Tokyo! (2008)

Aardig geslaagd drieluik.

Gondry: Interior Design -

Ik ben toch benieuwd, als ik films van hem ga herkijken, wat ik er van ga vinden. 1 ding is zeker, het word lang niet zo geweldig als dat ik ze voor het eerst zag. Ik ken inmiddels visueel veel mooiere dingen en qua soundtrack loopt de man gewoon achter.

Over deze film dan.

Doet naar mijn inziens juist niet Japans aan. Kan het een japanse cast zijn, minder surrealistisch en een langzamer tempo, het blijft Gondry en dus duidelijk europees. Maakt wat dat betreft echt niet uit hoeveel japanners hij er tegenaan gooit en ben toch wel een beetje benieuwd hoe het had uitgepakt had hij er gewoon franse acteurs van gemaakt.

De film is wel degelijk anders, maar of dat goed is?

Om te beginnen is de soundtrack echt slecht. Pianodeuntjes tegen het kitscherige aan.

Visueel zit er geen ritme in, of ligt dat helemaal verkeerd. Het regent best wel wat (Tokyo eigen?), maar zelfs daar is geen sfeer mee te creëren.

Qua verhaal niet echt boeiend. In het begin word er een poging gedaan tot humor, maar die is veeel te flauw. De twist is leuk gevonden en past ook wel bij de Gondry. Mooier word het er nog steeds niet op, wat dat betreft gewoon een lelijk segment, mocht dat nog niet duidelijk zijn uit dit stuk.

Nee, dit is het niet. Ja, wat geef je voor een twist die dan wel geslaagd is en die de film van daaruit echt wel een klein beetje omhoog helpt? 1.5* maar dan ben ik waarschijnlijk te mild

Leos Carax: Merde -

Kijk deze man heeft het begrepen! De film heeft een veel internationaler tintje, door het vage taaltje doorheen de film, gecombineerd met het japans. Geen geforceerd gedoe hir in ieder geval.

Meet the creature of the sewers!

Erg bizar, vooral in het begin nogal komisch, al blijft het doorheen de film erg grappig. Je zou kunnen zeggen dat de dingen zoals media aanklacht en religie er een beetje geforceerd doorheen verweven zijn, maar mede door het absurdisme vind ik het best vermakelijk allemaal.

Visueel word hier ook een stuk meer moeite gedaan. Logisch, slechter dan het 1e kan al haast niet, maa rtoch. Verschillende stijlen van montage en filmen komen voorbij en hoewel het niet allemaal even goed werkt, het is in ieder geval speels om naar te kijken.

Qua soundtrack wat bombastischer, maar nog steeds niet alles, storend evenmin.

Toch een zeer vermakelijk filmpje, met de nodige humor. Misschien wat clichés en geforceerde kritiek, maar door de humor zeker niet erg. 3.5

Joon-ho Bong: Shaking Tokyo -

Hoe duidelijk kun je het verschil hebben, tussen echt aziatisch en mensen die bezig zijn in een aziatische omgeving. In vergelijking met de andere 2 segments, ligt het tempo nog een heel stuk lager. Echter, het is gewoon een overall feel, die je gelijk merkt.

Wat vooral opvalt hier, is hoe de camera de rust neemt om alles in zich op te nemen. Visueel gebeurd hier nog steeds niet veel, maar de film straalt veel meer rust uit en komt visueel zo veel beter uit de verf. Er is gewoon veel meer aandacht voor alles. Belichting, detail van omgeving en montage.

Qua soundtrack nog steeds niet alles, een beetje het manco van deze trilogie. Toch is het weer niet storend. Licht gitaar getokkel op de achtergrond dat niet eens opvalt eigenlijk.

Mooi licht en menselijk verhaal verder. Geen bombastische grootse film met veel pretenties en dat maakt het juist aardig om weg te kijken. 3*

Gondry viel echt tegen. Laat hij alsjeblieft in europa blijven en zelfs dan weet ik niet of ik nog wel zo'n fan van hem ben, maar heeft ie in ieder geval meer kans als bij zon geforceerd japans ding als hier. De andere 2 waren leuk. Maakt dit toch nog een aardig project.

pff ik haat gemiddeldes. Daarom doe ik t ook nooit op deze manier. Door die Gondry ongeveer 2.5?

