Mum & Dad (2008)

Hoop dan maar niet teveel op Martyrs, het is gewoon niet waar deze films op uit zijn. Het gaat veel meer om fysieke teloorgang. Denk dat je dan bij Vinyan meer aan je trekken komt.

Verder is Mum & Dad een erg leuk filmpje, kleinschalig en niet geheel los van z'n low-budget achtergrond, maar leuk geacteerd en met de nodige portie weirdenss. Een soort van softe mix tussen Calvaire en Martyrs die mij ook deed denken aan (Real) Killers.

Vooral "dad" is erg leuk, geschifte vent. FIlm duurt verder niet te lang, heeft ondanks z'n iets mindere afwerking toch nog genoeg aardige shots en leuke stukjes soundtrack en weet af en toe heerlijke zwarte humor neer te leggen.

Een perfect tussendoortje. Niet té geschift om subliem te zijn, maar wel erg leuk. 4* en een uitgebreide review

Aardige horror! Tweede horrorwerkje dat ik deze week uit het Verenigd Koninkrijk zie. Eden Lake was wel wat beter maar deze ook zeker de moeite waard.

Uiteindelijk is de film vooral freaky (zeker dad) en zo nu en dan weet de film wel grappig te zijn. Je krijgt op ten duur echt een hekel aan de familie. Jammer dat je niet wat meer van de omgeving buiten het huis zag, had ik wel fijn gevonden.

De kerstscene op het laatst vond ik echt geniaal evenals de scene die stinissen al aanhaalde. Het geheel had schokkender gemogen, maar zo was het ook wel leuk. 3*

Vond het wel gaan, het idee is in ieder geval leuk, daarnaast word er goed geacteerd en vooral het vader figuur komt twisted over.

Helaas hoopte ik op wat meer gore van te voren, en dan kom je er nogal bedrogen vanaf, redelijk duf op dat gebied.

Denk dat er meer uit te halen viel, 2.5*

Heel aardige zwartgallige horrorkomedie.

Mum & Dad is een zeer goedkoop gemaakt filmpje, een echte low-budget dus. Maar met minimale middelen heeft Steven Sheil wel een gigantisch leuke over-the-top film gemaakt. De film balanceert op het randje tussen horror/gore en komedie, maar door de veelal geschifte scènes (de kerstmisscène is werkelijk geniaal, met dat heerlijk irritante kerstmisliedje) neem je als kijker de film nergens serieus.

Is dat erg?

Zeer zeker niet. Als recht-toe, recht-aan komische horror is Mum and Dad, op een nogal traag begin na, absoluut geslaagd. Een mooie 7 uit 10, dus 3,5* uit 5.

Teleurstellend filmpje. De Britten leveren goed werk af de laatste tijd, maar helaas zal deze daar niet onder geschaard worden door mij. Altijd leuk om een emotioneel gestoorde familie op zo'n manier uitgebeeld te zien worden, alleen weet Steven Shell absoluut geen intensiteit aan zijn film mee te geven. Vooral op auditief gebied faalt Mum & Dad gewoon in het zetten van sfeer. Had Shell wat beter gekeken naar zijn inspiratiebron The Texas Chainsaw Massacre, had hij wel geweten hoe je een naar sfeertje kunt creëren op het gebied van sound design. Mum & Dad heeft een aantal leuke en smerige scènes die het kijken nog enigszins de moeite waard maakt. Verder was dit maar een tussendoortje op Imagine.

2,5*

Mja, dit is toch niet helemaal aan mij besteed vrees ik. Zoals Onderhond al zei: een vreemdsoortige mix van Calvaire en Martyrs, maar voor mij niet grappig genoeg om op komisch vlak te scoren. En wat betreft de gruwel vind ik het allemaal te goedkoop in beeld gebracht om hoge ogen te gooien.

Wat blijft dan over: het zoveelste verhaal van een onschuldig slachtoffer dat in de handen valt van een stelletje psychopaten. En zonder sfeer- of cinematografiemeerwaarde wekt dat vooral woede bij me op. Hoewel Mum & Dad zichzelf niet eens zo serieus neemt.

