Les Lèvres Rouges (1971)

Gelukt Nadat Malpertuis me zo goed was bevallen wou ik graag een film van Kumel zien die niet door de Nederlandse dub verknoeid werd, en deze was de enige mogelijkheid daartoe bleek. Erg mooie film trouwens, zeer stijlvol en verfijnd maar tegelijk ook behoorlijk spannend (in het begin dan toch, maar dat heb je altijd met dit soort films) Ik ben bovendien verzot van regisseurs die er een genoegen in scheppen zoveel mogelijk symbolische stillevens in hun beeld te krijgen, en de manier waarop Kumel hier met kleuren en metaforen speelt is prachtig. Je zou het simplistisch kunnen noemen, maar 'artistiek conventioneel' lijkt me een betere term Onder al dat manierisme bevindt zich ook nog een aangenaam en boeiend verhaal (vol symboliek en verwijzingen, wat had je anders gedacht) en het geheel is ook nog enorm meeslepend (wat een genot als die hatelijke barones op die boomstronk wordt gespiest en opfikt Knappe film dus, zeker de moeite 4,5*

Lichte teleurstelling na Malpertuis, visueel goed maar stukken minder dan Malpertuis, met enkele prachtige scenes, Seyrig weet ook te imponeren, maar voor de rest stelt hij toch wat teleur. 3,25*

Als Belg koop je dat beter bij www.axelmusic.com dan heb je geen last van de douane die je DVD twee maanden achterhoudt en er een woekertaks bovenop laat betalen.

Heb die DVD aangeschaft en het is een voltreffer. De print is een beetje donker maar duidelijk digital remastered. Een verbetering t.o.v. de vorige DVD-versies. (er zit nog een tweede film bij, die een beetje in dezelfde aard is, "The Blood Spattered Bride" van Vicente Aranda.)

Wat "Daughters" betreft: het is (voor mij nostalgische) art house van de bovenste plank. Stijlvolle horror. Toegegeven, Malpertuis is nog beter, maar hiervoor had Harry Kumel wel meer middelen. Als je bedenkt dat hij voor deze prent geen staatssubsidies kreeg en het project grotendeels met eigen middelen financierde, dan kun je alleen maar enorm veel respect opbrengen voor het resultaat. Op een maniakale wijze werd zorg besteed aan het gebruik van kleuren. Bvb draagt Gravin Bathory altijd wit, zwart, paars of rood. Kleuren die passen bij de dood. Kumel is een supertalent. Alles wat op DVD te krijgen is van hem schaf ik aan.

En ik wacht niet tot ze in België verkrijgbaar zijn...

Na Malpertuis de tweede film van Kümel die ik onder ogen krijg. En eigenlijk is dit gewoon een bevestiging van wat ik bij Malpertuis al vermoedde. Kümel is niet zomaar een cineast die een horrorfilm wil draaien, nee, hij heeft overduidelijk artistieke ambities hetgeen een esthetisch erg aantrekkelijke film oplevert. Ik moest spontaan terugdenken aan de Itialiaanse genrefilm, waarin net als in Daughters of Darkness het kleurenpalet en de decors (voornamelijk de interieurs) de meeste aandacht naar zich toezuigen. Deze aanpak resulteert in een film die van begin tot einde baadt in een barokke sfeer die naadloos aansluit bij het vampierthema.

Dat thema slaat trouwens los van alle genreclichés een zijweg in en vertelt het verhaal van een lesbische vampier die na 40 jaar weer opduikt. Het is een uitgangspunt dat vunzige sexploitation doet vermoeden, maar niets is minder waar. Kümel houdt zich (spijtig genoeg) netjes aan de regels en reserveert zijn camera voor sporadisch functioneel naakt. Een gemiste kans vind ik persoonlijk want mocht de erotische insteek in deze film wat meer gedurfd en gepeperd zijn, dan had dat de film ongetwijfeld meer pit gegeven. En wie weet, dan hadden we misschien van een klein meesterwerk kunnen spreken. Nu blijft Daughters of Darkness "gewoon" een goede film, mede dankzij het vrij lome verloop van het verhaal.

Heeft iemand een idee hoe deze film internationaal werd ontvangen? Gezien de internationale cast en de Engelstalige geluidsopname ga ik er van uit dat Kümels ambities op dat vlak betrekkelijk ver reikten.

