Wife vs. Secretary (1936)

Playboy Clark Gable en vamp Jean Harlow in een voor hun ongewone rol.

Het in crisis gedompelde Amerika kon zich vergapen op de vertoonde luxe en genieten van de gepromote partnertrouw.

Niet denderend en wat naïf, maar toch best genietbaar.

Raar om James Stewart pas op de zesde plaats van de castlist terug te vinden.

Oppervlakkigheid troef met een van de zwakste komedies die ik gezien heb uit deze periode. Ik verwachtte een screwball comedy, mede dankzij Gable en Loy in de cast. Dat ik dat niet kreeg is nog niet zo erg en dat het een wat meer serieuze film was is ook geen probleem. Veel erger is dat ieder mogelijk greintje venijn uit de personages gezogen is. Alle drie de hoofdpersonen zijn 100% oprecht en de enige reden dat er überhaupt problemen tussen hun ontstaan komt door wat geroddel. Oké, daar kan ik nog inkomen, maar moet er dan echt in een lange reeks aan scènes bevestigd worden dat Gable echt van Loy houdt (hoeveel scènes waarin ze elkaar omhelzen wil je hebben?)? Zijn er echt evenveel scènes nodig die laten zien dat Gable en Harlow slechts een platonische relatie hebben? Hadden de personages van Gable en Harlow niet iets meer ambigu kunnen zijn? Zelfs met het uitgangspunt dat ze geen relatie met elkaar hebben kan veel meer gedaan worden, als de personages maar hun onhebbelijkheden hebben. Een komedie of drama kun je overigens maar moeilijk maken met 100% goede hoofdpersonen, zo blijkt maar weer. Zeker als je drie van zo'n personages hebt en antagonisten nog geen vijf minuten speeltijd krijgen.

Gek genoeg slaagt de film er wel in om tegen het einde aan een uitzichtloze situatie gecreëerd te hebben voor zijn hoofdpersonen. Er is zoveel wantrouwen gezaaid tussen Gable en Loy dat een gelukkig voorzetting van hun relatie onmogelijk lijkt en ook Harlow en Stewart zouden waarschijnlijk nooit meer bij elkaar kunnen komen. De kunstmatige manier waarop alles dan toch nog goedkomt is dan ook weinig overtuigend.

Clarence Brown filmt het zonder ziel en aangezien het script gewoon stomvervelend is lijkt Brown erop te vertrouwen dat de sterren voor alle magie moeten zorgen. In feite zijn Gable, Harlow en Loy zo natuurlijk charmant dat het allemaal nog net uit te zitten valt, maar ze verdienen betere films. En die hebben ze ook gemaakt, dus er is weinig reden om bij deze te blijven hangen.
1,5*

Het manco van deze film is dat je als toeschouwer weet dat er niets aan de hand is tussen Clark Gable en zijn secretaresse Jean Harlow. Het langzaam groeiende wantrouwen van Myrna Loy ten opzichte van haar man is voornamelijk gebaseerd op suggestieve roddels en toevalligheden. Het zou de spanning van de film ten goede gekomen zijn als men ook bij de toeschouwer enige twijfel had gezaaid. Nu is het jammer genoeg een vrij vlak verhaal.
Van de topcast springt Harlow er zonder meer uit. Zij laat andermaal zien dat ze veel meer is dan de blonde seksbom, waarvoor zij vaak versleten wordt. Het lijkt er op dat Gable en Loy de automatische piloot hebben aangezet. Mede daardoor komt het geheel nogal inspiratieloos over. Jimmy Stewart staat nog helemaal aan het begin van zijn carrière en heeft niet meer dan een bijrolletje.

BBarbie hierboven suggereert dat het een goed idee was geweest als er bij de kijker ook enige twijfel zou zijn gezaaid of Van wel echt trouw was aan Linda .
Die suggestie wordt (alhoewel heel minimaal) wel degelijk gewekt bij de kijker en dat is al meer dan genoeg .
Verder een boeiende film over het onderwerp roddel en achteklap over mogelijke ontrouw , de 3 hoofdpersonages vullen hun rol heel goed in en Gable is geknipt voor de rol .
James stewart's personage is een stukje minder geloofwaardig , ik vroeg me aan het einde af welke reden hij nog zou moeten hebben om helen terug te nemen aangezien het wel heel duidelijk is dat hij 2e keus is .