Tokyo! (2008)

Klinkt erg interessant.. Kijken wat dit kan worden, regisseurs zijn in ieder geval getalenteerd genoeg om met iets aparts te komen!

Léos Carax hebben we ook al een jaar of 10 niks meer van gehoord. Bijzonder op zijn minst.

Korte teasers!

klik

klik

Ik heb de poster gevonden, best een leuke

Klinkt en ziet er interessant uit. Leuke poster by the way.

Vanwege de regisseurs trek ik hierbij mijn twijfels. Leos Carax ken ik niet, maar de beiden anderen hebben mij bar weinig laten zien. Maar wie weet.

had je ook niet een versie van parijs en new york?

Ander concept toch wel, de "je 't aime" films brengen veel meer regisseurs en kortere fragmenten.

Vind deze selectie best wel teleurstellend voor een stad als Tokyo. Zie niet in wat een knutselaar als Gondry daar nu te zoeken heeft.

Weet niet of je dat "knutselaar" nou positief of negatief bedoeld maar ik denk in ieder geval dat Gondry door gebruik te maken van een stad als Tokyo zijn kunst tot een hoger niveau kan brengen. Waar hij me in films als Eternal Sunshine niet helemaal wist te overtuigen, lukt het hem nu waarschijnlijk wel om mij te boeien (haha). Niks persoonlijks, maar ik vind zijn kunst meestal niet geschikt voor films. Ik kijk in ieder geval uit naar deze film.

Waar komt trouwens die sterke band tussen Frankrijk en Japan vandaan, en is dit alleen het geval op gebied van film? Of zijn er nog meer vlakken waarop de 2 vaak samenwerken. Als iemand me hier meer over weet te vertellen, don't hesitate!

Hoppeta en Hoppeta er zijn er absoluut nog meer maar die ben ik even kwijt.

Ah, weer een bijrolletje voor Yoshiyoshi Arakawa, altijd leuk.

De trailer ziet er toch op zijn minst fantastisch uit, mijn interesse is alleen maar harder gegroeid.

Beide landen hebben wat met (serieuzere) animatie, daarnaast ook een ietwat gelijkaardige voorkeur om zaken op fantasierijke wijze te stileren.

Fijne drieluik. Ik houd wel van dit soort collages.

Eerst maar Gondry. Aangenaam, klein filmpje. Deed erg Japans aan, in de zin van dat veel Japanse films een dergelijke ‘flow’ kennen. Rustig voortkabbelend, gecentreerd rond enkele personages die hun weg proberen te vinden. Op zich weinig bijzonder, maar de shots van de stad en de muziek zijn aangenaam. Na dertig minuten is er een kleine omslag bij de transformatie naar de stoel waardoor het handelsmerk van de regisseur toch nog naar voren komt. 3*

Dan Carax. Erg tof dat hij Denis Levant, na eerdere samenwerking in Mauvais Sang en Pont Neuf, weer heeft gecast. Die man heeft zo’n apart hoofd en met zijn kleine postuur weet hij altijd wel op te vallen in films. (Zie ook bijv. Beau Travail of Wild Animals), al is hij in dit segment door de make-up en baard wat minder herkenbaar. Het plot over een wilde man in de riolen van Tokyo is een beetje apart, maar iets aangenamer dan de vrij rechtstreekse benadering van Gondry. Daarentegen werkte het naar het einde niet meer zo goed. De rechtzaak kon me niet zo boeien en de wisselwerking tussen het gibberish van de rioolman, de Franse advocaat en ook nog eens de Japanse tolk vervelend. Het einde was een beetje flauw. 2,5*

Bong’s filmpje gaat over een Hikikomori, iemand die zichzelf opsluit in eigen huis (of bij jongeren in de kamer) en zich afzondert van het sociale leven. Snel blijkt dat het geen sociale kritiek is op dit Japanse fenomeen, maar eerder uitgangspunt vormt voor een lichtvoetig filmpje zonder veel pretenties. Wat leuke verrassingen en vreemde elementen maken dit een typisch geval van ‘beetje vreemd, maar wel lekker’. 3*

Aardig geslaagd drieluik.