Het verhaal vond ik aan de saaie kant. Wel super sfeervol en prachtig gefilmd!

Ben erg benieuwd naar Malpertuis, àls ik hem ooit te zien krijg want die film is al helemaal moeilijk te vinden...

Die Harry Kümel lijkt trouwens een beetje op Stuart Gordon

De geweldige setting en de haast Argentoeske filmische stijl doen het hem in deze film. Uniek in het genre, aangezien deze nagenoeg alleen in Oostende opgenomen is. Neem daar nog eens bij dat de sfeervolle soundtrack haast aan Goblin materiaal doet denken en dat de moderne variant van "Countess Bathory" nog best angstaanjagend overkomt.

Verder is dit een van de weinige films uit deze tijdsperiode die ik ken die dusdanig subtiel erotiek vermengt met horror. Het werk van o.a. Jean Rollin en Jesus Franco ligt er veel te veel bovenop, daar deze film het juist op de achtergrond laat sluimeren. Sterke cinematografie van Harry Kümel waar zijn eerder genoemde genregenoten van kunnen leren.

Qua setting origineel en de overige verhaallijnen zijn degelijk uitgewerkt Een mooi en sfeervol werkje voor zij die klassieke (Europese) horror wel kunnen waarderen.

"De Vampier van Brugge slaat weer toe."

Naar deze Belgisch/Frans/Duitse genrefilm was ik al erg lang benieuwt, naar aanleiding van de horror-challenge nu dan eindelijk eens bekeken.

Een pasgetrouwd stel verblijft is op weg naar Engeland en verblijft in Ostende. Een Hongaarse Gravin, Elisabeth Bathory, komt even later ook in het zelfde hotel aan. De eigenaar van het hotel beweerd dat hij haar 40 jaar geleden ook al had gezien en de kranten staan vol met mysterieuze moorden...

In tegenstelling tot veel Italiaanse producties uit die tijd heeft Daughters of Darkness een erg goede Engelse dub, dat komt waarschijnlijk omdat alle acteurs zichzelf hebben nagesynchroniseerd. Franse actrice Delphine Seyrig zet een sterke rol neer als de mysterieuze gravin. John Karlen, Danielle Ouimet en Paul Esser en Georges Jamin speelde ook sterk. Grappig was trouwens dat ik Jamin's Nederlands niet kon verstaan, maar dat van Esser wel (en dat is een Duitser). Toch wel de meest opmerkelijke rol in de film is onze eigen cineast Fons Rademakers als 'Moeder'.

Harry Kümel slaagt erin een heerlijke gotische sfeer naar de locaties in België te brengen. De film is gebaseerd op de legende rondom Elisabeth Bathory en het boek Carmilla van Joseph Sheridan Le Fanu, dat meer dan 9 keer is verfilmd waaronder een verfilming van de Hammer Studio's: The Vampire Lovers. Het verhaal is erg intrigerend en mysterieus, al had het veel beter uitgewerkt kunnen worden. Georges Jamin's rol had groter mogen zijn, de hobby-detective vond ik namelijk een erg sterke toevoeging aan het verhaal. Het werd mij niet duidelijk hoe de Gravin Valerie ineens in haar macht kreeg, het ene moment verzet ze zich en het andere is ze haar slaaf. Het einde was dan wel weer lekker duister, al vond ik het einde van Werner Herzorg's Nosferatu wat beter.

De film is geclassificeerd als Horror/Erotiek, maar dat vind ik een beetje overdreven. In de gemiddelde Giallo zit veel meer naakt en er is eigenlijk nauwelijks seks (en ik heb de uncut versie gezien). Bij Horror/Erotiek denk ik toch eerder aan de films van Jesus Franco...

De film is erg mooi en sfeervol opgenomen en de vergelijking met Dario Argento vind ik toch wel terecht. De film komt deels als een Giallo en deels als een Gotische horror over. Vooral de nacht-scènes waren geweldig geschoten. Kümel zocht voor de sets inspiratie bij de schilderijen van Leon Spilliaert. De dominante kleuren zijn rood, wit en zwart. Vooral het felle rood contrasteert met de koude landschappen. De muziek van François de Roubaix vond ik echt geweldig. Heerlijk Europees sfeertje en de melodie kwam me heel bekend voor, al weet ik niet waarvan.

