schreinend portret van een soort van Belgische familie Flodder. De kettingrokende en alcoholistische groep is erg leuk om te volgen. Drama is goed gecombineerd met humor, die ik zeker kon waarderen. Heb af en toe echt goed kunnen lachen, waarbij vooral de drinkspelletjes erg leuk zijn. Een bewijs dat Belgen wel degelijk humor hebben . Maar even serieus nu. De drama komt daardoor ook beter uit de verf, omdat je je ermee kan indentificeren en omdat het een greep is uit het echte leven. Ups en Downs, gezellig en niet gezellig. Gewoon de kleine dingen die in het leven dicht bij elkaar staan. Dit maakt deze film zo sterk. Helaas duurt het aan het einde net wat te lang, en lijkt het wat te veel uitgesmeerd. Wel jammer want dat haalde voor mij de film een beetje naar beneden en daar miste het de impact die het moet maken.

Heerlijke humor.

Een vader die zijn zoon met de dood bedreigd en steevast de moeder van het joch als hoer omschrijft, doet zware kost vermoeden. Niets is minder waar, want het is de makers goed gelukt een balans te vinden tussen het tragische en het komische. Wat betreft dat laatste zorgt de heerlijke humor (zie de eerste zin) voor een aantal hilarische momenten.

Zeer goed.

Daar wil ik mij bij aansluiten.

Ik heb af en toe dubbel gelegen en af en toe een beetje moeten slikken.

Een van de beste Vlaamse films van het afgelopen decennium.

Deze vond ik niet zo goed. De humor was niet geslaagd, de personages vielen nog mee.

Matig: 2.5

@oemoemenoe; Ja daar heb je wel een puntje. Eén nonkel had idd geen buik, uitzonderlijk voor een homo alcoholicus.

Ik vond de film vermakelijk, maar niet heel goed. Pluspunten voor het taalgebruik, is dit wel Nederlands, mijn taal? Maar dan bleek ik toch het meeste wel te kunnen verstaan. Het had vaak veel weg van een klucht met overdreven types, zodat het niet erg realistisch leek. De moeder vond ik sowieso vrij zwak spelen.

Ik dacht wel regelmatig, mijn hemel, wat een hel om zo te moeten opgroeien met zo'n stel ramdebielen. Valt mijn eigen jeugd weer mee.

Na een kwartiertje geloof je het wel, en gebeuren er weinig verrassende dingen meer.

Het genre was tragikomedie, dus een lach en een traan. De film is zeker niet slecht, een heel aantal keren moeten lachen en de cast deed het ook goed (Koen De Graeve speelde erg goed). Het verhaal kon me ook boeien tot het einde, alleen zou 'k persoonlijk de film niet in de bios bekijken, als 'k er 7€ voor zou moeten betalen. Daarvoor vond 'k hem niet goed genoeg (het is toch wel een beetje een speciale film).

De film zag er echt Vlaams uit (daarom zeker niet negatief bedoeld) en zo wel herkenbaar.

Tja, zeker eens meepikken als hij op tv komt, maar in de bios niet echt.

Een prachtige titel en op sommige momenten een aangrijpend verhaal. Het verloren gevoel en de machteloosheid van Gunther is perfect te voelen en wordt goed vertolkt. Maar de film kon me niet echt boeien en was net iets te realistisch voor mijn smaak.

De beste "Aalsterse" film ooit.

Na Daens dan toch.

Heerlijk geacteerd,

boek vond ik ergens wel beter..

Maar prachtig geacteerd door Koen De Graeve.

De buitenvrij scene naast dat cafe (daar recht over woonde ik btw).

Ook het dialect is aangepast aan het Aalsters EN het Nieuwerkers (omdat grotendeels de film in Nieuwerkerken gemaakt is)

Top verhaal. Ik herinner me die familie nog, in het echt dan.

