Bi-mong (2008)

Dream

Wat hij droomt, voert zij uit.

Iedere keer opnieuw vraag ik me weer af hoe KKD op die geweldige ideeën komt. Het idee achter Dream is geweldig, de uitvoering vond ik wat minder.

Misschien komt het door de hoge verwachtingen die ik van elke KKD film heb, maar dit keer wist de film me niet zo te raken zoals zijn overige films dat vaak wel doen.

De film was zeker niet slecht, als kijker wil je tijdens het kijken naar Dream graag weten hoe het komt dat hun dromen iets met elkaar te maken hebben, en hoe ze het kunnen stoppen, maar toch vond ik het voor een KKD ietwat magertjes. Het slot van de film bracht dan wel weer op typische KKD wijze alsnog een glimlach op m'n gezicht.

2.5*, alhoewel ik twijfel voor 3* vanwege het einde.


Ohja, ik ben benieuwd of iemand weet waarom 'hij' de gehele film in het Japans sprak, en ieder ander persoon gewoon in het Koreaans. Het had in mijn ogen zeker geen meerwaarde, maar misschien mis ik iets.

Nieuwe Ki-duk! Als er een DVD met EN subs beschikbaar is en de film staat nog niet op de releaselijst van de bioscopen heb ik het mezelf wat makkelijker gemaakt. Jammer voor de bioscopen.

Meest opvallende zaken zijn de aanwezigheid van nogal wat dialoog in het begin van de film (hoezo wordt er weinig gesproken ) en de casting van Odagiri. Toch apart dat er Koreaans en Japans door elkaar gepraat wordt. Toch vond ik het zeker niet storend en uiteindelijk ook cruciaal voor Odagiri's prestatie. Beter dan dat hij zich in het Koreaans door de film moet worstelen.

Verder erg mooi concept, geweldig geacteerd en een erg mooie soundtrack. Visueel zitten er erg mooie dingen in, maar daar kan Ki-duk het niveau niet de hele tijd hoog houden.

Laaste half uur is weer 200% Ki-duk (ook een stuk minder dialoog), in ieder geval weer een prachtige film wat mij betreft.

4.5* en een uitgebreide review

Tot nu, had ik 2 films van Ki-duk gezien. 3-Iron en Bad Guy.

Over de eerstgenoemde was ik erg te spreken. Mooie film, die het meer van het innerlijke en de sfeer moest hebben.

Bad Guy vond ik wel aardig, maar wat onnodig warrig aandoen.

Het kon dus 2 kanten op...

Goed verhaal alvast. Ik las erover, eerder dit jaar en ik was wel benieuwd. Interessant gegeven en het kon weleens wat worden.

Je wordt gelijk in het verhaal gegooid als de film begint en bent net zo verward als Jin. Raar, want hoe werkt dit nu precies?

Daar kom je snel genoeg achter en dat is het hele punt waar de film om draait.

Meer een psychologisch iets, wat nog redelijk grappig en kalm begint, maar steeds beklemmender wordt.

Het laatste half uur zit op zijn piek en is pure wanhoop, voor zowel hoofdpersonen als kijker. Erg heftig!

Nog even een speciale vermelding voor de soundtrack, die constant aanwezig is op de verre achtergrond, maar op een subtiele manier het geheel versterkt. Op momenten dat het heftiger wordt, maakt de soundtrack daar ook goed gebruik van.

Lastige film om te spelen verder, maar de hoofdrolspelers zetten de intensiteit neer, die ook nodig was bij het verhaal en de sfeer.

Ruime beoordeling dan ook. Zwaar onder de indruk, dus dan is het alleen even afwegen of ik voor 4.5* of 5* ga. Zeker snel eens herzien, om te kijken wat er 'blijft', maar voor nu viel op dat het laatste half uur wel een idiote climax kende en daar pas de echte magie naar voren kwam. Kleine stilte voor de storm? Ik had het in ieder geval niet zo zien aankomen.

4.5* om te beginnen. DVD is duur trouwens. Wachten op een andere editie maar misschien.

M'n derde Kim Ki-duk ondertussen en opnieuw krijg ik een prachtige film voorgeschoteld

Gedurende de hele film hangt er een soort perfecte harmonie tussen de twee hoofdpersonages. Zelfs het interieur en de omgeving lijken in elkaar te passen als yin-yang stukjes.

Camerawerk vond ik ook best mooi en het kleurgebruik spatte van m'n pc scherm af. Kon voor mij niet beter dus.

In het begin ergerde ik me aan de soundtrack. Die klonk simpelweg verkeerd. Maar de stukjes waar in gezongen word waren dan weer prachtig, en hadden het zelfde effect als de soundtracks van Bin-jip en Bad Guy: je laat je er in wegglijden.

Gemixte gevoelens over de muziek dus.

Veel drama, chaotische drama ook, met soms een paar luchtige en fijne momenten ertussen. Zowel Jô Odagiri als Na-Yeong Lee waren super om naar te kijken.

Alles bijeen geteld een fantastische film, al denk ik wel dat je van het genre moet houden om hem te kunnen waarderen.

Enige echte minpuntje is toch dat er zoveel gesproken word. 'k Had het liever wat minder luidruchtig gehad.

