Unspoken (2008)

Ik las een artikel met Fien Troch in de humo over de belgische cinema en het jammerlijke feit dat haar film slechts in vier bioscopen in héél Belgie speelt. Ik was al van plan ernaar te gaan kijken, maar had het altijd maar uitgesteld, maar aangezien ik dit las, en de kleine belgische film echt wel wil steunen, besloot ik toch te gaan.

Tien man in de zaal, zéér klein zaaltje in hartje Brussel; het was allemaal heel aangenaam. Maar ik kan je vertellen: de film is dat niet! Aangenaam is deze film op geen enkel moment; vanaf de eerste scene zit de camera op de huid van Devos En Todeschini, waardoor je als kijker zéér diep meevoelt.

De eerste 45 minuten zijn zeer fragmentarisch van aard, en schetsen de verschrikkelijke situatie waarin Grace en Lucas zijn verzeild geraakt. Beiden gaan met hun emoties op een andere manier om en ze vervreemden meer en meer van elkaar, samen met een scheur in de muur.

Maar dan komt er een keerpunt: Be My Baby van the Ronettes speelt op de achtergrond(de eerste echte muziek; daarvoor enkel geruis en soundscapes) en de camera beweegt zich naar beide gezichten, terwijl ze elkaar lang en indringend aankijken.

Vanaf dan worden de soundscapes vervangen door gitaargetokkel, en de kille sfeer wordt iets menselijker, al is dat menselijke zeker niet minder confronterend; integendeel, het tweede deel is harder, rauwer(de scene waar Grace naar het cassetje luistert in de kamer van haar dochter) en mooier.

Emmanuelle Devos en Bruno Todeschini spelen de pannen van het dak in dit zéér donker drama van Fien Troch, dat met stip mijn nieuwe lievelingsbelgische film wordt. En dat wil veel zeggen, want ik hou enorm van de belgische cinema.

4.5*, misschien later nog wel eens 5

Ik vond hem aanvankelijk erg saai en weinig boeiend, maar naarmate de film vordert begint hij toch steeds meer onder je vel te kruipen om daar, hoe zal ik het zeggen, als een ziekmakende parasiet te zitten etteren... Er gebeurt niks echt bijzonders, de telefoon rinkelt voortdurend, de personages proberen een gewoon leven te leiden, maar hoe langer je het aanziet hoe ongemakkelijker en zieliger het allemaal wordt. Mijn finaal oordeel is dan ook heel positief: geen grootse film, maar wel een akelig gewoon, droevig verhaal dat op een prachtige manier vertolkt en in beeld gebracht is.

Verbeelding van ijzingwekkende emotieloosheid

Regisseur Fien Troch maakte na Een ander zijn geluk opnieuw een film rondom een verdwenen kind. De vorige film was nog psychologisch drama en een politiefilm ineen, Unspoken is louter drama. Deze nieuwe film komt dan ook vele malen harder aan. Het is een gevoelige film over gevoelloosheid en daar kun je soms maar moeilijk naar kijken.

De dochter van Lucas en Grace is al vier jaar weg. Zomaar verdwenen. De ouders zitten met een geweldig - maar onuitgesproken - trauma. Grace is geneigd het drama te ontkennen, tegenover zichzelf en tegenover anderen. Lucas reageert juist andersom en is nog dagelijks actief bezig met de mogelijke terugkeer van zijn dochter. Aan de buitenkant lijken zij de verdwijning van hun dochter verwerkt te hebben, maar dat is schijn.

Lucas en Grace dreigen niet alleen hun dochter kwijt te raken maar ook elkaar. De film toont louter ijzingwekkende liefdeloosheid. Spreken doen ze amper, elkaar aanraken is taboe. Lucas zoekt zijn heil in de prostitutie, Grace raakt geobsedeerd door de reparatie van een scheur in het plafond. Troch laat de film voor een belangrijk deel bestaan uit veelbetekenende close ups. Man en vrouw praten amper meer tegen elkaar, en dus kent deze film weinig tekst. In stilte lijd je al kijker met de ouders mee.

Troch toont zich een meester in de beperking. Het gaat haar louter om de manier waarop Lucas en Grace met dit verschrikkelijke gegeven omgaan. In de film lijkt de tijd dan ook te hebben stilgestaan. Er is nauwelijks een verhaal, er is amper een plot. De richtingloosheid van de twee personages is bijna voelbaar. Toch kost het de regisseur geen moeite de kijker bij de les te houden. Met Lucas houd je hoop, met Grace zwelg je in verdriet.

Eén scène springt er zonder twijfel bovenuit, dat wil ik wel verraden. Als Grace in een ongure straat door een verkrachter tegen de muur gedrukt wordt, kijkt zij uitdrukkingsloos het beeld uit. De man dwingt haar hem aan te kijken, hij geilt op de angst in de ogen van slachtoffers. Dan draait zij haar hoofd naar hem toe en schenkt hem een ijzige blik, die zo leeg en emotieloos is, dat de verkrachter haar van schrik loslaat en wegrent. Een huiveringwekkend beeld dat het hele verhaal in één enkele scène vertelt.