Wel positief vond ik de prestatie van het meisje dat Lena speelt, echt een ontdekking! Ook de andere acteurs zijn op zich wel goed gecast, ideaal om een stelletje zonderlingen te spelen.

Geen ondraaglijk vervelende film, maar dit is gewoon niks voor mij denk ik.

Verrassend aardige horrorfilm. Hij was me totaal onbekend totdat ik hem op Moviemeter eens tegen kwam. Bij vlagen is de film best hard maar het gaat nooit richting het randje en zeker niet daar over. Jammer, had van mij best wreder gemogen. Pa en ma vond ik wel sterke personages. Vooral die pa was een geschifte freak die me wel beviel. De film kent wel een paar vatsige/sterke momenten zoals de rukkende pa boven het vlees en de kerstmis scene op het einde. Het einde zelf was wel iets gemakkelijk maar niet verkeerd. Dit lijkt me een low budgetfilm waar men veel uitgehaald heeft. Zeker een aanrader voor de liefhebbers van wat martel-horror. Ergens was deze film soms best grappig doordat het wat overdreven werd. Maar vind er geen Martyrs of A L'Intereur in. Die zijn een stuk wreder.

3,5*

Vond hem totaal niet interessant eigenlijk.

Voor de duizendste keer valt er een onschuldig slachtoffer in de handen van een gestoorde familie. Dan is het moeilijk om nog met frisse ideeën te komen en dat is ook hier duidelijk niet gelukt.

De film heeft nogal weinig sfeer en geen spanning. Het is vaak kijken naar de gruweldaden die pa en ma op het meisje botvieren. Het was wel aardig geacteerd, maar het deed me allemaal zo weinig. Ook die pa vond ik wel meevallen qua creepyheid.

Snap ook niet echt waar de mensen de humor in zien. Vond de film in zijn geheel vrij standaard en saai.

Licht verontrustend.

Maar net niet genoeg. Had overigens niet gedacht dat de BBC gelieerd is aan dit soort horror.

Met name het eerste uur is prima ookal worden weinig cliché's geschuwd. De familie is lekker gek en er zitten een paar gore scenes in. Echt heel eng wordt het nergens helaas. En echt opzienbarend smerig ook niet. Toch zal je als liefhebber best aan je trekken komen. Mede dankzij de ietwat vreemde soundtrack (muv de kersttracks) en een lichte dosis zwarte humor.

Redelijk.

Hm ik weet niet wat ik ermee moet, het is niet bijster eng, spannend of goor. De tegenstelling tussen het normale gezinsleventje en de gruwelheden is goed gezet, maar het raakt me niet echt.
Het blijft allemaal een beetje in het midden hangen: er is geen serieuze ondertoon waar de film het van moet hebben. En de zwarte humor maakt het wel luchtig maar is ook weer niet zo aanwezig dat het de sterkste kant van de film is. De kerstscene vind ik wel bizar en grappig. Leuke knipoog ook naar de kerstaflevering van The Royle Family.
Ohja, Dad is wel oké

Zeker een zieke film met bepaalde gore scene' s zoals Ajax&Litmanen1 als zij.

Acteren was zeker prima.

3,5 ster

Het gezin als hoeksteen van de samenleving...

Martelhorror viert al een tijdje hoogtij, maar Mum & Dad behoort ongetwijfeld tot het afval van wat dit subgenre al heeft voortgebracht. In tegenstelling tot films als Hostel, Vacancy, en dergelijke, is hier totaal geen sprake van een plot. Daardoor krijg je niet de kans om je in het hoofdpersonage in te leven en laat alles wat ze verder overkomt je helemaal koud. Er gebeurt in principe ook niet veel, het gaat de makers immers hoofdzakelijk om het schetsen van een disfunctioneel gezin. Dat lukt slechts deels, want de gestoorde gezinsleden zijn zo ongeloofwaardig neergezet dat je ze amper serieus kan nemen. Het tegendeel is eerder waar: bepaalde scènes zijn zelfs onbedoeld komisch. Bijgevolg mist de dreiging die ze tegenover hun slachtoffer(s) vormen de nodige impact.

Dit alles zorgt ervoor dat je anderhalf uur naar zinloos geweld zit te kijken dat alleen maar vervelend is omdat context, boodschap en dus ook enige vorm van spanning ontbreken.

