Le Mans (1971)

Knap gemaakte film dit. Je kunt duidelijk zien dat de makers weten waar ze het over hebben, en dat is met andere racefilms wel anders. Driven bijvoorbeeld was een belediging voor elke raceliefhebber.

Iedereen die weleens op een circuit is geweest tijdens een Grand Prix, Le Mans of een ander groot race-evenement zal het sfeertje wat er hangt in deze film terug herkennen. Het geluid, het publiek, het zicht op de baan, de omroeper, de spanning van wie er als eerste de hoek om komt, het klopt allemaal.

Ook het racen zelf is echt heel goed in beeld gebracht. Het zijn gedeeltelijk echte beelden en dat is goed geslaagd. De crashes variëren van koddig tot erg goed. De eerste crash ( waarbij die Ferrari coureur omkomt ) is eerlijk gezegd lachwekkend. De crash van Delaney is erg goed gemaakt, net als die crash van die Fransoos in die Ferrari. . Jammer alleen van die ontploffing, was iets te overdreven.

De gevechten op de baan waren af en toe een beetje onrealistisch, maar soms ook erg goed. Wisselend dus, maar gemiddeld wel voldoende. Toch heb ik het meest genoten van het racen zelf en niet zozeer van de cashes en gevechten, en dat is een compliment voor de makers.

Verder valt de film op door de afwezigheid van dialoog. Deze afwezigheid is zeker geen gemis, het draagt bij aan het aparte sfeertje in deze film. Net als de eerder genoemde stiltes. Vooral de start vond ik heel indrukwekkend.

Uiteindelijk moet je je dan toch afvragen wat de toegevoegde waarde is van een film als deze. Het brengt de race in beeld zoals hij is, zonder rare zijplotjes waar je je toch alleen maar aan irriteert, zoals in veel andere sportfilms. Ook ontbreken die rare en vaak onware sport en race cliché's gelukkig. De film is best realistisch, heel goed gemaakt maar het is eigenlijk een lange samenvatting van een mooie (fictieve) race. Een echte samenvatting is dan nog altijd wel realistischer. De toegevoegde waarde van deze film is dan ook eigenlijk alleen het sfeertje, de film heeft een echt race-hart. En daar is het uniek in.

De film is dus duidelijk gericht op race liefhebbers. Houd je meer van sportfilms waarbij de Good Guy altijd het onmogelijke presteert en waarbij het ook altijd goedkomt met zijn geliefde, kijk deze film dan niet. Dit is een racefilm pur-sang zonder poespas.

Een tijdje geleden totaal zonder voorkennis in de Fnac gekocht voor 5 euro omdat ik een raceliefhebber ben. Het enige wat ik er van wist was dat er ooit in de jaren 70 een film over Le Mans gemaakt was.

Zonet gezien en ik moet de meningen hier bijtreden. Ik vond dit echt wel een goede film.

Wel is het verhaal niet echt diepgaand en af en toe een beetje voorspelbaar. Hiermee bedoel ik niet dat de plot (hoe klein die ook mag zijn) het standaard Hollywood-scenario volgt. Integendeel. De verhaallijn vind ik enorm realistisch. Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen deze film volledig kan appreciëren, wegens het hoge race-gehalte en de lage kwantiteit inzake verhaal, maar ik vind dat je het als filmfan toch zeker eens moet proberen.

Ik heb echt wel van de film genoten en de voornaamste reden hiervoor is onder andere de overweldigende beelden en het fantastische geluid. Alleen daarvoor is deze film voor mij al zijn 4 sterren waard.

Ook de spanning die in de film opgebouwd wordt (en dat meestal op een zalig ouderwetse manier), vind ik een erg positief punt.

Wat inderdaad ook opvalt is de zeer lage hoeveelheid aan dialoog, maar dit stoort me totaal niet. Het verhoogt voor mij zelfs de betrokkenheid in het racen.

Ik denk dat ik hem nog wel af en toe eens ga kijken, gewoon wanneer ik wat wil genieten van die fantastische beelden.

Als sfeerdocu rond de 24 uursrace van Le Mans nog enigszins geslaagd en het had ook nog een paar aardige momenten wat betreft de montage. Maar ai ai, deze racefilm is echt niet meer van deze tijd. Ik vond het een bespottelijk en lam gebeuren. Het plot was heel mager en één groot cliché. Bovendien was het tempo ook tergend traag. Vrijwel meteen word je als kijker met de quasi-coole Steve McQueen de welbekende wedstrijd ingestuurd, da's op zich niet verkeerd. Maar het verloop van de film gaat gewoon langzaam. Mede door erg weinig dialoog gebeurt er eigenlijk ook niet zoveel.

Goeie film over de jaarlijkse 24-uur durende autorace Le Mans. Van een verhaal is hier geen sprake, maar meer een verslag van de race zelf. Dit levert mooie beelden op van het evenement waarbij je de sfeer kunt proeven. Het camerawerk op de weg is indrukwekkend met daarbij een aantal spectaculair gemonteerde crashes.