Aardige omnibus waarin niet-Japanse regisseurs hun visie geven op enkele onderwerpen die vaak met Japan geassocieerd worden; krappe woonomstandigheden, aanslagen en het zich afsluiten van de buitenwereld. Voor mij sprong eigenlijk alleen de tweede film er positief uit, die van Carax. De originaliteit die dit filmpje wel heeft missen de andere twee naar mijn mening. Hoewel de bijdragen van Gondry en Bong niet slecht zijn te noemen, zijn het meer light versies van echte Japanse films. Beide regisseurs proberen te hard om een typische Japanse film te maken en vergeten hierdoor een eigen draai aan hun werk mee te geven. Voor mensen die reeds bekend zijn met de Japanse cinema heeft Tokyo! dan ook niet zoveel te bieden denk ik. Voor anderen kan dit een mooie eye opener zijn naar een filmland dat erg mooie films heeft voortgebracht.

Vond het tegenvallen.

Voorop stellen dat ik geen enkele van de filmpjes Japans vond aandoen. Los van de acteurs en omgeving zijn hier duidelijk regisseur uit andere landen aan het werk. Op zich niet storend, maar viel me wel erg sterk op.

Tweede probleem met deze omnibus is dat met het gegeven Tokyo geen bal gedaan wordt. De stad wordt amper gebruikt, de filmpjes hebben er amper wat mee van doen. Coppola slaagde er ook al niet in, blijkt voor buitenlandse regisseurs toch erg moeilijk om echt wat met die stad te doen.

Laatste vaststelling is dat de filmpjes zelf wel typische omnibusgevalletjes zijn. Best aparte ideetjes die goed uitgewerkt kunnen worden binnen de korte tijd. Maar die uitwerking ... mjah.

Filmpjes zelf dan. Gondry verraste me een beetje met de casting van Fujitani. Gondry doet uiteindelijk nog het meest me de stad en pompt vooral in het begin wel wat sfeerbeelden in de film. Maar verder is het niet zoveel soeps. Camerawerk is opvallend on-Japans en werkt ook niet al te best, de omslag leek eigenlijk nergens op en zat qua tempo ook compleet verkeerd. Daarnaast ook enkele vervelende details zoals de film in de film (haha?) en het gemijmer over de te kleine flatjes. Weinig verheffend allemaal, en opvallend pover uitgewerkt. 2.5*

Wat Carax met z'n film van plan was, geen idee, maar ik zat vooral met plaatsvervangende schaamte te kijken. Deed mij in het begin wat denken aan The Idiots van Von Trier, daarna werd het eigenlijk alleen maar irritanter met het braltaaltje en de eindeloze vertalingen. Visueel iets eigener maar compleet falend. Vervelende typetjes, vreselijk slecht uitgewerkt uitgangspunt en vooral absoluut charismaloos. Jammer, aangezien het wel de meeste aparte was van de 3. 1.5*

Bong doet het nog het leukst, hoewel ook zijn entry meer neigt naar de Koreaanse dan naar de Japanse cinema. Visueel wel meteen een pak aantrekkelijker. Mooi kleurgebruik, hoewel misschien iets te soft/hip. Koreaanse vond ik vooral in het acteerwerk van de hoofdrolspeler zitten. Verder een fijn verhaaltje, maar ook hier weer het idee dat het in Japanse handen tot veel meer had kunnen leiden. Wel de beste van de 3. 3.5*-4.0*

Nu hou ik wel van onmibus projectjes, dus als een kleine 4.0* mijn hoogste cijfer is dan schort er toch wat aan. Enkel de uitgangspunten zijn best apart, de uitwerking is gewoon niet al te best, zeker bij short 1 en 2. Bong haalt er nog het meeste uit, maar weet uiteindelijk ook maar een schim van het betere Japanse werk neer te zetten. Met Tokyo wordt verder weinig tot niks gedaan. Gemiste kans voor een omnibus die Tokyo! heet vind ik dan.

