Global Metal (2007)

Wat een bedroevend slecht gemaakte documentaire.

Ik gaf Sam Dunn 't voordeel van de twijfel bij z'n eerste docu, want alhoewel er veel mis mee was, had ik wel het gevoel dat het allemaal écht was. - Hij wist wij hij het over had, en probeerde een zo mooi mogelijke documentaire te maken over een muziekgenre dat maar moeilijk geapprecieerd wordt.

Maar nu valt 'ie toch wel behoorlijk door de mand.

Hij gaat naar Japan toe, een erkend metal land, en doet gewoon alsof hij van niks weet. Het jammerlijke is waar, hij wéét het ook echt niet.

Het stukje over het gedrag en cultuur van die mensen is dan nog goed te doen, en zou een mooie inleiding kunnen zijn voor een reportage over het echte metal gedrag daar.

Maar wat doet die Dunn vervolgens, hij gaat ellenlang over Deep Purple en Kiss praten, laat Araya en King van Slayer maar een paar zinnen zeggen, gaat vervolgens weer een behoorlijke tijd door over één of ander Glam/pop bandje met een ruiggeluid, denkend dat dit metal is, en laat vervolgens één van de meest gerespecteerde metal bands uit Japan (Sigh) welgeteld 30 seconden zien om vervolgens naar een ander continent te gaan.

Wat een onkunde, en een drama om naar te kijken.

Bovendien vond ik de voiceover behoorlijk storend, want je luisterd dit keer niet naar een narrator die iets probeert te zeggen over het genre of de cultuur van het land, néé, de voiceover ben je dit keer zelf (in achtnemend dat de kijker óók niks weet van wat er in die landen afspeelt). - Een onwetend kleutertje dat alles wat nieuw in z'n ogen is geweldig vind.

Geen kritische noot, nergens.

Dunn gaat zelfs zo ver om een afstotelijk album als Sepultura's Roots te gaan beschermen onder 't mom van innovatie/experiment.

Hou toch op man.

Dikke tegenvaller. De vorige metal-documentaire van Sam Dunn was goed, maar dit was gewoon kut met peren. Het leek met momenten eerder op een collage van zijn favoriete bandjes ('We zitten op een festival in Egypte, dus hier is het Amerikaanse Lamb of God', 'we zitten in Israel, praten over de holocaust, dus hier is Slayer', etc. etc.). Ook geen enkel segment wordt goed behandeld (dat Sepultura en X Japan de grootste bands zijn in respectievelijk Brazilië en Japan kan haast iedereen wel zeggen, wat meer diepgang mss?). En dan vraagt hij/antwoordt men ook nog eens constant hetzelfde. 'Metal is speciaal, hur durrr. Metal is een manier van leven'. Bah, losers.

Logisch vervolg op Metal: A Headbanger's Journey, waarin regisseur Dunn, naar aanleiding van emails, de wereld rondreist op zoek naar de evolutie van metal in minder voor de hand liggende landen. Hier en daar liggen bepaalde zaken iets te voor de hand, maar wanneer het gaat om de ontwikkeling van metal in afgesloten landen als China, India en Iran is de documentaire erg interessant. Qua muziek weinig opzienbarend (veel klassiekers op de soundtrack), maar door de vlotte montage en het enthousiasme van regisseur Dunn toch weer de moeite waard. De docu vormt ook een handig intro voor Dunn's volgende docu, Iron Maiden's Flight 666, wanneer aan het einde Iron Maiden als eerste grote metalband ooit optreedt in Mumbai.