Aardige beelden van het circuit van Le Mans en de omgeving daarvan, de beleving van de toeschouwers en ook best aardige racebeelden. Als sfeerreportage van de 24 uur van Le Mans dan ook niet onaardig. Alleen heb je dat alles na een tijdje wel gezien en dan heeft deze film verder niets om op terug te vallen. Van een fatsoenlijk plot is geen sprake, er zijn nauwelijks dialogen en de weinige dialogen zijn van een beroerd niveau. Echt betrokken bij het verloop van de race raak je ook niet, daarvoor wordt het te afstandelijk gebracht. Ook Steve McQueen loopt er wat verloren bij, hij heeft zo weinig om handen dat hij nauwelijks echt hoeft te acteren. Voor de echte raceliefhebber wellicht de moeite waard, maar persoonlijk vond ik het erg saai.

Fijne film, geleend van een collega die ik weet niet hoe vaak in het verleden bij Le Mans geweest is en daar ooit een Franse uitgave aankocht samen met een programma boekje.

Met Ford vs Ferrari nog redelijk in het achterhoofd valt Le Mans vooral op vanwege zijn no nonsens straight to the point aanpak. Aan een verhaal wordt eigenlijk bitter weinig gedaan, en het duurt praktisch 40 minuten voordat er überhaupt een dialoog voorbij komt die meer inhoudt dan een paar woorden. Het zijn ook dingen die betreffende deze film niet ter zake doen, iets dat een kwestie van 'zien' is en wellicht liefde hebben voor het spektakel dat autosport heet.

Le Mans bouwt op bijna zwijgende en sfeervolle stijl op naar de apotheose van de start. Een soort ontwaken en 'rush' die documentaire-achtige aandoet en mij vooral doet vergeten dat dit een 'film' is. Het lijkt bijna een echte race. Wat daarna vooral opvalt zijn de werkelijk sublieme en spectaculaire opnames van de race en de auto's. Iets dat geen 'appeltje-eitje' geweest moet zijn in die tijd. CGi was er uiteraard nog niet en van kleine camera's kan eveneens geen sprake geweest zijn. Ik kan me dan ook amper voorstellen hoe cameramensen zich vlak langs het circuit gewaagd hebben, of naast de race auto's mee moeten hebben gereden. De montage van dit geheel maakt het natuurlijk extra goed.

Le Mans valt dan ook niet op qua verhaal, vanwege McQueen of de te raden afloop, maar eerder als ode aan de racerij van die tijd waar regels er niet toe deden maar de auto's vooral gewoon vies hard moest gaan. Iets dat op geweldige wijze gebracht wordt in deze film. Voeg daarbij het nostalgische beeld en die waanzinnige auto's met hun retro look, en je hebt mij gewonnen. Lekker! Gewoon lekker!

Zeker niet alleen voor Formule I-fans of motorfreaks genietbaar.

Neen, een intressante movie die begint als een documentaire met veel uitleg over het gebeuren en met zelfs enkele minuten in real time.

Het meest merkwaardige aan deze film is wel de knappe sfeerschepping rond dit mastodont-sportgebeuren en natuurlijke de werkelijk spectaculaire beelden van de races waarbij het accent op het grote risico op verwondingen, levenslange gebrekkigheid tot de dood van de piloten, sterk wordt onderlijnd.

Nevenverhaaltjes en romantiek zit er amper in en leiden dan ook niet af van het echte thema.

Steve McQueen zit in dergelijk rol goed in zijn vel.

Baanbrekende film over één van de zwaarste autoraces ter wereld: Le Mans in Frankrijk. Dit voelt haast aan als een documentaire, met spaarzame dialogen en een zeer gedetailleerde aanpak van het hele gebeuren. De cameravoering, vooral op en rond de weg, is geweldig en weet nog steeds indruk te maken, vijftig jaar na dato. De akteurs komen op de tweede plaats, maar McQueen is cool als altijd.

This is cinema! Om het met de woorden van Abel Ferrara te zeggen: this movie should be played loud. De editing, het tempo, de snoeiharde sound die constant door de woonkamer galmt, Steve McQueen is een god. De realistische race. Dat is uiteindelijk wat je te zien krijgt, maar voor wie het daar eindigt heeft het niet gevoeld en mist het contemplatieve karakter van Le Mans. Steve McQueen heeft geijverd voor een rauwe, romantische droom als dit (met carrière bepalende ruzies tot gevolg), maar was uiteindelijk niet tevreden met het eindresultaat en kreeg zowaar een degout van het autoracen. Voor mij kon dit niet beter zijn, haalde Vincent Gallo hier deels de mosterd voor The Brown Bunny? Het zou een goede double bill opleveren. Ik dacht ook aan de passage van Koen Wauters in Alleen Elvis blijft bestaan, waarin hij zo mooi vertelde over Jacky Ickx (een van de rijders hier) en wat de sport voor een mens kan betekenen. Het is een interessant thema dat subliem werd uitgewerkt op alle vlakken. Fuck iets als het lege Gran Turismo van verleden jaar.