Wie echter kickt op dit soort plotloze torture porn, doet er beter aan om de August Underground trilogie te bekijken.

Onwezenlijk werkje. Opent vrij sterk met ook een paar bizarre momenten (Dad die een fetisj heeft voor vers mensenvlees, het pornootje op de achtergrond tijdens het ontbijt), maar daarna kabbelt het wat verder. Film heeft geen echte troef in handen. Verknipt, jawel, maar erg heftig, nou nee. Het ontbreekt aan een nerveus sfeertje en is tegelijkertijd ook niet theatraal genoeg om het zo'n soort glans te geven. Voor martelhorror, zoals de bovenbuurman aangaf, vond ik 'm vrij tam. Al met al nogal doelloos, ofschoon die kerstscène nog wel iets goed maakt.

Toch een lekker verrassend filmpje met een stel zieke personages en behoorlijk zieke situaties. Deze film heeft toch wel weer een hoogtepuntje bereikt in ziekheid, die vader die een homp clitorus gebruikt bij het masturberen.Soms gaat het wel over de grens, maar het heeft me toch prima weten te vermaken. Ondanks het ietwat gemakzuchtige einde dat een kleine anti-climax vormt.

Prima martelhorrortje voor tussendoor!

3*

Kan toch niet helemaal aan de verwachtingen voldoen. Vuige smerigheid en een heel behoorlijk eerste half uur, maar daarna verdwijnt de echte spanning en raakt de film wat uitgeblust. Enkel de scene van het kerstfeest heeft nog iets speciaals. Aardig tussendoortje, maar meer ook niet.

2,5*.

Behoorlijk gestoord en ziek filmpje. Het keiharde verhaal weet enorm te boeien, is spannend en is ook geregeld keihard. Wat deze film vooral een genot maakt om te kijken zijn de compleet gestoorde Mum & Dad die behoorlijk ziek en sadistisch (vrijwel alles wordt expliciet getoond) tekeergaan. Beide rollen worden overigens prima gespeeld door Dido Miles en Perry Benson. Olga Fedori (leuke meid trouwens) speelde de rol van slachtoffer ook best goed en ze heeft het zwaar te verduren (ook duidelijk zichtbaar) in deze film Het einde mocht er zeker wezen (misschien wel een beetje cliché).

P.S. de film is soms ook best walgelijk (een sterke maag is aan te bevelen), dus het is niet voor iedereen weggelegd om deze film te kijken.

Weer een gerecycled psycho-family verhaal, en ook deze weet te vermaken en te shockeren...

Goed, schoonmaakster Lena werkt goed samen met haar stuiterbal-collega Birdie, ze mist de bus, Birdie (en haar nogal rare doofstomme(?)) broer ook en Birdie bied haar een nachie onderdak aan omdat Lena niet naar huis kan. Ja, voor de rest kan je wel een beetje vooruitzien wat er gaat gebeuren en wat voor familie Birdie heeft, dus dat hoef ik ook niet meer te omschrijven. Door naar de sickness.... de film was helaas, wat montage betreft, wel een beetje een tegenvaller. Had hier iets pikdonkers verwacht met een lekkere duistere soundtrack, maar wat dat betreft was het budget iets te klein. Mum & Dad, de ouders van Birdie waren echt zwaar gestoord, en vooral Mum was opmerkelijk vanwege haar griezelige blikken, en Dad vanwege de perversiteit en zijn blinde gestoordheid. Moeder, dochter en broer vinden het bijvoorbeeld ook een ware entertainment om toe te zien hoe Dad zit te masturberen met een stuk orgaan en we komen er ook al snel achter dat dit niet om een generatie gaat en dat Lena verplicht is om deel uit te maken van het gezin, en om dat voormekaar te krijgen word ze om het minste geringste dat ze tegenstribbeld gemarteld, en gemanipuleerd. De martelingen waren vaak echt sick! En dat broertje van Birdie? Dat is gewoon al een eerdere slachtoffer van hun die zodanig gemanipuleerd is. Ook is het heel gewoon om daar bij het diner mensenvlees op je bord te krijgen. Een gezellige familie dus...