Gondry: Interior Design -

Ik ben toch benieuwd, als ik films van hem ga herkijken, wat ik er van ga vinden. 1 ding is zeker, het word lang niet zo geweldig als dat ik ze voor het eerst zag. Ik ken inmiddels visueel veel mooiere dingen en qua soundtrack loopt de man gewoon achter.

Over deze film dan.

Doet naar mijn inziens juist niet Japans aan. Kan het een japanse cast zijn, minder surrealistisch en een langzamer tempo, het blijft Gondry en dus duidelijk europees. Maakt wat dat betreft echt niet uit hoeveel japanners hij er tegenaan gooit en ben toch wel een beetje benieuwd hoe het had uitgepakt had hij er gewoon franse acteurs van gemaakt.

De film is wel degelijk anders, maar of dat goed is?

Om te beginnen is de soundtrack echt slecht. Pianodeuntjes tegen het kitscherige aan.

Visueel zit er geen ritme in, of ligt dat helemaal verkeerd. Het regent best wel wat (Tokyo eigen?), maar zelfs daar is geen sfeer mee te creëren.

Qua verhaal niet echt boeiend. In het begin word er een poging gedaan tot humor, maar die is veeel te flauw. De twist is leuk gevonden en past ook wel bij de Gondry. Mooier word het er nog steeds niet op, wat dat betreft gewoon een lelijk segment, mocht dat nog niet duidelijk zijn uit dit stuk.

Nee, dit is het niet. Ja, wat geef je voor een twist die dan wel geslaagd is en die de film van daaruit echt wel een klein beetje omhoog helpt? 1.5* maar dan ben ik waarschijnlijk te mild

Leos Carax: Merde -

Kijk deze man heeft het begrepen! De film heeft een veel internationaler tintje, door het vage taaltje doorheen de film, gecombineerd met het japans. Geen geforceerd gedoe hir in ieder geval.

Meet the creature of the sewers!

Erg bizar, vooral in het begin nogal komisch, al blijft het doorheen de film erg grappig. Je zou kunnen zeggen dat de dingen zoals media aanklacht en religie er een beetje geforceerd doorheen verweven zijn, maar mede door het absurdisme vind ik het best vermakelijk allemaal.

Visueel word hier ook een stuk meer moeite gedaan. Logisch, slechter dan het 1e kan al haast niet, maa rtoch. Verschillende stijlen van montage en filmen komen voorbij en hoewel het niet allemaal even goed werkt, het is in ieder geval speels om naar te kijken.

Qua soundtrack wat bombastischer, maar nog steeds niet alles, storend evenmin.

Toch een zeer vermakelijk filmpje, met de nodige humor. Misschien wat clichés en geforceerde kritiek, maar door de humor zeker niet erg. 3.5

Joon-ho Bong: Shaking Tokyo -

Hoe duidelijk kun je het verschil hebben, tussen echt aziatisch en mensen die bezig zijn in een aziatische omgeving. In vergelijking met de andere 2 segments, ligt het tempo nog een heel stuk lager. Echter, het is gewoon een overall feel, die je gelijk merkt.

Wat vooral opvalt hier, is hoe de camera de rust neemt om alles in zich op te nemen. Visueel gebeurd hier nog steeds niet veel, maar de film straalt veel meer rust uit en komt visueel zo veel beter uit de verf. Er is gewoon veel meer aandacht voor alles. Belichting, detail van omgeving en montage.

Qua soundtrack nog steeds niet alles, een beetje het manco van deze trilogie. Toch is het weer niet storend. Licht gitaar getokkel op de achtergrond dat niet eens opvalt eigenlijk.

Mooi licht en menselijk verhaal verder. Geen bombastische grootse film met veel pretenties en dat maakt het juist aardig om weg te kijken. 3*

Gondry viel echt tegen. Laat hij alsjeblieft in europa blijven en zelfs dan weet ik niet of ik nog wel zo'n fan van hem ben, maar heeft ie in ieder geval meer kans als bij zon geforceerd japans ding als hier. De andere 2 waren leuk. Maakt dit toch nog een aardig project.

pff ik haat gemiddeldes. Daarom doe ik t ook nooit op deze manier. Door die Gondry ongeveer 2.5?

