Table 19 (2017)

Niet leuk.

Het plotgegeven is niet eens onaardig en kan voer zijn voor fijne humor en scherpe dialoog.

De thematiek van de underdog versus de rest van de wereld wordt echter niet als een middel voor vlijmscherpe humor ingezet. De thematiek van de verstotene versus de uitverkorene wordt zelfs helemaal niet leuk of grappig uitgewerkt. Het gegeven van de tegenstelling leidt tot geen enkele vorm van komedie, maar leidt slechts tot zoetsappige feelgood. Alle neiging tot humor is echt heel zorgvuldig en heel succesvol uit de film gefilterd. Het is gewoon doodeng.

Wat rest is een onleuke film die wordt bevolkt door irritante en lege personages met van die verplichte probleempjes, die op geen enkele manier boeiend of humoristisch worden uitgespeeld. Wat rest is een film met plotontwikkelingen die zo voorspelbaar zijn dat ik op een bepaald moment uit verveling ging denken dat de voorspelbaarheid misschien bewust werd gebruikt als stijlmiddel om een lach op te wekken. Niet dus.

Brr. Wat een ellende.

Een brave komedie waarbij de platgetreden paden worden bewandeld, erg verassend is het allemaal niet. Toch zitten er hier en daar wel wat komische scènes in die mij deden grinniken, helaas word het nergens hilarisch. De cast doet het trouwens ook niet eens zo slecht maar over het geheel genomen is het net niet genoeg voor een voldoende, daarvoor wordt er te veel binnen de lijntjes gekleurd.

Kwalitatief niet zo slecht als je zou denken op basis van de reviews. Zal zijn dat wellicht in eerste instantie de verkeerde doelgroep wordt aangesproken want de setting(een bruiloft) werkt behoorlijk misleidend. Onbewust misschien reken je dan op een vrolijke, voorspelbare, typisch Amerikaanse feelgoodmovie, en dat is het niet, en lijkt me ook nooit de bedoeling zijn geweest. Table 19 is vooral een rustig verteld maar charmant verhaal over hoe een stel losers probeert iets van hun leven te maken. Gaandeweg kreeg ik toch wel sympathie voor die kleine filmpje welk via goed getimede glimlachhumor een aanstekelijk optimisme uitstraalt. Wel een serieuze misser dat men aan het eind toch nog uit de bocht vliegt middels een zeer geforceerd happy end. Dat Eloise dan weer verkering krijgt met haar inhoudsloze ex-vriend is zo'n beetje de meest ongeloofwaardige en ongewenste plotwending die je je maar kunt voorstellen.
Maar deze miskleun liet me het milde plezier wat ik aan de eerdere vijf kwartier beleefde niet wegnemen. Redelijk

Het bovenstaande is een treffende en hilarische omschrijving van dit gedrocht. De enige reden om een halfje meer te geven is de schattigheidsfactor van de hond die halverwege de film ineens ten tonele verschijnt.

Verder moet me van het hart dat Anna Kendrick in deze film laat zien dat ze totaal nog niet geschikt is voor een hoofdrol. Zelden een actrice gezien met een dergelijke migraine verhogende stem. De pluspunten die ze bij mij had opgebouwd in 50/50 (2011) verdwijnen in deze film weer als sneeuw voor de zon.

En tenslotte nog Lisa Kudrow. Dit is toch wel weer het zoveelste bewijs dat ze na Friends beter had kunnen stopen met acteren. Ook wat zij hier brengt voegt helemaal niets toe.

Maar wat zit ik hier eigenlijk ook af te geven op de acteurs. Zij kunnen er ook weinig aan doen dat het scenario en dialogen waardeloos zijn en dat ze een regisseur hebben die duidelijk niet weet wat hij wil.

Erg matig.

Een redelijk komedie/drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Komedie is mijn ding niet...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Redelijk acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Niet te moeite waard...

Beetje jammer.

De Duplass broertjes. Als ze het niet als acteur of als regisseur verzieken, dan doen ze het wel via het script. Een beetje vreemd hoe een redelijk zorgvuldig opgezette comedy zo snel verzandt in ondermaats drama. Het werkt echt voor geen meter, en daar kan je de acteurs deze keer toch niet op aankijken.

Want die doen het best naar behoren, al mogen hun personages dan nooit veel meer worden dan de clichés die aan het begin van de film geïntroduceerd worden. Da's niet eens zo erg ... voor een comedy, maar probeer er dan geen feel-good drama van te maken, want dat werkt uiteraard niet echt. Het is lastig echt mee te leven met deze wandelende typetjes.

Hier en daar wel een grappige scene, sowieso heb je met Robinson en Merchant wel acteurs die hun komisch mannetje kunnen staan, maar de film voelt als een wat mislukte cop-out aan. Niet echt verrassend als je naar het parcours van de Duplassjes kijkt. Jammer dus, want de opzet had echt wel grappig kunnen zijn.

2.5*

Tussen al het groot Hollywoodgeweld en Blockbusters kan ik al eens genieten van een no-nonse feelgood romcom. Is een film die enkele mensen samenbrengt elk met hun eigen problemen. Setting is een huwelijk en deze mensen zitten aan de zg. tafel van ‘losers’. De tafel van mensen die je ergens kwijt moet... Interessante insteek. Veel dialoog. Verwacht je niet aan een typische romcom, maar eentje met veel dialoog, zoals je ervaart als je zelf naar een huwelijk gaat en aan een tafel met onbekenden raakt. En natuurlijk leuk om Lisa Kudrow nog eens te zien (ben een echte Friends fan). En hoofdrol voor Anna Kendrick, moet zeggen dat ze wel charmeert in deze rol. Vreemd dat we haar niet meer zien...

Na enig aarzelen besluit een geëmotioneerde Eloise [Anna Kendrick] toch in te gaan op de uitnodiging voor de huwelijksreceptie van haar oude vriendin Francie [Rya Meyers]. Daar blijkt ze geplaatst bij tafel 19, de tafel voor mensen die je weliswaar hoort uit te nodigen, maar waarvan je hoopt dat ze wegblijven. Ze krijgt daar gezelschap van de sociaal onhandige Renaoz [Tony Revolori], de slungelige Walter [Stephen Merchant, een man met een geheim, het echtpaar Jerry [Craig Robinson] en Bina Kepp [Lisa Kudrow], Facebookvrienden van de vader van de bruidegom, en Jo Flanagan [June Squibb[, Francies eerste babysitter. Eloise kan haar emoties niet verbergen voor haar tafelgenoten en daardoor ontstaat er een bijzondere band tussen deze buitenbeentjes, die proberen er het beste van te maken. Gezien de sterke cast, het aardige basisgegeven en het feit Mark en Jay Duplass meewerkten aan het scenario, had dit een dijk van een film moeten opleveren. Jammer genoeg bewandeld het teveel weinig interessante zijpaden en is er een geforceerd happy end.