Zoals gezegt was dit weer erg leuk om te ontdekken, maar het miste toch wel een hoop beklemmende en spannende momenten, en in de plaats daarvan neigt het nog wel eens de lompe kant op te gaan en wil het overacten ook nog wel eens de kop opsteken. De film is ook overduidelijk doorspekt met zwarte humor, want hoe moet ik die kerstscene dan opvatten?

Voldoende. Zou een goed worden als er wat meer met de stijl gedaan werd.

3,5*

Een Kerstfilm, maar dan anders. Lena [Olga Fedori] is een schoonmaakster op een vliegveld waar ze bevriend raakt met Birdie [Ainsley Howard], die haar uitnodigt voor een bezoek aan haar ouderlijk huis. Maar diens familie vertoont meer overeenkomsten met huize Leatherface dan met The Brady Bunch. En voor Lena het weet moet ze meedoen aan de afschuwelijke spelletjes van moederlief [Dido Miles]. Ze kan dan alleen maar hopen dat de vader des huizes [Perry Benson] zich niet aan haar vergrijpt.
Laurence R. Harvey uit Human Centipede II: Full Sequence is voor mij nog altijd de meest afzichtelijke horrorschurk aller tijden, maar Perry Benson behoort zeker op het erepodium thuis. In één van zijn eerste scènes komt hij klaar in een vagina dat van een lichaam is afgesneden! En dan ben je al getuige geweest van moeders perverse prikpraktijken... Deze horrorfilm doet je ongetwijfeld gruwelen, maar het is eveneens te beschouwen als een inktzwarte komedie die duidelijk maakt wat de afschuwelijke gevolgen kunnen zijn van een verwrongen beeld van wat het is om een gezien te zijn. Een probleem dat zeker zijn onuitwisbare sporen nalaat, en niet alleen in de Britse maatschappij. Met zijn dramatische gebruik van close-ups maakt regisseur/scenarist van deze lugubere horrorfilm een onvergetelijke ervaring die zeker niet geschikt is voor mensen met een zwakke maag. Maar zo hoort het ook in een horrorfilm, nietwaar?

Grappig project.

Een absurde, donkere en bij vlagen hilarische film die je niet snel zal vergeten. Althans, ik zal deze zelf niet zo snel vergeten. Ik kwam deze titel ooit eens tegen bij een "most disturbing films ever made" lijstje, en sindsdien is deze op de kijklijst belandt. Gister maar eens bekeken.

Is me ook niet tegengevallen, vond het eigenlijk een stuk leuker dan ik vooraf had gedacht. De film werkt vooral omdat het allemaal nogal gestoord en absurd is, en dat lijkt regisseur Sheil ook regelmatig te beseffen. Alleen haalt hij net niet genoeg uit hier en daar.

In ieder geval kent de film behoorlijke momenten hier en daar. De meeste WTF-momenten komen in de vorm van Benson, die echt geweldig staat te spelen. Als dreigend individu kan ik hem niet echt serieus nemen, maar als geflipte dad wel, en bij vlagen is hij echt hilarisch om naar te kijken.

Andere rollen halen het niet bij Benson, maar voldoen wel. Howard is behoorlijk vervelend (op een goede manier) en Fedori voldoet ook aan de eisen van de hoofdrol. Ik vond enkel Miles als mom wat minder geslaagd, vooral omdat ik haar gewoon niet geloofde.

Huis is leuk ingericht en de film kent genoeg leuke momenten die de film aardig uniek en apart maken hier en daar. Er worden een aantal gestoorde dingen bijgehaald, al komen de liefhebbers voor een stevige gore-film misschien bedrogen uit. Ikzelf vond wel dat Sheil, zeker in de slotfase, wat harder mocht uithalen qua grafisch geweld.

Film duurt voor de rest niet bepaald lang en vermaakt erg goed. Het kent bij vlagen aardig spannende momenten en een passend einde. Fijn dat cinema ook nog weleens echte ballen kan tonen betreffende harde cinema. Niet dat dit de meest verontrustende film is, maar het kent wel een aantal stukjes die je niet snel in de bioscoop zal treffen. Leuk en vermakelijk gebeuren voor de rest.