Tokyo! wist me niet zo mee te slepen als gehoopt, maar is al met al toch op z'n minst een heel aardig omnibus.

Beginnende met Gondry, die eigenlijk een best on-Gondriaanse film neerzet. Bijna een typisch Japans drama, met hier en daar toch wat andere editing en vooral net een andere muziekkeuze. Naar het einde toch nog met een aparte inslag (die ik aanvankelijk niet vond werken, maar uiteindelijk toch best charmant), die het geheel van een lekker gek sausje voorziet. Geen grootse poëzie of dromerigheid, wel enigszins lief.

Leos Carax moet bij mij hoog inzetten na z'n erg bijzondere Pola X. Dat het een lichtelijke teleurstelling was, was eigenlijk direct wel duidelijk. Lavant speelt zo'n wezentje goed, de ontwikkeling van het verhaal is wat quirky maar werkt ook en het einde brengt toch een poëtische inslag. Maar nergens werd ik echt meegesleept.

Joon-ho Bong's bijdrage als afsluiter was dan toch wel echt een kleine bom. Mijmerende popgitaar als begeleiding in een lieflijk drama over twee hikikomori's. Visueel erg bekoorlijk, heerlijk qua teint (typisch Japans drama) en met een fijne climax. Liet me zwemerig achter, toppunt dus.

Aardige omnibus waarin niet-Japanse regisseurs hun visie geven op enkele onderwerpen die vaak met Japan geassocieerd worden; krappe woonomstandigheden, aanslagen en het zich afsluiten van de buitenwereld. Voor mij sprong eigenlijk alleen de tweede film er positief uit, die van Carax. De originaliteit die dit filmpje wel heeft missen de andere twee naar mijn mening. Hoewel de bijdragen van Gondry en Bong niet slecht zijn te noemen, zijn het meer light versies van echte Japanse films. Beide regisseurs proberen te hard om een typische Japanse film te maken en vergeten hierdoor een eigen draai aan hun werk mee te geven. Voor mensen die reeds bekend zijn met de Japanse cinema heeft Tokyo! dan ook niet zoveel te bieden denk ik. Voor anderen kan dit een mooie eye opener zijn naar een filmland dat erg mooie films heeft voortgebracht.

Ik heb me juist uiterst vermaakt met de filmpjes van Gondry en Bong. Fraai gestileerde en subtiele miniatuurtjes met een leuke surrealistische twist. Ik vond met name Bong erg goed slagen in het scheppen van sfeer, lekker gitaartje, fijn ritme, mooie belichting. Het verhaal van Carax begon geweldig, met de entree van 'Merde', echt een heerlijke scène, maar vervalt dan wat mij betreft te veel in een oeverloos gewauwel in dat fantasietaaltje en de daarmee gepaard gaande vertaalsessies.

Gondry: krappe 3,5*
Carax: 3*
Bong: dikke 3,5*

Vond het tegenvallen.

Voorop stellen dat ik geen enkele van de filmpjes Japans vond aandoen. Los van de acteurs en omgeving zijn hier duidelijk regisseur uit andere landen aan het werk. Op zich niet storend, maar viel me wel erg sterk op.

Tweede probleem met deze omnibus is dat met het gegeven Tokyo geen bal gedaan wordt. De stad wordt amper gebruikt, de filmpjes hebben er amper wat mee van doen. Coppola slaagde er ook al niet in, blijkt voor buitenlandse regisseurs toch erg moeilijk om echt wat met die stad te doen.

Laatste vaststelling is dat de filmpjes zelf wel typische omnibusgevalletjes zijn. Best aparte ideetjes die goed uitgewerkt kunnen worden binnen de korte tijd. Maar die uitwerking ... mjah.