Dorst naar bloed is een erg mooi Belgisch genrewerkje van Kümel dat een beetje in het midden ligt tussen Art House en Exploitation. Het vampirisme word op een sterke manier gebracht en de film heeft een aantal briljante shots. Een heerlijk staaltje Europese cinema van de Belgen, daar mag Nederland wel een voorbeeld aan nemen...

Het Thermae Palace in Oostende, centraal gelegen naast de (gewezen) koninklijke villa en tegenover de Hypodroom werd in de periode dat de film werd gemaakt inderdaad als luxehotel niet uitgebaat en was dus wel de ideale setting voor deze film.
Zijn locatie en decors goed, de sfeerschepping van deze film is ook wel heel bijzonder, geheimzinnig en mysterieus.
De kijker heeft wel lang het gissen naar wie de personages eigenlijk zijn, wat hun betrachtingen zijn en in welke richting de film zal evolueren. Het verhoogt alleen maar de spankracht maar wanneer een duidelijke trend wordt gezet was één en ander toch wel wat onduidelijk (de plotse onderdanigheid van de jonge bruid aan de gravin, bijvoorbeeld al is het anderzijds wel best dat met de klassieke horror-vampieren cliché's niet wordt uitgepakt.
Filmisch zeker OK maar eigenlijk toch best genietbaar voor de liefhebbers van het genre en daar hoor ik niet echt bij.
Delphine Seyrig zit stevig in haar rol en trekt de meeste aandacht.

Heerlijk sfeervolle film met een cast om van te smullen. Ieder personage is intrigerend en mysterieus.

Ben ook als totaal onwetende de film in gegaan en was heel verrast dat het verhaal zich in Oostende afspeelt wat het nog meer intrigerender maakte. De locatie is het Thermae Palace en even wordt ook Brugge bewandeld. Dus als setting geslaagd. Veel gebeurt er eigenlijk niet, zeker niet op horrorvlak, maar de wijze waarop het verhaal wordt gebracht is top. Je vraagt je voortdurend af welke kant de film op gaat. Verwacht geen typische vampierenfilm want deze film heeft heel wat meer te bieden.

7/10

Aardige film waarin een pasgetrouwd koppel onderweg is naar de moeder van de man. Deze trage horrorfilm moet het zeker niet van de gore en ook niet echt van de spanning hebben. De seksualiteit en sensualiteit van de vrouwelijke vampieren staat hier centraal. Stijlvol in beeld gebracht en de acteurs passen ook mooi binnen dit kader.

“With nudity and sexual proclivity loosened across the first world’s film boards, the vampire film finally got to embrace the eroticism of the genre in the 70s. Belgium’s Daughters of Darkness is the most artful and moody of the spicy lot.”

Aldus Collider in zijn toplijst met vampierfilms. Grindhouse voor de filmliefhebber met een voorkeur voor klasse, zogezegd. Ik lees op de pagina’s bij de film dat regisseur Harry Kümel jarenlang op de Filmacademie in Amsterdam gedoceerd heeft. En de Belgische herkomst (de film is primair Engelstalig) maakt het voor Nederlanders en Vlamingen inderdaad extra leuk, aangezien er genoeg valt te herkennen qua taal en omgeving (Oostende, Brugge, Brussel). Wat taal betreft is de film bijzonder voor een internationale ‘70’s productie, aangezien de cast die uit Fransen, Duitsers en Vlamingen bestond niet gedubd zijn maar zelf de dialoog hebben ingesproken. Hierdoor hebben sommigen een accent, maar wat loopt alles heerlijk synchroon.

“Uiteindelijk blijkt het weer zo een artfilm te zijn”, verzuchtte Alexspyforever vanmorgen in zijn review, waarbij hij constateerde enigszins tegen de stroom in te gaan. Maar goed dan, dat ik gisteren geen tijd had om mijn review af te maken, anders was die van hem onder nog weer een extra positieve van mij beland. Want dat 'arty' aspect beviel mij juist behoorlijk. Sfeervol, mysterieus en toch weer een tikje anders dan we gewend zijn. Voor vier sterren beklijft het ook mij niet genoeg, maar ik heb best van de stijl van de film en van Delphine Seyrig genoten.

