Käsky (2008)

Ik ben erg benieuwd, Paha Maa was geweldig.

9 juni

22:55 - 00:45

ARTE

16 juni

03:00 - 05:00

ARTE

Een nogal stereotype en conventioneel verhaal over een mooie sterke vrouw en een onvoorwaardelijke liefde met de ingrediënten opoffering, trouw en oprechtheid. De regisseur maakt de film emotioneel en focust vooral op de karakterontwikkeling van de hoofdpersonen. De cast speelt uiterst geloofwaardig, de klassieke soundtrack is prachtig en het camerawerk van de verlaten Finse westkust is ronduit schitterend.

De geschiedenis van de Finse burgeroorlog aan het einde van de Eerste Wereldoorlog toen het land zich had losgemaakt van Rusland, is voor ons in het Westen een onbeschreven blad. Voor veel Finnen ook trouwens, denk ik. De gelauwerde Finse regisseur Louhimies (Naked Harbour) heeft daar een film over gemaakt met de poëtische internationale titel Tears in April.

Een poëtische film is het ook wel, zei het met rauwe randjes. Het vertelt het verhaal van een jonge soldaat in het nog jonge Finse leger, dat voornamelijk bestaat uit rechtsradicale strijdgroepen, die jacht maken op de ‘Roden’, dwz. op communisten en Russen. Moorden, plunderen en verkrachten is het devies. De jonge Arvo wil daar niet aan meedoen. Hij wil een gevangen genomen meisje overdragen aan het ‘bevoegd gezag’ om haar te laten berechten, in plaats van te laten vermoorden.

Hij gaat met haar op weg en gaandeweg ontstaat er een soort band tussen die twee. Als ze op een onbewoond eiland terecht komen moeten ze daar een tijdje zien te overleven. Of daar iets gebeurt tussen hen wordt niet opgehelderd. In ieder geval bereiken ze na enige tijd de rechter, die zo zijn eigen opvattingen heeft over rechtvaardigheid en een waar schrikbewind voert. Gaandeweg ontstaat er een soort kat en muisspel tussen de rechter, Arvo en het meisje.

Het is een intrigerend spel dat zich dan afspeelt en waarvan de uitkomst in die afgelegen Finse bossen in het vroege voorjaar niet te voorspellen valt. Ook de kijker blijft lang in het ongewisse. Maar je zit er wel middenin. Want Louhimies is een filmer die z’n vak verstaat en die een verhaal kan vertellen. Wat je vooral bijblijft is dat wondermooie koppie van Pihla Viitala die een prachtrol speelt als Miina, met net die juiste verhouding tussen strijdbaarheid en kwetsbaarheid die hier nodig is. Gauw kijken in welke films ze nog meer speelt.

Emotionele melodrama-film dat in zijn geheel is opgebouwd rond drie personages te midden van de Finse burgeroorlog: Een vrouw die in de eerste tien minuten traumatiserende ervaringen meemaakt en de rest van de film iedereen wantrouwt en nog meer trauma oploopt. Een soldaat die weet dat hij voor de juiste zaak vecht, maar in gewetensnood raakt door manier waarop. En en een dichter die een rechter en enorm wreed is geworden. De film is vakkundig gemaakt maar is onnodig traag en door de tijdsduur langdradig. De aanwezige vrouwen worden genomen of laten zich nemen. Deze scenes waarin het vrouwelijke schoon naakt is te zien waren er denk ik zodat je niet in slaap valt....oh en natuurlijk ook de homoseksuele seks scene Want in het laatste gedeelte veranderd de film, de soldaat in een soort seks-slaaf om het einde te rechtvaardigen.