Filmpjes zelf dan. Gondry verraste me een beetje met de casting van Fujitani. Gondry doet uiteindelijk nog het meest me de stad en pompt vooral in het begin wel wat sfeerbeelden in de film. Maar verder is het niet zoveel soeps. Camerawerk is opvallend on-Japans en werkt ook niet al te best, de omslag leek eigenlijk nergens op en zat qua tempo ook compleet verkeerd. Daarnaast ook enkele vervelende details zoals de film in de film (haha?) en het gemijmer over de te kleine flatjes. Weinig verheffend allemaal, en opvallend pover uitgewerkt. 2.5*

Wat Carax met z'n film van plan was, geen idee, maar ik zat vooral met plaatsvervangende schaamte te kijken. Deed mij in het begin wat denken aan The Idiots van Von Trier, daarna werd het eigenlijk alleen maar irritanter met het braltaaltje en de eindeloze vertalingen. Visueel iets eigener maar compleet falend. Vervelende typetjes, vreselijk slecht uitgewerkt uitgangspunt en vooral absoluut charismaloos. Jammer, aangezien het wel de meeste aparte was van de 3. 1.5*

Bong doet het nog het leukst, hoewel ook zijn entry meer neigt naar de Koreaanse dan naar de Japanse cinema. Visueel wel meteen een pak aantrekkelijker. Mooi kleurgebruik, hoewel misschien iets te soft/hip. Koreaanse vond ik vooral in het acteerwerk van de hoofdrolspeler zitten. Verder een fijn verhaaltje, maar ook hier weer het idee dat het in Japanse handen tot veel meer had kunnen leiden. Wel de beste van de 3. 3.5*-4.0*

Nu hou ik wel van onmibus projectjes, dus als een kleine 4.0* mijn hoogste cijfer is dan schort er toch wat aan. Enkel de uitgangspunten zijn best apart, de uitwerking is gewoon niet al te best, zeker bij short 1 en 2. Bong haalt er nog het meeste uit, maar weet uiteindelijk ook maar een schim van het betere Japanse werk neer te zetten. Met Tokyo wordt verder weinig tot niks gedaan. Gemiste kans voor een omnibus die Tokyo! heet vind ik dan.

Mnee, had veel meer moeten zijn. Bong vond ik nog wel positief, de andere twee bakken er niet al te veel van.

2.0*

Ja, op zich is zo'n omnibus best leuk, maar er is hier, buiten dat het in Tokyo speelt, eigenlijk geen sprake van enige samenhang. Het brgint allemaal goed met het filmpje van Gondry. Erg aardig, leuk gespeeld en best sfeervol.

Maar dan dat volgende filmpje van Carax, wat een ongelooflijke ramp, echt zo vreselijk dat ik er maar mee gekapt ben. Vanavond de derde maar eens kijken.

Hm, ik ben toch niet zo van de omnibus films. Ik heb absoluut wel wat goede gezien, Peur(s) du Noir bijvoorbeeld. Of recentelijk nog Genius Party Beyond. Maar over het algemeen ben ik iemand bij wie een kleine misplaatste scene het algehele eindproduct kan verpesten. Kan je nagaan hoe enorm ik me kan ergeren als een heel hoofdstuk in een film voor mij niet werkt.

In dit geval heb ik het over de tweede film, Merde, van Leos Carax. Als die er niet in had gezeten had ik dit een erg aangename film gevonden die ik absoluut aan zou raden.

Interior Design van Michel Gondry vond ik een heerlijk filmpje, ook voor de plottwist. Lekker warrig, niet echt spectaculair, maar toch erg charmant. De plotselinge surrealistische twist is typisch Gondry. Deed mee een beetje denken aan de manier waarop in zijn kortfilm La Lettre redelijk gewoon drama werd gecombineerd met zijn visuele weirdness. Ben ik toch wel een beetje fan van. 3,5/4* voor dit hoofdstuk.