Had je hem ook van mijn kijklijst gehaald als tip, of niet? Zo ja, het management accepteert geen verantwoordelijk voor de kwaliteit van de films

3,5*

Deze film is me aangeraden door een collega van me die nogal op de hoogte is van cult en horrortoestanden. En wat een trip zeg. Oostende zag er nooit zo duister en onheilspellend uit als in deze Daughters of Darkness. Een heerlijk decadente film, het soort horror waar ik volledig voor val. Niet zozeer schlock maar eerder een poëtische stijl, qua stilering waande ik me bijna in een Kubrick. Van de eerste tot de laatste seconde genoten van de setting, kostumering en het voortdurende spel met de (symbolisch geladen) kleuren.
En dan zijn er natuurlijk de acteurs die elk geknipt zijn voor hun rol. Het goed uitziende jonge bruidskoppel John Karlen en Danielle Ouimet doet me nog het meest denken aan Bjorn en Agnetha van ABBA (teken des tijds) en er is de onheilszwangere, onderkoelde, fantastische Delphine Seyrig - gravin Bathory - die rondwandelt in de film alsof ze een rechtstreekse nazaat van Marlene Dietrich is. That can’t be beaten. De rol van de gepensioneerde politie-inspecteur is plotgewijs vrij overbodig maar draagt wel bij aan de ongemakkelijke sfeer.
Wat de film voor mij verder aantrekkelijk maakt, is dat lokale tintje. Er zijn natuurlijk de locaties. En de dialogen verlopen weliswaar in het Engels, maar bij gesprekken tussen de (buitenlandse) hoofdrollen en (Vlaamse) locals plakken die laatste er dikwijls een ‘monsieur’ achteraan (hoewel een Vlaming zoiets in een levensecht Engelstalig gesprek nooit zal doen) - alsof men toch extra in de verf wil zetten waar het verhaal zich afspeelt. Ah taalkwesties, this must be Belgium.
En ik vraag me af hoeveel Het Laatste Nieuws heeft gedokt om zo als krant op tijd en stond met allerlei gruwelijke berichten gelezen te worden door het gezelschap. Droeg voor mij (als Vlaming dan) zeker bij aan een soort unheimlich realisme.

Voor de regie en fotografie van Harry Kümel en zijn team heb ik enkel lof. Boeiende camerastandpunten, het gebruik van filters, … ze hebben beelden gecreëerd die me zullen bijblijven. Correctie. Achtervolgen!

Hm, positief was het dat er ondanks de genre- aanduiding erotiek, er niet van die verschrikkelijk scenes waren, waar er een paar mensen tegen elkaar aan liggen te rijden. (meestal dood saai) Minder was dat er ook géén horror in de film was te vinden (of je moet het praten over legende van Elisabeth Báthory, het ene dode meisje en het einde als horror-ervaren?) De film is in een langzaam, bijna dromerig tempo. Het type kunstzinnige film, stijl maar niet veel inhoud. Gek genoeg was het ook gewoon dat vrouwen met hand en riem moesten geslagen horen worden? Het is hoe dan ook op geen enkele manier een geweldige of gedenkwaardige film, behalve in één opzicht: visueel. Dit werd gemaakt in een tijd dat dit soort lesbische vampierfilms blijkbaar erg populair waren. De regisseur wist wel net iets meer mysterieuze sfeer op scherm te brengen, dan zijn tijdgenoot Jean Rollin. Maar tja....eveneens als die regisseur dit deed mij helemaal niets.

Bij vlagen stijlvol vormgegeven, maar deze film van regisseur Harry Kümel valt nogal moeilijk in een hoekje te stoppen. Aan de ene kant is dat ook de sterkte van Daughters of Darkness, aan de andere kant is er vooral niet heel veel aan de hand. Vanuit een filmisch perspectief heb je daarnaast meteen een nadeel als je castleden bij elkaar brengt die stuk voor stuk niet kunnen acteren, vooral Delphine Seyrig levert een bijzonder weinig charismatisch figuur af. De inhoud raakt verder kant noch wal en de spanning is ver te zoeken, waardoor enkel de verzorgde cinematografie een zekere indruk achterlaat. Het vormt allemaal een film waar werkelijk niet doorheen te banjeren valt.