Mnee, had veel meer moeten zijn. Bong vond ik nog wel positief, de andere twee bakken er niet al te veel van.

2.0*

Ja, op zich is zo'n omnibus best leuk, maar er is hier, buiten dat het in Tokyo speelt, eigenlijk geen sprake van enige samenhang. Het brgint allemaal goed met het filmpje van Gondry. Erg aardig, leuk gespeeld en best sfeervol.

Maar dan dat volgende filmpje van Carax, wat een ongelooflijke ramp, echt zo vreselijk dat ik er maar mee gekapt ben. Vanavond de derde maar eens kijken.

Hm, ik ben toch niet zo van de omnibus films. Ik heb absoluut wel wat goede gezien, Peur(s) du Noir bijvoorbeeld. Of recentelijk nog Genius Party Beyond. Maar over het algemeen ben ik iemand bij wie een kleine misplaatste scene het algehele eindproduct kan verpesten. Kan je nagaan hoe enorm ik me kan ergeren als een heel hoofdstuk in een film voor mij niet werkt.

In dit geval heb ik het over de tweede film, Merde, van Leos Carax. Als die er niet in had gezeten had ik dit een erg aangename film gevonden die ik absoluut aan zou raden.

Interior Design van Michel Gondry vond ik een heerlijk filmpje, ook voor de plottwist. Lekker warrig, niet echt spectaculair, maar toch erg charmant. De plotselinge surrealistische twist is typisch Gondry. Deed mee een beetje denken aan de manier waarop in zijn kortfilm La Lettre redelijk gewoon drama werd gecombineerd met zijn visuele weirdness. Ben ik toch wel een beetje fan van. 3,5/4* voor dit hoofdstuk.

Merde begint echt lekker maf en blijft een tijdje zelfs visueel best knap gedaan, maar na verloop van tijd kon ik mijn aandacht er echt niet meer bij houden. En dat zegt wel wat als je een film maakt over een gruwelman die uit de riolen omhoog komt om Tokyo te terroriseren. Daarnaast mist dit stuk precies wat de andere filmpjes wel bevatte: charme. Saai en met een vervelende nasmaak haalde dit hoofdstuk het niveau flink naar beneden. 1,5/2*

Van het laatste filmpje Interior Design was ik erg onder de indruk. Best absurd, maar toch subtiel en uiteindelijk ook best wel mooi en lief. Leuke ideeën, visueel strak verzorgd en nog grappig ook. Van mij zou er best een hele film in deze stijl gemaakt mogen worden, ik ga zeker opzoek naar meer werk van Bong (wat ik toch al van plan was eigenlijk). Heerlijk! 4/4,5*

Uiteindelijk kom ik uit op een kleine 3* Er had eventueel veel meer in dit project gezeten. Hadden ze geen leuke Frans/Japanse animatiecombo kunnen doen ofzo? In ieder geval zijn het eerste en derde gedeelte alsnog de moeite waard om te bekijken en vind ik het cijfer dat ik moet geven best jammer. Ben benieuwd of Carax' andere werk mij wel aan zal spreken.

Drie absurde verhaaltjes verpakt in één film. Het enige wat deze drie verhalen met elkaar gemeen hebben is dat het zich afspeelt in Tokyo, een verdere samenhang heb ik niet opgemerkt. Interior Design van Michel Gondry was wat verhaal betreft nogal aan de saaie kant terwijl het visueel wel redelijk in orde was. Het verhaal begon als een mix van drama en komedie maar kreeg uiteindelijk een surrealistische plottwist. Het was in elk geval het verhaal met de prachtigste sfeerbeelden van Tokyo. Merde van Leos Carax begon indrukwekkend met een 'rioolbewoner' die de buurt terroriseert maar het verhaal was me wat té absurd. De dialogen verliepen tergend traag doordat alles drie keer vertaald moest worden tijdens o.a. de ondervragingsscène en de rechtbankscène. Visueel wisselde het nogal in kwaliteit. Het derde verhaal, Shaking Tokyo, was verreweg het meest geslaagde. Het tempo lag wat lager, het verhaal bevatte mooie symboliek en visueel was het allemaal rustig in beeld gebracht. Ook de soundtrack verdient trouwens aandacht, het gitaargetokkel werkte rustgevend. De buitenscène's hadden dan weer iets dreigends met het felle zonlicht en het geluid van insecten.