Hmm, hier zat meer in. Voor mij persoonlijk dan want sommigen werden blijkbaar wel verpletterd door Trochs tweede worp.

Ergens best te begrijpen. 't Is een elegant geschoten prent, met een interessante thematiek en ijzersterke acteurs. Maar echt diep raken deed het me niet.

Unspoken is naar mijn gevoel namelijk te fragmentarisch opgebouwd. Met grotendeels losse scènes van maximum een halve minuut. Alsof Troch opzettelijk afstand wil houden tussen het publiek en haar personages. Die barrière was er al bij haar debuut Een Ander Zijn Geluk en ik hoop dan ook dat die bij haar volgende film wordt afgebroken.

Nu ja, mijn persoonlijke smaak he. Zoals gezegd werkt het voor anderen dan wel weer. Vond echter dat er te veel passages in zaten waar ik me echt moest doorwórstelen. Met de indrukwekkende cinematografie en de voortreffelijke rollen van Todeschini en Devos is dat toch niet nodig?

Wel een ronduit magistrale scène op het feestje. Op de vraag of ze kinderen hebben, antwoordt Grace "Nee". Verraad, valt er af te lezen op het gezicht van Lukas. Waarna de camera op de tonen van Be My Baby aan het zweven gaat tussen de twee voor eeuwig beschadigde ouders. De blik van Emmanuelle Devos op dat moment is zo goed getroffen. Zo écht.

Dik 3*

Nogal trage film. Het is goed geacteerd, maar het leidt allemaal nergens naar toe. Geen plot, niet echt een verhaal. Erg gebeurd bijna niets. De enige kansen op 'leven' in de film worden door de hoofdkarakters genegeerd. Er zaten ook veel dingen in die niets raakte, niet met het verhaal te maken hadden. Gewoon een ophoping van ellende. Met een mooi plot was hij al stukken beter geweest.

Fien Troch gaat de intellectuele toer op en dat maakt het de kijker in de beginne niet eenvoudig. Heb iets tegen voorafgaandelijk het plot of een inleiding te lezen. Een film moet alles op zich zelf verduidelijken.

Dit gezegd, is "Unspoken" in zijn geheel toch wel een uitstekend werk met veel gevoel en weer een merkwaardige Emmanuelle Devos.

Twee schitterende hoogtepunten in de film : de reactie van beide ouders op de vraag "Heb je kinderen ?" en de scène van de aanranding.

Eigenlijk merkwaardig dat een jonge, vlaamse cineaste als Fien Troch een franstalige film maakt en zich verzekert van gevestigd frans acteertalent.

Denk dat de film een beetje ondergewaardeerd wordt en heb spijt dat ik voorafgaandelijk "Een ander zijn geluk" niet heb gezien.

Op zich is dit geen slechte film. Vooral het eerste uur maakt indruk maar daarna weet de film nauwlijks nog te boeien. De muziek is smaakvol, het acteerwerk ok en ook sfeer is er voldoende maar naar mate het einde in zicht komt word de film alleen maar langdradiger en verdiend uiteindelijk niet meer dan een kleine voldoende.

Niet echt slecht maar ontzettend traag en staat bol van tragische symboliek.

Voor liefhebbers misschien heel goed maar voor degene die wel minimaal enig vaart in een film wil zien is dit een kleine marteling. Behoorlijk pretentieus.

Een vrij langdradige film, vooral in het begin haalt de traagheid je aandacht van het thema weg.....

Emmanuelle Devos speelt zeer overtuigend. en ook de anderen zijn goed, Maar ondanks dat ik van dit soort films gecharmeerrd ben, sloeg deze bij mij niet echt aan....

Loodzware film. Voor de liefhebbers. Het deed me niks. Nergens een poging om een zeker evenwicht te creëren, de ene stilte volgt de andere op. In deze film werkt dit gewoon niet voor mij.

De laatste langspeelfilm van Troch die ik nog moest zien, maar bij deze ook voor mij haar minste film. Je wordt meteen de film ingegooid. De verdwijning vond al plaats en in het begin is het gissen waarover het nou precies gaat. Zwijgende personages helpen niet echt, maar tonen aan het diep de kloof is tussen de ouders. Weg die oude magie in tijden dat het beter ging.

Een film met weinig pace, niet zo ongewoon voor Troch overigens, maar ik miste wel connectie met de personages en het verhaal. Ik sluit me dan ook aan bij de meeste meningen hier. Eveneens met die ene topscène op dat feestje. Die quote is echt goed raak en verklaart erg veel. Jammer dat gevoel te weinig gekend te hebben in de rest van de film.