Leonera (2008)

Een aangename verrassing van Zuid-Amerikaanse maak. Leonera is rauw en naargeestig met een aangrijpend thema (het opvoeden van een kind in de gevangenis). Zeer goed verfilmd (met name het begin trekt meteen de aandacht), heeft in mijn ogen terecht vele prijzen gewonnen.

Wat er in de nacht van de misdaad is gebeurd is natuurlijk met opzet vaag gebleven, meer duidelijkheid daarover voegt denk ik ook niets toe aan het verhaal en maakt het juist sterker. Het einde geeft een onverwachte en interessante wending aan het verhaal en is in mijn ogen overigens echt niet onduidelijk.

Uitstekende vrouwengevangenis film met prima acteer prestaties en vele rauwe momenten ook de mooie opnames van de zwangere julia zijn perfect geschoten.

Wie een misdaad pleegde blijft in het verhaal totaal onduidelijk, maar hoeft dat wel, als de film alleen een beeld wil ophangen van het leven van vrouwen met hun kind in de gevangenis en de weerslag dit verblijf heeft op de betrokkenen.

Zonder super te zijn is dit toch wel een knap werk en zekerlijk geboeid gekeken naar een toch wel speciaal facet van het gevangeniswezen. Hier in Latijns Amerika, maar hoe is het elders ?

Acteurs zijn overtuigend in hun rol en Martine Gusman, terecht meermaals gelauwerd.

Goeie film waarin een voor moord beschuldigde vrouw terecht komt in de gevangenis terwijl ze zwanger is. Een realistisch ogend drama dat zich afspeelt in een gevangenisvleugel voor moeders. Ondanks dat er ook wat clichés voorbij komen, biedt deze film wel weer een ander perspectief op de gevangenisfilm. Martina Gusman doet het prima in de hoofdrol, echter is het wel onduidelijk waarom de ware toedracht van de moord niet opgehelderd wordt.

Op zich vind ik dit toch een heel knappe film, Martins Gusman speelt een fantastische rol. Het chaotische leven in de gevangenis lijkt me niet helemaal onrealistisch uitgebeeld. De film, vind ik, is soms langdradig terwijl het eind juist te snel wordt afgewerkt.

Dat men niet weet wie uiteindelijk de dader is van de misdaad maakt mij niet uit, het verhaal heeft een andere intentie.

Wel aardig. De titel maakt in dit geval gebruik van de dubbele betekenis ervan, enerzijds het letterlijke (leeuwenkooi) en anderzijds het figuurlijke (puinzooi/gekkenhuis). Moet zeggen dat de eerste helft op den duur helaas wel mijn geduld op de proef stelde. Voor wie dit een eerste filmkennismaking is met Latijns-Amerikaanse gevangenissen zal het wellicht interessant zijn, voor wie daarover docu's of iets anders heeft gezien wordt die eerste helft op den duur een lange zit, waarin de slechte omstandigheden e.d. voorbij komen. Het enige nieuwe voor mij was wel waar die eerste helft om draait, met name vanwege het niveau van detail waarmee het gebracht wordt, namelijk de afdeling waar moeders van kleine kinderen met hun kroost worden opgesloten. Interessant, maar 1 uur daarnaar kijken vond ik wel teveel van het goede.

Daarna, te laat eigenlijk, neemt de film wel een wending die het kijken weer een stuk aangenamer maakt. Wat vooraf aan de opsluiting gebeurd is, en wat hier en daar met flashbacks wordt getoond, vond ik weinig toevoegen, en bovendien ook rommelig overkomen. Het minst realistische vond ik de softe wijze waarop de bewakers de opstand de kop indrukten, zelfs bij de ME gaat het in Nederland op straat niet eens zo soft aan toe, laat staan in een Latijns-Amerikaanse gevangenis. Waar aanvankelijk ook zijdelings op het corrupte systeem wordt gewezen, laat men vervolgens ook een softe gevangenisdirecteur zien die met veel compassie zich door een oproer laat chanteren. Dat waren behoorlijk ongeloofwaardige momenten. Dat het kindje op den duur afgenomen ging worden kon je ook mijlenver zien aankomen. Aan de andere kant was het gemak waarmee de vrouw als schuldige werd aangewezen heel tekenend voor de onderdrukking die vrouwen in Latijns-Amerika nog steeds veelvuldig ondergaan. 3*