2.5 sterren

Een matige drama/komedie/fantasie film...

Matige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Te snel camerabeweging...

Prima achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Geen moeite waard...

Aangezien ik nooit in Tokio geweest ben is het moeilijk voor mij om aan te geven hoe goed de regisseurs in Tokyo! de stad weten te vangen. Het gevoel dat ik kreeg was vooral dat ieder van hen gewoon zijn eigen stijl vasthield en niet probeerde deze meer Japans te maken. Ik lees hier en daar wat kritiek hierop, alsof men bij een stad als Tokio verwacht dat de regisseurs Japanse grootmeesters gaan nadoen, maar dat lijkt me wat onzinnig. Als men een film in Japanse filmstijl had willen maken hadden ze wel Japanners in kunnen huren om deze omnibus te maken (ben verder wel benieuwd waarom er verder geen Japanse regisseur bij dit project betrokken was). Maar goed, dat staat verder los van de vraag of Tokio hier ook echt aanvoelt als Tokio.

Moeilijk te beantwoorden als je er nooit geweest bent. Het segment van Gondry had lange tijd niet nadrukkelijk de stempel van zijn regisseur, maar had iets weg van veel Franse films, wat niet meteen wil zeggen dat dit soort kibbelende Japanse koppels niet bestaan of zich niet zo uiten. Ik vond het een fijn segment moet ik eerlijk zeggen, met prettige humor, een lichte toets en een beetje een treurige onderlaag en vooral een einde dat het toch wat meer speciaal maakt. Ondanks dat Gondry zich pas aan het einde mag uitleven met zijn gekkigheden is het wel een erg kleurrijk filmpje geworden. 3,5*

Merde vond ik het interessantst. Nu Holy Motors inmiddels uit is en ik die eerder zag, is het een wat minder verrassend segment dan het waarschijnlijk aanvankelijk was, aangezien we Merde ook al in die film ontmoette. Het is een nogal lomp segment met een extreem zwartgallig gevoel voor humor en een bizarre performance van de altijd natuurlijk gestoorde Denis Lavant. De satire, de stilering en het donkere van de film spreken me erg aan, zelfs al wordt het wat lang gerekt allemaal. Je moet het overigens maar durven: gevraagd worden voor een film over Tokio en dan met een gitzwarte satire aankomen. Carax is moeilijk te stoppen. 3,5*

Jong-Hoo Bongs segment voelde het meest aan als een traditionele Japanse film, maar was ook het minst eigen. Zo'n verhaal over een man die niet meer uit zijn huis wil komen en dat dan toch doet door liefde of iets buiten zijn macht om (in dit geval allebei, met dat meisje en letterlijk een aardverschuiving in zijn leven) is niet bepaald origineel. Iemand noemde als Castaway on the Moon. Daar moest ik ook aan denken, maar nog meer aan een hele reeks korte films die je nog wel eens op festivals tegenkomt. Ga naar een willekeurig festival en pak een korte-filmprogramma en je hebt grote kans dat je zo'n verhaal tegen komt. Wat het nog enigszins opleukt zijn visuele keuzes, zoals het afvalinterieur of de langzame onthulling dat het huis van de hoofdfiguur helemaal onder de wildgroei zit. Verder is het aardig, maar niet meer dan dat. 3*

Best vermakelijk al met al. Grootsheid lijk je niet echt te hoeven verwachten van dit soort projecten, maar dit is er in ieder geval één waar ieder deel op zijn minst onderhoudend is. Dat is ook nog wel eens anders.
3,5*

3 niet-Japanse kortfilms die over het nodige absurdisme beschikken

Helaas is die van Leos Carax, waar ik het meeste van verwachtte en de rede waarom ik dit heb bekeken, veruit de slechtste. Het concept van Merde is veelbelovend, maar wordt saai gebracht en is totaal niet grappig of bijzonder. Joon-ho Bong's kortfilm is de beste van de drie, is fris met mooi kleurgebruik en heeft een interessant, rustig verloop.

