Funuke Domo, Kanashimi no Ai wo Misero (2007)

Redelijk; met een paar mooie scènes. Vooral een aantal korte momenten met mooie muziek waren prachtig. De humor is, op een paar flauwe momentjes na, leuk. Ook een aantal personages zijn zeker de moeite waard. Toch mist Funuke iets, het weet de middelmaat slechts sproradisch te ontstijgen. Maar vermakelijk en voldoende boeiend.

3*

Leuke vlotte film. Wàt een irritante personages, met de bitch die Eriko Sato speelt voorop!

Eigenlijk had ik een happy ending verwacht en dat Eriko Sato's karakter ineens het licht zou zien, maar nee....

Inderdaad zielig voor dat irritant-eager-to-please vrouwtje Machiko. Mijn god, wat een (lief) tutholaatje!

Boeiende film dus.

Wat mij betreft de enige die de balans tussen comedy en pijnlijk drama echt goed weet uit te werken.

De mix van pijnlijk drama en comedy is misschien niet nieuw, maar wel de manier waarop het aardig subtiel gebracht wordt. Eigenlijk lijkt de film een beetje op Visitor Q, maar waar die film er echt compleet overgaat is Funuke veel beheerster en aannemelijker. Net daar ligt z'n sterkte.

Visueel ook fijn vond ik, muziek is passend en er wordt all-around sterk geacteerd. Vind het dan ook een redelijk uniek filmpje dat een aparte balans vindt tussen de genres die het aansnijdt.

4.5* en een uitgebreide review

Geen zoetgevooisde thee,

Gelukkig geen te gezapige, voortslepende Taste of Tea toestanden, maar een film met pit! Zeg maar de Hot Fuzz van Japan waarin kleinburgerlijkheid op het platteland deels belachelijk gemaakt wordt maar dan zonder evil bewoners. De opening is alvast geweldig, waarna de begrafenisceremonie een tipje van de sluier licht van wat komen gaat, als een man zijn vrouw niet even subtiel terechtwijst. De personages hebben allemaal een fijne plaat voor de kop zonder gelijk over het begrip fantasiepersonages te hoeven reppen.

De vrouw van die broer was zo absurd dom, optimistisch en meelevend af en toe dat ik bijna niet bijkwam van het lachen, neem alleen al de manier waarop ze zich op de paling stortte en het haar al gauw duur kwam te staan. De zustwisten vormden een goede spanningsboog, die de film levendig hielden. De ontmoeting tussen die grote zus en die man die speciaal vanuit Tokyo bij haar langskwam was zeer komisch, dankzij de plotselinge perspectiefwisseling! Een pracht van een film! Een dikke 4*

Tragikomische film waar de niet zo heel succesvolle oudste dochter terugkeert naar haar ouderlijk huis nadat vader en moeder plotseling zijn overleden na een tragisch ongeval.

De broer leeft niet zo heel minzaam samen met zijn postorder-bruid en dan is er nog de stille en verlegen jongste zus die ooit haar familie in diskrediet bracht met een zeer succesvolle autobiografische manga.

Humor, drama en sadisme in prima balans en prachtig camerawerk en de comedy wordt niet all-out opgevoerd, waardoor het een soort drama wordt met wat bizarre scenes en personages.

Tragikomedie over een gezin, dat op zijn kop gezet wordt door de thuiskomst van de oudste dochter, die opgezadeld zit met de nodige psychische problemen en obsessies. Een boeiende film over karakterverschillen, c.q. botsende persoonlijkheden.

Naast het verhaal maken het camera- en acteerwerk deze film meer dan de moeite waard. Een innemende rol van Hiromi Nagasaku als de bedeesde en slaafse schoonzuster. Het is trouwens niet de eerste keer dat zij mij opvalt, zie: Youkame no Semi [a.k.a. Rebirth] (2011).

Deze donkere komedie speelt zich af in een dorpje ver weg van de metropool Tokyo. Elk familielid heeft z'n afwijking. De oudste zus Sumika wil eigenlijk in de hoofdstad zijn om het te maken als actrice. In een flashback zie je haar als keurig gekleed schoolmeisje bij wie de narcistische trekjes al naar boven kwamen. Kyomi wordt als de voorbeeldige zus neergezet, totdat blijkt dat zij een valse daad gesteld heeft door die brieven te onderscheppen. De naïeve schoonzus Machiko zoekt het geluk in omgekeerde richting: van een weeshuis in Tokyo naar de familie in het dorp. Ze laat zich door iedereen commanderen en blijft daarbij steeds vriendelijk. De mannen worden voorgesteld als op geld of sex beluste zwakkelingen. Ondanks haar labiele gedrag is de kans groot dat je mee gaat leven met Sumika.

De manier waarop Kyomi haar observaties omzet in een manga, zit er mooi in verwerkt. De bekroonde regisseur krijgt vooral vorm in de verbeelding van Sumika. De belichting en de kleuren zijn fel. In de postproductie is het gras extra groen gemaakt.

Ik ben iets minder enthousiast over de film. Niet dat ik me niet vermaakt heb, maar ik bleef vooral verhaaltechnisch wat op mijn honger zitten. Er zat te weinig samenhang tussen de personages. Jammer, want elk individueel hadden ze best wel wat te vertellen.

Zo heb je de stille Kyomi waarbij het spreekwoord 'stille waters en diepe gronden' best van toepassing op is. Rouwend om de dood van haar ouders, opgroeiend bij haar oom, maar het ontbreekt haar aan een warm nest om begrepen te worden. Blijkt dat ze een ongelooflijk talent heeft om Manga te tekenen. Fijne ontwikkeling alvast van het personage.

Ook haar zus is interessant. Ze denkt dat de evenaar door haar gat loopt en vindt dat ze meer is dan het achterlijke boerengat dat ze ontvlucht is voor de grootstad Tokyo. Haar enige probleem is dat ze de enige is die dat denkt waardoor haar carrière niet echt van de grond komt (figuurlijk dan toch niet).

Het personage dat het meest doorheen de film boeiend is om te volgen is de onderdanige en steeds opgewekte Machiko. Steeds happy sunshine ongeacht wat er gebeurt. Even schrikken toch wel wanneer ze door haar partner in het begin bruutweg werd weggeduwd toen ze haar schoonzus wou troosten.

Prima samenspel en ontwikkeling tussen de personages, maar ik miste een duidelijke plotlijn. Voor de rest prima wegkijker.