Cocaine Cowboys 2 (2008)

Duidelijk minder dan het eerste deel. Dit lijkt zijn oorzaak te hebben in het feit dat het teveel op één persoon is toegespitst, waar het eerste deel een wat algemener en 'omvangrijker' verhaal had.

Het is op zich best boeiend hoor, die Blanco is natuurlijk knettergek en de adoratie en zelfs liefde van Charles is merkwaardig om te zien. Maar op een gegeven moment heb je het wel gezien omdat 90 procent van de film eigenlijk een monoloog van Charles is.

Wel nog gelachen om bepaalde dingen zoals die soldier van Charles met zn bek vol goud. 'yknowimsaying' hahah.

Overzichtelijker vervolg.

Deze documentaire rondom Cosby, de man die zich omhoog neukte binnen het meest omvangrijke drugskartel in de VS van die tijd, is een stuk rechtlijniger dan deel 1. Versierd met hiphop en aardige cartoons is dit eveneens een verhaal met hoog tempo, maar wel net dat beetje vermakelijker dan in het eerste deel. Een en ander hangt samen met het feit dat er zo min mogelijk zijweggetjes worden genomen. Hoofdonderwerp is de beruchte Godmother Griselda Blanco.

Goed.

Ik vond dit vervolg iets overzichtelijker, niet zo chaotisch en amateuristisch (lees Youtube style) in elkaar gezet.

Helaas was de inhoud dan weer een kruising tussen een Fed-Ex documentaire (pakketjes de ene kant op en geld de andere, vreselijk saai) en Boyz n the Hood. Deze laatstgenoemde film vond ik dan weer veel beter dan de gangsta-boys-story in deze docu. Wat een leeghoofden.

PS: ik hou ook niet van deze blingbling gangsta-rap, wel van authentieke hiphop en rap (met zinnige inhoud dus)

Ik vond dit toch wel een teleurstellend vervolg op de zeer vermakelijke docu Cocaine Cowboys. Het boeiende verhaal over Griselda Blanco wordt uit de doeken gedaan door een (ex)straatdealer die zichzelf graag hoort praten. Het probleem daarbij is dat deze Charles Cosby een saai figuur is die de overtuiging mist van bijvoorbeeld een Jorge 'Rivi' Ayala (de voornaamste hitman van Griselda Blanco). Dit tweede deel mist alles wat het eerste deel zo sterk maakte; de imposante line-up van betrokken personen zoals Mickey Munday, Sam Burstyn, Rivi, enz in combinatie met archiefbeelden van nieuwsuitzendingen over de drugsgerelateerde moorden, vlotte editing en niet te vergeten de muziek van Jan Hammer. Aan het verhaal ligt het niet, maar de uitwerking inclusief het beroerde tekenwerk kon mij in ieder geval nergens echt boeien.

Bij dit tweede deel toch een beetje het gevoel dat ik naar de één of andere acteur heb zitten kijken. Dat zal niet zo zijn en het is een sterk verhaal maar echt overtuigen doet de documentaire mij niet. De straattaal van de heren begint me ook al gauw op de zenuwen te werken.