Palermo Shooting (2008)

Het in de hoofdrol Campino van Die Toten Hosen!

Ben benieuwd of Wenders in Duitsland in een Europese roadmovie nieuwe inspiratie vindt na jarenlange worstelingen in de VS. Ben geneigd 'm het voordeel van de twijfel te geven.

Ik verwacht wel weer wat van deze film. Als hij het niveau van Land of plenty haalt ben ik dik tevreden. Ik hoop wel dat het een gelukkige keuze is om een zanger van Die Toten Hosen de hoofdrol te laten spelen. Wenders is helaas vaak niet erg kritisch op de prestaties van zijn acteurs. Maar wellicht pakt het dit keer goed uit.

Stel je verwachtingen maar weer neerwaarts bij. De film schijnt zeer slecht ontvangen te zijn in Cannes.

Slechtste film van het festival van Cannes, volgens velen.

Komt deze op Cannes?

Hij was in 2008 in Cannes te zien. Daarna hebben we er weinig meer van gehoord. Op Amazon.de staat dat hij 12 juni van dit jaar op DVD verschijnt dus ik vraag me af af hij nog in de bioscoop komt.

Volgensmij komt hij niet meer in de bios in NL.

Aardige film met veel lagen.

Begin vind ik nogal matig.

Toch een 3,5

Na de slechte ontvangst op Cannes 2008 had ik mij niet zo veel voorgesteld van deze nieuwe Wenders, maar ik moet zeggen dat hij me alleszins meeviel.

Het verhaal heeft weliswaar een hoog flauwekulgehalte, maar pas in het laatste kwartier wordt dat min of meer storend. Tot die tijd valt er visueel genoeg te genieten om geboeid te blijven kijken, zoals we dat eigenlijk van Wenders gewend zijn.

Niet zo geslaagd vond ik de te vaak en te nadrukkelijk aanwezige muziek, elk moment dat Finn zijn oortjes in heeft, maar dat houdt gelukkig halverwege de film op (een verademing!).

Campino is geen geweldig acteur maar hij is niet heel nadrukkelijk aanwezig en hij hoeft niet vaak emoties te tonen, dus hij kan er best mee door.

Ik ben trouwens wel weer benieuwd naar de nieuw film van Wenders, The Miso Soup, die momenteel in pre-productie is. Die is gebaseerd op een boek, dus wellicht krijgen we weer eens een echt goed verhaal bij de volgende Wenders!

Opvallend dat Wenders nu zelfs de nederlandse filmhuizen niet meer heeft gehaald. In het verleden lukte dat zelfs bij zijn slecht ontvangen films nog wel. Volgens mij de eerste Wenders in heel erg lange tijd (buiten enkele documentaires en van die verzamelfilms met verschillende regisseurs) die blijkbaar niet is aangekocht.

Tsja, ik ben niet de grootste Wenders adept hier op de site, maar wel een trouw volger van zijn werk. Hoewel ik weet dat het nooit meer wordt zoals het was (grappige parallel - namelijk een belangrijk gegeven uit veel van Wenders' films) blijf ik het proberen in de hoop ergens een glimp op te vangen van waartoe hij in staat was (is).

Ik blijf me erover verbazen dat het 'ergens' is misgegaan. Zo ook bij deze film weer. Alles is weer onmiskenbaar Wenders: thematiek, muzikale omlijsting, de plaatjes, de setting etc.

Het allerbeste nieuws dat er is, is dat deze film gedurende drie kwartier ergens halverwege gewoon goed is. En dan is er ontegenzeggelijk ook slecht nieuws: het begin is werkelijk niet om doorheen te komen en leidt tot één en al ergernis (en de vrees dat ik die niet vol zou gaan houden). Wenders' maniërisme met de camera: alles is lelijk, alles is gemaakt, alles is vervelend. Ook het einde is nogal een plattitude (al is Hopper in één van zijn laatste rollen wel op zijn plaats) de monoloog/dialoog is gewoon te direct met zijn openbaring, zodat de katharsis volledig doel mist. Beetje uitgewerkt als in een kinderfilm.

Maar goed dan maar even focussen op dat mooie middenstuk: rust, elegantie, reflectief, poëtisch. De dingen die Wenders' ook zo goed kon (kan). Dit deel wordt voornamelijk ondersteund door een sferische soundtrack van Irmin Schmidt (Can!). Het begin kent een nogal vermoeiende aaneenschakeling van 'goede smaak muziek'. Van Lou Reed (in de meest stupide en goedkope cameo'ever), maar ook het betoverende 'The Rip' van Portishead. Dat is zo'n moment dat de film volledig overtuigt.

Verder nog even een 'anavisme' (een ornithologische discontinuïteit) melden: Hoewel Finn in Palermo duidelijk een Slechtvalk over ziet vliegen en in zijn camerabeeld vangt, heeft Wenders gemeend er een roepende Buizerd onder te moeten monteren.

Ik heb de DVD met extra's niet bekeken. Daar zitten waarschijnlijk nog de scènes die Wenders er na de dramatische première in Cannes uit heeft geknipt (bijna een kwartier). Een wel grappig commentaar vanuit Cannes was dat de film alleen slechter had gekund als Keanu Reeves de hoofdrol had gespeeld. Hoewel dat van Keanu waar is, vind ik de film (Campino is best passend in de hoofdrol) zeker niet zo slecht als gevreesd, omdat het fijn is Wenders weer in Europa aan het werk te zien.

Ik heb bij het kijken van deze film ook nog de slechte ontvangst in Cannes in mijn hoofd, maar eigenlijk is Palermo Shooting best een goed film. Wellicht niet erg memorabel en bij tijd en wijlen een beetje stuurloos, maar de beelden zien er goed verzorgd uit en zanger Campino doet het meer dan behoorlijk. En voor Giovanna Mezzogiorno kan je me altijd wakker maken.

Ik ben het met Mochizuki Rokuro eens, dat vooral het middenstuk goed werkt. Erg mooi. Het einde is verre van indrukwekkend, maar in het geheel ook niet storend en het past wel in de flow van de film. Ruime voldoende.

Ik weet gelukkig niks van slechte ontvangsten e.d. Prachtige mysterieuze film die me in zijn greep hield.