River of No Return (1954)

Niet helemaal het soort film voor Monroe, zoals vele men beweerde toendertijd. De film was nogal ramp om te filmen, dankzij oa. het feit dat Preminger erop stond de cast zijn eigen stunts zou doen. Ook worstelde de regisseur met Monroe die maar niet in haar karakter kon blijven en verzanden in knullige acteerkwaliteiten. En dit geval niet haar concentratie vermogen enhet flapperen met de armen. Het eindresultaat is een aardig aangenaam avontuur zonder al teveel poespas. Ook niet het beste filmjaar van Mitchum met deze, het middelmatige She Couldn't Say No en schijnbaar ook niet al te beste Track of the Cat. Misschien dat het op groot scherm in diens formaat mij wat meer zou kunnen imponeren. Nochtans in de hoogtijd, met Monroe's How To Marry a Millionaire als eerste film van Fox in scope. 3 sterren

Vond het een leuke en vermakelijke film. Het was misschien niet echt een rol voor Marilyn maar daar stoorde ik me totaal niet aan, en vond het juist leuk om haar ook eens zo te zien. Acteerwerk was matig, en sommige scene's zagen er een beetje net uit (ook voor die tijd) maar over het algemeen vond ik het echt een geslaagde film. En natuurlijk mede vanwege Marilyn heel leuk om eens te kijken.

3.5*

Ik ben niet van de zang en dans in westerns, maar uiteindelijk viel Monroe me nog mee ook. De film wordt overeind gehouden door Mitchum, die een sterke en intrigerende persoonlijkheid neerzet. Calhoun was in grote delen van de film buiten beeld. Jammer, want ik had wel meer confrontaties tussen de karakters van Mitchum en Calhoun willen zien.
De aanranding van Mitchum op Monroe vond ik niet bij zijn karakter passen. Of heb ik wat gemist?

Het ritje over de rivier en de indianen zagen er minder spectaculair uit, om niet te zeggen knullig.
Deze film zal de herhaling bij mij niet halen, daarvoor liggen er veel betere westerns op een herkijkbeurt te wachten.
2,5*

Ten tijde van de goudkoorts keert Matt Calder (Robert Mitchum) terug naar zijn woonplaats nadat hij vier jaar in de gevangenis heeft gezeten wegens doodslag. Tijdens zijn zoektocht naar zoon Mark ontmoet hij de sexy zangeres Kay Weston (Marilyn Monroe), die hem op het spoor brengt van zijn zoon.

Zoals de titel al doet vermoeden, is het een gevaarlijke rivier. Bovendien hobbelen er ook nog wat vijandige indianen in het rond. Monroe was zelden mooier, Mitchum levert vakwerk af, de actiescenes zijn mooi gefilmd. De dialoog is hier en daar wat hoogdravend en de opzichtige achtergrondprojectie is eveneens een minpunt. Niettemin een uiterst onderhoudende aktiefilm die een must is voor fans van Monroe en Mitchum.

Deze film barst natuurlijk van de clichés en is eigenlijk nergens bovengemiddeld goed te noemen. Dus zeker niet exceptioneel, maar gewoon een aardige middenmoter, die leuk genoeg zal zijn voor de liefhebber.

Draak.

Je moet al een serieuze fan van Westerns/avonturenfilmpjes zijn om hier nog wat uit te halen. Zowat alles is ver onder de maat en het verhaaltje kan je wel dromen.

Vooral de actiescenes springen er negatief uit. Mitchum die een zwerm indianen de baas kan, de knullige scenes op het vlot tijdens de stroomversnellingen en de ongeanimeerde worstelpartijtjes ... niks lijkt te werken.

Verder een erg simpele avonturenfilm ('t is bijna een road movie) waarin onze helden van situatie in situatie vallen. Monroe's rol is dommig en beperkt, meest opvallende vond ik nog de halve verkrachtpoging halverwege. Vroeger blijkbaar mannelijk, nu kan je zoiets doorgaans aan een rechter gaan uitleggen. Ook het einde is in dat opzicht nogal opvallend.

Mnee, een typisch jongensboekverhaal, maar zonder enige charme of kunde uitgewerkt.

0.5*

Aardige western die letterlijk en figuurlijk wat langzaam voortkabbelt. Prima rollen van onder anderen Robert Mitchum en Rory Calhoun maken dat River of No Return van begin tot eind best vermakelijk is om naar te kijken. De studio-opnamen zagen er niet uit, maar het feit dat je daarnaast anderhalf uur lang naar Marylin Monroe zit te kijken, maakt wel het een en ander goed. Een erg bijzondere film was dit echter niet. Bij vlagen ging het allemaal wat te traag en het wist niet altijd even goed te boeien. Gelukkig zijn de momenten waarop er wel wat gebeurt interessant genoeg om de film wat te redden.

Afgelopen week was ik in Parijs, waar ze in de cinema Christine 21 oude westerns draaiden (tip als je naar Parijs gaat!) en daar zag ik onder andere deze western.

Hoewel bepaalde scenes qua effecten nogal gedateerd zijn, heb ik me prima vermaakt met deze film. De film ademt een ouderwetse moraliteit uit waarin goede mensen goed zijn, ook al doen ze soms slechte dingen. En de native-Americans worden ouderwets (racistisch) als moordlustige wilden neergezet. Los van deze oppervlakkige karakters is het verhaal erg spannend, en leent deze film zich prima voor een remake. Hoewel het charsima van Monroe wellicht moeilijk te vervangen is. Zowel als verleidelijke vrouw en als stoere survivor blijft ze goed overeind in haar rol.

3*

Het ziet er mooi uit maar zeker geen hoogvlieger ondanks alle namen die betrokken zijn. De actiescenes op de rivier bestaan uit echte beelden op afstand afgewisseld met shots gefilmd voor een screen. Kan ik nog mee leven omdat het in die tijd wel de gewoonte was. Van enige chemie tussen de personages Mitchum en Monroe is weinig te bespeuren. Het einde waarin Mitchum wegstapt met Monroe is me dan ook ongeloofwaardig. Maar ook dat neem ik er dan maar bij omdat de film in zijn geheel nog wel entertainend is. Mooie landschappen en de gelegenheid om Monroe nog een keer aan het werk te zien. Ze doet het nu ook niet zo slecht vind ik. Typisch dat ze eerst haar koffer met kleren verliest en dat nadien haar enige kledingstuk half afgetrokken wordt door een native. Haar gezongen stukjes mochten er ook zijn; die stukjes show horen gewoon bij de films van die tijd.