Vincere (2009)

Bellocchio is natuurlijk geen doorsnee filmer en ook deze film is redelijk uniek te noemen in het hedendaagse biografiestraatje.

Zo is de film erg grotesk en (met name het eerste uur) fragmentarisch alsof je naar een opera zit te kijken. Toch geeft dit wel een bepaalde sfeer, een krachtige, bijna dierlijke, karikaturale machtssfeer, typisch fascistoïde, wat neem ik aan ook de bedoeling is.

Ik kan niet zeggen dat dit me echt enorm aansprak, maar ik kan de bedoeling op zichzelf wel waarderen. Met name de seksscenes krijgen hierdoor wel iets bijzonders, knap gedaan.

Tweede helft is eigenlijk best wel onvergelijkbaar met de eerste omdat het zich nogal focust op een specifieke verhaallijn ( na de opname in de inrichting .

Zal nogal wisselende reacties krijgen vermoed ik.

Wow, ik werd bijna heel de film bijna in het scherm gezogen. Ik kon mijn ogen niet van al die mooie beelden afhouden. De combinatie van nieuwe beelden vermengd met oude beelden, kleurgebruik en achtergrondmuziek maakte het een indrukwekkend geheel om naar te kijken. Af en toe was het net een soort collage.

In het begin van de film zit er nog wel lekker tempo in het verhaal maar vanaf het moment dat Ida opgenomen word in het gesticht vind ik het allemaal te lang duren. Ze hadden dit gedeelte wel wat meer in mogen korten en wat meer aandacht naar de zoon kunnen laten gaan. Ik had eigenlijk wel wat meer willen weten van de reden waarom hij nou precies in het gesticht zat.

Wat een redelijke Biopic/Historie film...

Biopic is mijn smaak niet...

Kan verhaal niet volgen...

Langdradige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Geen mooie film...

Geen aanrader...

Het lukt Marco Bellocchio maar niet om echt goede films af te leveren. Ook deze film valt tegen. Volgens mij omdat Bellocchio niet echt gekozen heeft tussen het maken van een speelfilm of een documentaire over Ida Dasler.

Het overvloedig gebruik van nieuwsflitsen werkte erg storend en benadrukte bovendien dat Filippo Timi in de verste verte niet lijkt op de echte Mussolini.

Ik vond de film in het eerste deel af en toe moeilijk te volgen, omdat wel erg veel scènes heel donker waren opgenomen.

Groot pluspunt: Giovanna Mezzogiorno. Eigenlijk zijn mijn drie sterren alleen voor haar.

Biopic over de eerste mevrouw Mussolini en haar zoontje die hem ook nog financieel helpen, maar na WO1 begint de ster van Mussolini te rijzen en Ida Dalser is niet langer van nut, bovendien is Il Duce inmiddels opnieuw getrouwd.

En dus verdwijnt Dalser voor het gemak maar in het gekkenhuis.

Film vliegt nogal eens te vliegensvlug door de geschiedenis om vervolgens weer veels te lang in de inrichting te blijven hangen.

Regisseur probeert het eerste uur nog wat leuke visuele effecten in het beeld te laten verschijnen en daarna verdwijnen ze.

Beetje kleurloze film met veels te weinig Mussolini. De geschiedenis van Dalser is natuurlijk heel triest, maar niet genoeg boeiend uitgewerkt voor goede filmstof.

Film heeft het eigenlijk over de lijdensweg van de eerste vrouw van Mussolini. Om de figuur van Il Duce is het duidelijk niet te doen. Het inlassen van archiefbeelden verandert daar niets en is alleen maar nuttig als tijdsaanduiding.

Heel wat duistere scènes in het eerste halfuur van de film en het verhaal geraakt eerder moeilijk op gang en mist wat duidelijkheid in de beginne.

Het blijkt dat de werkelijk feiten nog niet zo heel lang geleden bekend geraakten. Bellocchio maakte er, naar mijn gevoelen, een middelmatige film van.