Vincere (2009)

Voor de liefhebber, is in buitenland al op dvd verkrijgbaar.

Gedramatiseerd en geen fantastisch acteerwerk of memorabele scènes, maar desalniettemin een aardig portret over een interessant deel uit de geschiedenis. Persoonlijk zag ik liever meer over Mussolini zelf, maar daar kozen de makers duidelijk niet voor.

Bellocchio is natuurlijk geen doorsnee filmer en ook deze film is redelijk uniek te noemen in het hedendaagse biografiestraatje.

Zo is de film erg grotesk en (met name het eerste uur) fragmentarisch alsof je naar een opera zit te kijken. Toch geeft dit wel een bepaalde sfeer, een krachtige, bijna dierlijke, karikaturale machtssfeer, typisch fascistoïde, wat neem ik aan ook de bedoeling is.

Ik kan niet zeggen dat dit me echt enorm aansprak, maar ik kan de bedoeling op zichzelf wel waarderen. Met name de seksscenes krijgen hierdoor wel iets bijzonders, knap gedaan.

Tweede helft is eigenlijk best wel onvergelijkbaar met de eerste omdat het zich nogal focust op een specifieke verhaallijn ( na de opname in de inrichting .

Zal nogal wisselende reacties krijgen vermoed ik.

Prima biopic die qua operatische inslag doet denken aan il divo,al was gene een opera seria en is deze een opera buffa.

Degene die riep dat er niet bijzonder wordt geacteerd kletste maar wat,natuurlijk is Giovanna magistraal in haar rol die wat aan die van Adjani in Adele H. doet denken.Ook Timi doet het prima in zijn dubbelrol van jonge Mussolini en diens bastaardzoon.Daar komen we echter op de steen des aanstoots voor velen:we krijgen immers een jonge,weelderig behaarde Mussoini te zien terwijl de iconische kaalkop slechts wordt getoond in documentary footage.Terwijl het grote publiek denkelijk anders verwachtte.

Bellochio is nog steeds geen ster in plotuitwerking en karakteruitdieping,waardoor de film blijft steken in het episodische en minder impact heeft dan had gekund.

Dan nog al met al prima kijkvoer,waarbij opvalt hoevaak de personages in de film zichzelf voeden met fimvoer.Kritie op de beeldcultuur wellicht?Het slot schijnt erop te duiden

De vorm, de meesterlijke beelden en de symboliek lijken belangrijker dan het intrigerende verhaal in dit drama vol aggressieve passie, verraad en onrecht en twee uitmuntende hoofrolspelers.

Wow, ik werd bijna heel de film bijna in het scherm gezogen. Ik kon mijn ogen niet van al die mooie beelden afhouden. De combinatie van nieuwe beelden vermengd met oude beelden, kleurgebruik en achtergrondmuziek maakte het een indrukwekkend geheel om naar te kijken. Af en toe was het net een soort collage.

In het begin van de film zit er nog wel lekker tempo in het verhaal maar vanaf het moment dat Ida opgenomen word in het gesticht vind ik het allemaal te lang duren. Ze hadden dit gedeelte wel wat meer in mogen korten en wat meer aandacht naar de zoon kunnen laten gaan. Ik had eigenlijk wel wat meer willen weten van de reden waarom hij nou precies in het gesticht zat.

Ben benieuwd!

Ik vond het een adembenemend mooie film.

Heeft veel bij mij losgemaakt.. Wat een geschiedenis....

En wat hebben Ina en haar zoon veel moeten lijden en doorstaan.

Wat een redelijke Biopic/Historie film...

Biopic is mijn smaak niet...

Kan verhaal niet volgen...

Langdradige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Geen mooie film...

Geen aanrader...

Het lukt Marco Bellocchio maar niet om echt goede films af te leveren. Ook deze film valt tegen. Volgens mij omdat Bellocchio niet echt gekozen heeft tussen het maken van een speelfilm of een documentaire over Ida Dasler.