Bin-jip blijft nog steeds m'n favoriet maar Dream komt aardig in de buurt.

4.5* dus

Beetje gemengde gevoelens.

Wat vooral opvalt in deze Ki-Duk zijn de lappen dialoog, niet gewend van Ki-Duk en zijn kracht zitten toch in zijn stille karakters. Wat wel weer typisch Ki-Duk is, is het concept. Hoe Ki-Duk van de meest on hedendaagse relatieconnections toch weer zo'n pakkend geheel weet te maken is ongekent.

Odagiri en Lee spelen vol bezieling en de chemistry spat van het scherm af. Erg aandoenlijk koppel. Laatste half uur is weer typisch Ki-Duk en weet toch weer te ontroeren, zoals alleen Ki-Duk dat kan. Ook laat Ki-Duk hele mooie dingen zien, helaas sporadisch.

Toch weer een bovengemiddelde Ki-Duk maar de score had hoger kunnen uitvallen omdat ik toch een bepaalde Ki-Duk magie mis, maar dat kan ook te make nhebben met mijn verwachtingen. Al met al mooi filmpje.

Veel van verwacht, maar het deed me helaas niets. Leuk concept en een goede opening, verder nogal onnozel en langdradig. Over-de-top zelfs, het leek wel een studentikoze debuutfilm, geen werk van een gerespecteerd regisseur. Ik heb me nog niet in het werk van Ki-duk verdiept, maar dit vond ik alles behalve geslaagd.

Ik ergerde me nog het meest aan het ongenuanceerde acteerwerk, zeker aan het begin van de film. Die scènes op het politiebureau waar de hoofdpersonages de boel wat proberen uit te leggen, is gewoon te gek voor woorden. Zo stuurloos. En visueel alles behalve aantrekkelijk.

Ik kreeg niet het idee dat Ki-duk precies wist wat hij wilde zeggen, laat staan welke toon hij wilde treffen. Sommige scènes zijn vreselijk overdreven (zoals de zelfkastijding op het einde en het 'schokmoment' met de opengeplakte ogen) en staan volledig haaks op de (helaas verder oersaaie) intiemere momenten. Om over het genadeloos pathetische einde nog maar te zwijgen.

Het enige echt sterke moment vond ik de ruzie tussen de hoofdpersonages, waarbij ze telkens van lichaam verwisselen met de andere protagonisten. Slim gevonden. Maar wat mij betreft niet meer dan een gimmick in een verder holle film.

Gauw eens wat anders van Ki-duk proberen.

1 ster.

Kan elke Koreaan ook daadwerkelijk Japans verstaan? Of spreekt Odagiri gewoon Japans om niet beperkt te worden in zijn acteerwerk? Het is niet storend als je beide talen toch niet beheerst. Maar ik vond het wel opvallend. Er worden verschillende talen gesproken maar niemand in de film zelf lijkt dat op te merken of vreemd te vinden.

Vond het verder weer een fijne Ki-Duk. Ook met dialoog weet deze man een prachtige film neer te zetten. De twee hoofdpersonen zijn samen ontzettend goed. Mooie symboliek ook met dat 'zwart en wit zijn samen één'-idee. Het hele concept achter het verhaal is ook erg interessant. Leuk om te zien hoe dat zich ontwikkelt en hoe het opgelost kan worden.

Jammer dat het af en toe wel een beetje een aaneenschakeling lijkt van soortgelijke gebeurtenissen. Maar ook op die momenten weet de film te boeien door zijn beeldenpracht. De subtiele soundtrack levert ook een flinke bijdrage aan de fantastische sfeer in Bi-Mong.

4.0*

Vond het met de hoeveelheid gesprekstof toch echt wel meevallen in deze film. In Ki-Duk's andere films wordt er misschien nog minder gesproken, maar de personages hadden er hier echt niet onder te lijden. Ook hier weten de acteurs weer op een knappe manier allerlei emoties over te brengen op de kijker. De mooie beelden en knappe soundtrack dragen hier natuurlijk ook weer hun steentje aan bij. Dream gaat over machteloosheid, liefdesverdriet, slapeloosheid, nieuwe liefde, en wraak. Veelal heftige emoties, maar Ki-Duk weet het allemaal weer op een hele serene, rustgevende manier te brengen, zonder in te boeten aan impact op de kijker.

Soms vind ik de scenario's van de regisseur iets teveel naar liefdesdrama neigen, hier speelt het wat meer op de achtergrond en staat vooral het surrealistische dromen centraal. Het deed me af en toe zelfs wat aan een plot van David Lynch denken, hoewel er hier wel een logisch, coherent geheel van is te maken.

Na het iets tegenvallende Breath is Ki-Duk weer helemaal terug wat mij betreft. Ben benieuwd naar z'n volgende éénlettergreep-film!

Wat aanvankelijk een op fantasie steunend grappig filmpje lijkt te zullen worden, neemt langzamerhand een ernstige toon aan om als liefdesdrama te eindigen.

Spijtig dat er onderweg nogal wat gelijkaardige scènes worden opgedist, maar de kijker wordt toch in de ban gehouden en ondertussen valt er zeker te genieten van het indrukwekkend acteren en van de mooie soundtrack, zeker in de slotfases.

Bijzonder, Ki-duk Kim getrouw.