Drie fantasierijke verhaaltjes die alleen Tokyo als gemeenschappelijk raakpunt hebben al geldt de zoektocht naar behoorlijke huisvesting en een job, de criminaliteit en vereenzaming voor alle grootsteden.

Verhalen zijn elk op hun manier voldoende boeiend en verschillend, zodat onderling vergelijken weinig zin heeft.

Te onthouden evenwel de scene waarin we kennismaken met het personage "Merde". Denderend knap filmwerk was dat. Ook de scenes met de aardbevingen zijn goed, alsook het zoekwerk naar de weggesleepte wagen.

Een aardige verzameling korte films met Tokyo als decor. Ik kijk zelden korte films, maar misschien moet ik het vaker doen. Tokyo! is me best goed bevallen. Het is leuk om te zien wat drie verschillende regisseurs doen met een bepaald thema. Nu is Tokyo groot genoeg dat men toch nog redelijk vrij is om de eigen gang te gaan. Je kan je daardoor wel gaan afvragen wat nu de verbindende factoren zijn tussen de films.

Gondry maakt een typisch Gondry verhaaltje. Een beetje magisch-realistisch, met dromerige mensen en een fijn sfeertje. Het verhaal vond ik echter niet bijster interessant en visueel is het zoals gezegd ook niet bijzonder. Het is wel leuk om te zien wat er gebeurt als Europeanen dialoog schrijven voor Japanners. Gedurende de hele film dacht ik: Zo praten Japanners niet. (2.5*)

Carax is voor mij een nieuw gezicht. Zijn film is absoluut de meest originele en ziet er opvallend gruizig uit. Erg opvallende keuze aangezien Aziatische cineasten meestal visueel voor het hoogst haalbare gaan. De film begint leuk, maar ontspoort na de gevangenneming van Merde. Voor een korte film duurde het gevoelsmatig toch nog erg lang. (2*)

Bong's inzending vind ik er met kop en schouders boven uit steken. Ik heb het vroege werk van deze meneer nog niet gezien, maar wel zijn recentere Snowpiercer en Okja. Ik moet zeggen dat dit korte werkje me redelijk omver blies. Dit komt met name door de fantastische vlotte montage en het kleurenpallet. Natuurlijk beschikt Bong ook over 2 Japanse top acteurs, dat helpt wel. Hoe dan ook, ik vind het knap dat Bong mij in korte tijd emotioneel weet te betrekken en dat hij scenes in het krappe Japanse huis toch dynamisch weet te maken. Het beste wat ik tot nu toe van Bong heb gezien en de beste van de drie Tokyo! films. (4*)

Een verzameling kortfilms over Tokyo die wat alle kanten opgaat. Geen Japanse regisseurs achter de knoppen en misschien ook mede daardoor niet echt de sfeer van Tokyo kunnen opsnuiven, Bong daarbij uitgezonderd.

De film slaat alle kanten op en de kwaliteit of de amusementswaarde lijdt daar toch wat onder. Bong is veruit de beste van de drie met een bijzondere aandacht voor de hikikomori waarbij een man zichzelf opsluit en geen contact meer zoekt met de buitenwereld. Zeer sereen en poëtisch weergegeven met onder meer die pizzaleveringen.

Dat eigenaardige creatuur van Carax vond ik er wat over, weinig overtuigend en meer een karikatuur. Het begon me na twintig minuten ook te vervelen en irriteren.

Van Gondry begreep ik de clue niet zozeer al vond ik het individualistische samenspel van het koppel wel interessant. Ook de kleine woonst waar ze tijdelijk konden verblijven en hun zoektocht naar een eigen stek geeft wel die typische benepen ruimtes weer waar elke vierkante cm wordt benut.