Het overvloedig gebruik van nieuwsflitsen werkte erg storend en benadrukte bovendien dat Filippo Timi in de verste verte niet lijkt op de echte Mussolini.

Ik vond de film in het eerste deel af en toe moeilijk te volgen, omdat wel erg veel scènes heel donker waren opgenomen.

Groot pluspunt: Giovanna Mezzogiorno. Eigenlijk zijn mijn drie sterren alleen voor haar.

Biopic over de eerste mevrouw Mussolini en haar zoontje die hem ook nog financieel helpen, maar na WO1 begint de ster van Mussolini te rijzen en Ida Dalser is niet langer van nut, bovendien is Il Duce inmiddels opnieuw getrouwd.

En dus verdwijnt Dalser voor het gemak maar in het gekkenhuis.

Film vliegt nogal eens te vliegensvlug door de geschiedenis om vervolgens weer veels te lang in de inrichting te blijven hangen.

Regisseur probeert het eerste uur nog wat leuke visuele effecten in het beeld te laten verschijnen en daarna verdwijnen ze.

Beetje kleurloze film met veels te weinig Mussolini. De geschiedenis van Dalser is natuurlijk heel triest, maar niet genoeg boeiend uitgewerkt voor goede filmstof.

Film heeft het eigenlijk over de lijdensweg van de eerste vrouw van Mussolini. Om de figuur van Il Duce is het duidelijk niet te doen. Het inlassen van archiefbeelden verandert daar niets en is alleen maar nuttig als tijdsaanduiding.

Heel wat duistere scènes in het eerste halfuur van de film en het verhaal geraakt eerder moeilijk op gang en mist wat duidelijkheid in de beginne.

Het blijkt dat de werkelijk feiten nog niet zo heel lang geleden bekend geraakten. Bellocchio maakte er, naar mijn gevoelen, een middelmatige film van.

Film over Mussolini's eerste, nooit officieel erkende, vrouw.

Ik vond de film echter niet bijster goed, de focus ligt teveel op de periode dat de vrouw en later de zoon in het gekkenhuis vertoeven, en te weinig op het waarom ervan.

Hoewel ik erg geïnteresseerd ben in geschiedenis, en vooral dan over personen die met Wereldoorlog Twee te maken hebben, bracht deze prent me maar weinig nieuws bij.

Winnen..dat deet deze film op de festivals, maar helemaal bevalt ie me niet.

Met name het einde had grotesker gemogen in de lijn van afgelopen 2 uur.

Verder mooi geschoten in de traditie van de betere Italiaanse klassieker uit vervlogen jaren.

De settimana santa is reeds voorbij en als afsluiter zondag de viering van de hoogmis gewonnen door een Italiaanse renner. Bij wijze van groet een Italiaanse film er bij genomen. Eerste helft indrukwekkend, krachtige beeldtaal, mooie evocatie van een turbulente periode. De combinatie beeldarchief en film is niet alleen een low budget middel om uw film de nodige kadering te geven maar voor een inventieve Bellocchio kan het zelfs leiden tot een geweldige poëtische scene wanneer de mensen tijdens een filmjournaal in bioscoop beginnen te ruziën en dan samensmelten met de beelden van het journaal. Schitterend ! Tweede helft (met wegvallen van personage Mussolini) zakt wat in, het gekkenhuis is minder inventief gefilmd, deze 'staging' hebben we al gezien (veel films die een gesticht zien als een grote zaal met mensen naakt of in vodden gekleed) maar opnieuw mooie beelden (op het hekken tijdens de sneeuw). Bellochio zoekt geen verklaring of geeft geen analyse maar toont gewoon in de eerste helft de sterkte van trots en geloof en in de tweede helft het drama van trots en geloof (in oa leiders); het individu tegenover instituut en de machten zijn duidelijk. Bellocchio bladerde wel meer door zijn politieke geschiedenis (buongiorno notte) en maakt (in beide gevallen) een cinema die een historisch feit in een menselijk en emotioneel perspectief zet doorspekt met sublieme poëtische beelden.