Merde begint echt lekker maf en blijft een tijdje zelfs visueel best knap gedaan, maar na verloop van tijd kon ik mijn aandacht er echt niet meer bij houden. En dat zegt wel wat als je een film maakt over een gruwelman die uit de riolen omhoog komt om Tokyo te terroriseren. Daarnaast mist dit stuk precies wat de andere filmpjes wel bevatte: charme. Saai en met een vervelende nasmaak haalde dit hoofdstuk het niveau flink naar beneden. 1,5/2*

Van het laatste filmpje Interior Design was ik erg onder de indruk. Best absurd, maar toch subtiel en uiteindelijk ook best wel mooi en lief. Leuke ideeën, visueel strak verzorgd en nog grappig ook. Van mij zou er best een hele film in deze stijl gemaakt mogen worden, ik ga zeker opzoek naar meer werk van Bong (wat ik toch al van plan was eigenlijk). Heerlijk! 4/4,5*

Uiteindelijk kom ik uit op een kleine 3* Er had eventueel veel meer in dit project gezeten. Hadden ze geen leuke Frans/Japanse animatiecombo kunnen doen ofzo? In ieder geval zijn het eerste en derde gedeelte alsnog de moeite waard om te bekijken en vind ik het cijfer dat ik moet geven best jammer. Ben benieuwd of Carax' andere werk mij wel aan zal spreken.

Mooi drieluik, Joon-ho Bong is dan wel van eenzame klasse, de andere regisseurs zijn zeker het aanzien waard.

Drie absurde verhaaltjes verpakt in één film. Het enige wat deze drie verhalen met elkaar gemeen hebben is dat het zich afspeelt in Tokyo, een verdere samenhang heb ik niet opgemerkt. Interior Design van Michel Gondry was wat verhaal betreft nogal aan de saaie kant terwijl het visueel wel redelijk in orde was. Het verhaal begon als een mix van drama en komedie maar kreeg uiteindelijk een surrealistische plottwist. Het was in elk geval het verhaal met de prachtigste sfeerbeelden van Tokyo. Merde van Leos Carax begon indrukwekkend met een 'rioolbewoner' die de buurt terroriseert maar het verhaal was me wat té absurd. De dialogen verliepen tergend traag doordat alles drie keer vertaald moest worden tijdens o.a. de ondervragingsscène en de rechtbankscène. Visueel wisselde het nogal in kwaliteit. Het derde verhaal, Shaking Tokyo, was verreweg het meest geslaagde. Het tempo lag wat lager, het verhaal bevatte mooie symboliek en visueel was het allemaal rustig in beeld gebracht. Ook de soundtrack verdient trouwens aandacht, het gitaargetokkel werkte rustgevend. De buitenscène's hadden dan weer iets dreigends met het felle zonlicht en het geluid van insecten.

2.5 sterren

Van de drie onzinnige, excentrieke, onwerkelijke, absurde, kille verhaaltjes is een veel te lange (hypermoderne) film gemaakt. Aan mij niet besteed, te kunstzinnig om te kunnen boeien.

Ik vond die van Leos Carx best goed eigenlijk. Nogal recalcitrante komedie die zo flauw en bad taste is, dat ie toch erg leuk wordt.

Die van Michel Gondry is vooral een mislukte imitatie van een Japanse film. De twist komt nogal uit de lucht vallen en heeft niet de vanzelfsprekendheid die het in een Japanse film wel zou hebben.

Die van Joon-Ho Bong doet inderdaad erg Koreaans aan. Pas nog Castaway on the Moon gezien en die heeft bijna hetzelfde plot zelfs. Vind Bong wel een fijne regisseur maar deze vond ik toch iets minder. Niet erg origineel en net zoals bij de eerste film geen bevredigende afwikkeling. Aan de tijdsduur hoeft dat niet te liggen.

weet niet wat ik er van moet vinden, de een is nog belachelijker dan de ander,qua verhaal, camerawerk en acteerwerk erg apart

niet mijn ding, kon m ook niet in 1x af kijken

Heb het idee dat Leos Crarax 's 'Merde' een soort generale repetitie voor 'Holy Motors' was.

Ben tevens geneigd te geloven dat dit drieluik stijf stond van Frans/Japanse kunstsubsisdies.

