Crazy/Beautiful (2001)

Die vriendin van Dunst in deze film heet Taryn Manning en zit in de band Boomkat. Ze kwam me al zo bekend voor.

De film zelf heeft me positief verrast. Ik had een heel erg standaard film verwacht maar dat viel me nog wel mee. Het acteerwerk viel me ook al mee, het was zelfs erg goed te noemen. Nu heb ik ook nog een zwak voor Kirsten Dunst dus dan kom ik uit op een 3,5*.

Een onding van een film dat allang kapot gekauwde en uitgespuugde thema's vrolijk nog eens oppakt. Ongeloofwaardige karakters, irritant acteerwerk, een zootje. Minder dan dit kan het voor mij haast niet. 0,5*.

Mooie film.

Uitgekauwd thema inderdaad, maar dat is verder weinig boeiende kritiek kijkende naar de top 10s hier. De uitwerking van de film vond ik uiterst geslaagd.

Dunst die een keertje in een betere film meedraait. Komt eindelijk haar acteertalent ook eens uit de verf. Ook Jay Hernandez doet het best goed, waardoor de film al aardig om volgen wordt. Maar vooral visueel weet de film zich wat boven de rest uit te hijsen. Af en toe erg mooie filters en leuke locaties (zoals het rood van de ontwikkelkamer). Ik ben het dan ook absoluut niet eens met een rauwere/handheld aanpak. Ook de soundtrack was best fijn. Niet mijn soort muziek, maar aangenaam en passend poppy.

Crazy/Beautiful is een feel-good filmpje. Eentje waar je dient mee te leven met de hoofdpersonages, en blij dient te zijn als het op het einde goed afloopt. Dat was ik dan ook, waar voor mij uit blijkt dat de film gewoon werkt. Wie verder even rustig nadenkt zal ook merken dat een 'slecht' einde ondertussen al even cliché is geworden. Dus ach.

Soort van realistisch feel-good filmpje dat uiterst voorspelbaar is, maar werkt. Zweeft tussen de 3.5-4* maar aangezien ik de film eindigde met een mooie glimlach geef ik graag een kleine 4*. Erg lief.

Ik vond het een hele mooie en lekkere feel-good movie waar niks mis mee is.

Verhaal is misschien eerder gebruikt en niet geheel origineel, maar ik kon me daar niet aan ergeren mede denk ik door Jay Hernandez.

Wat een ongelooflijk charmante jongen is dat, zijn mooie ogen spraken echt boekdelen in de film, en dat kon ik zeker wel waarderen.

Kirsten Dunst deed het ook goed, en vond het tot nog toe de sterkste rol die ik gezien heb van haar.

Er zaten een paar mooie en ontroerende scene's in de film, en de film was in mijn ogen best realistisch neergezet en dat is een pluspunt.

Ja ik vond het een toppertje, mede door Jay Hernandez komt deze hoog boven het gemiddelde bij mij.

4,5*

Behoorlijk sympathieke film. Verhaal is nergens orgineel of heel intrigerend, maar ik betrapte mezelf er wel op dat ik er goed in werd gezogen; keek heel lekker weg. Verder prima cast en naar het einde toe ook iets meer leuke visuele ideeen.

Aan de andere kant voelde het allemaal wat gewoontjes aan en werd ik nergens erg ontroerd door het geheel. En helaas wordt er op het einde nogal makkelijk over een deel van de ontstane problematiek heen gestapt. Opeens mag Carlos, die uit een midterm wegloopt, wel naar een prestigeuze school en ook de wrijving tussen zijn Mexicaanse achtergrond en de 'witte' achtergrond van Nicole (die bovendien een aantal discriminerende opmerkingen maakte die Carlos duidelijk stoorde, maar waar verder niet meer op ingegaan werd) lijkt me niet in een keer opgelost. Daar heb ik overigens niet te zwaar aan getild, maar het betekent wel dat het dikke 3* wordt, in plaats van iets hogers.

Teveel emo-toestanden in dit gemiddeld tienerfilmpje en de huilerige soundtrack maakt het er niet beter op. Moraal van het verhaal: feesten en lachen is zelfdestructief gedrag, snikkende omhelzingen daarentegen kunnen er niet genoeg zijn. Dat hier een 135 minuten durende director's cut van zou bestaan is toch een grap mag ik hopen?

Het verhaal vond ik ietwat saai maar ik was wel onder de indruk van het acteerwerk van Dunst. En dat maakte een heleboel goed.

“I'm seventeen, I'm supposed to get out of control.”

Aardig. Serieuze jongen en losbandige meid worden verliefd, en uiteraard zorgt dat voor allerlei complicaties. Dat hij een arme Mexicaan is en zij een rijke blanke meid is nog het minste probleem, en dat hier niet te lang bij wordt stilgestaan spreekt voor de film. Het tegenoverstelde zelfs, want Carlos krijgt telkens te horen dat hij zijn toekomst niet moet laten verpesten door Nicole. Hernandez is degelijk en Dunst is in het begin strontvervelend, maar naar het einde toe begin je haar beter te begrijpen en wordt ze wat genietbaarder. Het laatste gedeelte had twee kanten op kunnen gaan, maar het feel good einde past wel bij de film.

Naast Michelle Williams vind ik Kirsten Dunst zo'n beetje de perfecte verschijningen van het middelmatige (maar waanzinnig aantrekkelijke) buurmeisje alias girl-nextdoor. Bij Dunst zit daar een licht depressie inslag bovenop die vooral heel goed geëtaleerd werd door Lars von Trier in Melancholia. In deze C/B mocht de jonge Dunst dan ook een rol spelen die buitengewoon goed bij haar past; de verloren en verwende tiener. Daar tegenover stond de knappe jongen uit de Mexicaanse armoede. Toch werd het verhaal niet een en al cliché, alhoewel dat einde dan weer wel.

Afijn, geen hoogstandje maar wel een aangename zit mede vanwege de prachtige permanente BH-loosheid ; - )

Visueel fijn en sfeervol, als verhaal weinig boeiend en ik miste wat chemie tussen Dunst en haar lover. Daardoor best een duf ding ondanks alle ellende. Ik keek wel de normale versie van nog geen 100 minuten en die was op momenten al wat aan het slepen maar er is ook een director's cut van 135 minuten?? 2,5*.