Perfect na gemaakt

5*

Leuke film die uitblinkt in zijn kansloze lelijkheid. Van de stylering (de jaren '80 blijven toch wel verschrikkelijk op dat vlak) tot aan de personages (die het hart wel op de juiste plek hebben). Volgens mij volgt de film het bronmateriaal best goed maar het is alweer een tijd geleden dat ik dat gelezen heb. De Ronde van Frankrijk, de grappigste passage uit het boek weet Van Groeningen gelukkig redelijk goed te vertalen naar film, al ontbreken helaas wel teveel hilarische beschrijvingen van de legendarische zuiptocht.

Nadeel aan De Helaasheid der Dingen is dat het wat fragmentarisch is en af en toe meer lijkt op een serie anekdotes. Het overkoepelende thema weet het echter nog wel bij elkaar te houden.

3,5*

En wederom flikken de Belgen het: geweldige film over een asociale familie.

En in Nederland maken we er meteen een Flodder of New Kids Turbo van, hier valt net zo veel te halen qua vermakelijkheid, maar het zijn ook geweldige overtuigende personages en er zit ook ontroering in, medeleven en het is niet alleen maar platte humor.

En dan loopt het leven van de familie Strobbe ook nog eens parallel aan dat van Roy Orbison!

Een familiekroniek, met de nodige familietrots versus trammelant. Bij de start wordt de voorgeschiedenis weergegeven en het heden in de film gaat om eigenzinnige en eigenaardige karakters en hoe een jonge zachtaardige fantasierijke jongen zich hierbij staande probeert te houden. Het verhaal is vanuit zijn perspectief verteld, ook via voice-over.
Af en toe zijn mooie dichtregels te horen, mooi. De treurige muziek verhoogt vaak de triestige sfeer.

Het getoonde milieu in de film deed mij denken aan dat van Ex Drummer, maar gelukkig wat minder extreem, want daar werd ik helemaal misselijk van. Het probleem is namelijk dat beide films (helaas) dicht tegen de realiteit aanliggen en ik het daarom behoorlijk pijnlijk vind om via zo'n film naar de puinhopen die mensen van hun leven maken te kijken.

Gelukkig zijn zaken ook weer niet echt platvloers of al te simpel gebracht, zoals in New Kids bv. Een en ander wordt wel smeuïg in beeld gebracht. De film heeft daarom een goede geloofwaardigheid, mede door het acteren natuurlijk. Ik denk ook dat er goede research heeft plaatsgevonden, want zelfs het gedrag en reacties van de soms wat hysterische, later uitgebluste moeder (naast de alcoholistische vader) en ook van sommige toch uiteindelijk hun hoofd schuddende vrienden, passen geloofwaardig in het totaalplaatje.
Reetveerdegem, wat een naam zeg
Een triest en aangrijpend verhaal, met toch een sprankje hoop aan het eind.

“Aan een Strobbe komt ge niet.”

Ik vond het een leuke film, dat moet gezegd worden. Toen ik in het begin de hoofdrolspeler met zijn enorme mat zag, moest ik gelijk aan New Kids denken. Hoewel de Helaasheid der Dingen ook over een aantal mensen in de marge van de samenleving gaat, is dit toch echter iets heel anders. De benadering is een stuk serieuzer en eerlijker, maar gelukkig zit er ook een hoop humor in.

De scènes met die zogenaamde “”Bier Tour de France” zijn erg ontzettend grappig. Hetzelfde geldt voor een paar vrolijke nummers, zoals dat tietenlied. Hahaha hoe kom je er in hemelsnaam op? Maar daaromheen heeft van Groeningen ook zeker wel aandacht voor het serieuze en de dramatische toon van de film. Het verleden van Gunther is boeiend en weet de juiste snaar wel te raken. De momenten waarop teruggeschakeld wordt naar de volwassen Gunther zijn echter duidelijk minder en daar zakt het qua niveau ook iedere keer weer wat in. Dat gegeven zorgt ervoor dat het geheel me toch net niet altijd raakt. De jonge Gunther is trouwens ook duidelijk een stuk leuker dan de oude.

De Helaasheid der Dingen is in ieder geval een leuke film gebleken, over een geweldige familie aan de onderkant van de samenleving. Eerlijk, oprecht en met een paar geweldig komische momenten, dat mag best gezegd worden.

3,5*