Soms wel gelachen.

Een matige drama/komedie/fantasie film...

Matige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Te snel camerabeweging...

Prima achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Geen moeite waard...

Aangezien ik nooit in Tokio geweest ben is het moeilijk voor mij om aan te geven hoe goed de regisseurs in Tokyo! de stad weten te vangen. Het gevoel dat ik kreeg was vooral dat ieder van hen gewoon zijn eigen stijl vasthield en niet probeerde deze meer Japans te maken. Ik lees hier en daar wat kritiek hierop, alsof men bij een stad als Tokio verwacht dat de regisseurs Japanse grootmeesters gaan nadoen, maar dat lijkt me wat onzinnig. Als men een film in Japanse filmstijl had willen maken hadden ze wel Japanners in kunnen huren om deze omnibus te maken (ben verder wel benieuwd waarom er verder geen Japanse regisseur bij dit project betrokken was). Maar goed, dat staat verder los van de vraag of Tokio hier ook echt aanvoelt als Tokio.

Moeilijk te beantwoorden als je er nooit geweest bent. Het segment van Gondry had lange tijd niet nadrukkelijk de stempel van zijn regisseur, maar had iets weg van veel Franse films, wat niet meteen wil zeggen dat dit soort kibbelende Japanse koppels niet bestaan of zich niet zo uiten. Ik vond het een fijn segment moet ik eerlijk zeggen, met prettige humor, een lichte toets en een beetje een treurige onderlaag en vooral een einde dat het toch wat meer speciaal maakt. Ondanks dat Gondry zich pas aan het einde mag uitleven met zijn gekkigheden is het wel een erg kleurrijk filmpje geworden. 3,5*

Merde vond ik het interessantst. Nu Holy Motors inmiddels uit is en ik die eerder zag, is het een wat minder verrassend segment dan het waarschijnlijk aanvankelijk was, aangezien we Merde ook al in die film ontmoette. Het is een nogal lomp segment met een extreem zwartgallig gevoel voor humor en een bizarre performance van de altijd natuurlijk gestoorde Denis Lavant. De satire, de stilering en het donkere van de film spreken me erg aan, zelfs al wordt het wat lang gerekt allemaal. Je moet het overigens maar durven: gevraagd worden voor een film over Tokio en dan met een gitzwarte satire aankomen. Carax is moeilijk te stoppen. 3,5*

Jong-Hoo Bongs segment voelde het meest aan als een traditionele Japanse film, maar was ook het minst eigen. Zo'n verhaal over een man die niet meer uit zijn huis wil komen en dat dan toch doet door liefde of iets buiten zijn macht om (in dit geval allebei, met dat meisje en letterlijk een aardverschuiving in zijn leven) is niet bepaald origineel. Iemand noemde als Castaway on the Moon. Daar moest ik ook aan denken, maar nog meer aan een hele reeks korte films die je nog wel eens op festivals tegenkomt. Ga naar een willekeurig festival en pak een korte-filmprogramma en je hebt grote kans dat je zo'n verhaal tegen komt. Wat het nog enigszins opleukt zijn visuele keuzes, zoals het afvalinterieur of de langzame onthulling dat het huis van de hoofdfiguur helemaal onder de wildgroei zit. Verder is het aardig, maar niet meer dan dat. 3*

Best vermakelijk al met al. Grootsheid lijk je niet echt te hoeven verwachten van dit soort projecten, maar dit is er in ieder geval één waar ieder deel op zijn minst onderhoudend is. Dat is ook nog wel eens anders.
3,5*

3 niet-Japanse kortfilms die over het nodige absurdisme beschikken

Helaas is die van Leos Carax, waar ik het meeste van verwachtte en de rede waarom ik dit heb bekeken, veruit de slechtste. Het concept van Merde is veelbelovend, maar wordt saai gebracht en is totaal niet grappig of bijzonder. Joon-ho Bong's kortfilm is de beste van de drie, is fris met mooi kleurgebruik en heeft een interessant, rustig verloop.