Adoration (2008)

Fascinerende film, maar na afloop zat ik met het gevoel dat het allemaal niet helemaal gelukt was.

Adoration is een erg ambitieuze film die zowel filosofisch wil zijn, als iets wil zeggen over de wereld van nu en een verhaal wil vertellen over de hoofdrolspelers. De hele film lijkt soms bijna te bezwijken onder alles wat er inzit. Een van de grootste problemen is het personage van (de niet al te overtuigend acterende) Kanjian, Sabine. Sabine's rol in het verhaal is eigenlijk om de thema's bij de hoofdfguren los te maken. Sabine wordt echter nooit een mens, maar blijft vooral een wat geforceerd schrijversidee. Dat maakt de film wat gekunsteld en onevenwichtig. Bostick is erg overtuigend, Speedman wat minder.Het script heeft thema's als identiteit, waarheid en perceptie, schuld en onschuld en verwerking van het verleden. De vorm versterkt de inhoud, althans dat is de beoeling, dus is het begin van de film a-chronologisch en zaait het een beetje verwarring. De muziek van Danna was mooi, maar niet altijd gepast en heel erg aanwezig. Zeker niet zijn beste soundtrack.

Van Egoyan zag ik eerder alleen het erg mooie The Sweet Hereafter. Vreemd genoeg kwam hij daarna niet echt meer op mijn pad. Deze film is merkbaar van dezelfde regisseur, alleen veel minder evenwichtig dus. Balanceert tussen erg goed en volkomen mislukt en komt ergens in het midden uit.

Nipte 3.0*

Ben het hier wel mee eens en waarschijnlijk mede daardoor is Adoration ook in mijn ogen geen onverdeeld succes. Atom Egoyan weet bij momenten nochtans te intrigeren en net als in The Sweet Hereafter en Exotica (z'n andere films heb ik nog niet gezien) injecteert hij zijn prent met een bepaald sfeertje, dat het midden houdt tussen noodlottig en onheilspellend.

Tijdens de eerste helft had de Canadees me dan ook volledig mee maar naarmate het plot zich ontrafelde ging m'n interesse wat verloren. Net als starbright boy heb ik het gevoel dat Egoyan hier meer mee had kunnen aanvangen.

Bijzonder filmpje maar door de hoge verwachtingen, vooraf (Adoration is erg goed ontvangen) en na het eerste uur, toch een beetje teleurgesteld.

Typische Egoyan-film; intrigerend en fascinerend, maar tegelijkertijd ook wat pretentieus en gekunsteld. Fraai in elkaar gezet, dat zeker, met prachtig camerawerk, eersteklas montage en sfeervolle muziek van vaste componist Mychael Danna. Het akteerwerk is ook uitstekend. De puzzelachtige structuur doet denken aan Egoyan's beste films, zoals The Adjuster, Exotica en The Sweet Hereafter, maar helaas wordt dat niveau hier niet gehaald. Daar is één en ander soms net iets te prekerig voor, met name de verhandelingen over tolerantie. Niettemin een prima film, die genoeg stof tot nadenken verschaft.

Aan de ene kant vond ik het een heel boeiende film. Het verhaal is echt heel fascinerend. Maar af en toe vond ik het wel verwarrend. Dan liepen de verhaallijnen een beetje door elkaar. Op zich is dat niet erg maar als je je ook al zit af te vragen of het verhaal nou wel of niet waar is kan het toch een beetje te veel van het goede worden en wordt het een beetje verwarrend.

Maar het is wel een dijk van een verhaal. Heel interessant om te zien hoe mensen kunnen reageren. Je komt vaak voor een mysterie te staan wat betreft het verhaal maar gelukkig wordt alles wel goed uitgelegd. Behalve het motief van de lerares frans die tevens ook de exgeliefde was van Simon's vader. Ik snap niet dat als ze nog zoveel van die vader hield, dat ze dan zo'n verhaal de wereld in helpt. Ik vond haar verhaal niet zo heel goed uitgelegd.

Maar verder is het absoluut een boeiende film om naar te kijken. Heel sfeervol !

Goeie en boeiende film waarin een jongen een leugen verzint waarin zijn dode vader een terroristische daad zou hebben gepland. Zoals het meeste werk van Atom Egoyan wordt hier ook niet alles voorgekauwd. Wel is de film wat minder evenwichtig dan bijvoorbeeld The Sweet Hereafter. Het verhaal wordt in een kalm tempo verteld en de acteerprestaties zijn ook goed.

De combinatie van oude violen met video chats pakt aardig uit.

Mooi shots, zoals die met de violiste op de pier. Muziek en acteerwerk zijn in orde.

Interessant verhaal en thematiek al vind ik het wel erg politiek-correct allemaal.

Kon niet overtuigen. Aanvankelijk dacht ik dat er iets goeds, spannends en mogelijks verrassend ging uitkomen maar de verhalen bleven inhoudelijk sputteren en bovendien was de kwaliteit van het acteren evenmin overtuigend.

Eigenaardige film met een weinig interessant plot. Kon me nooit inleven in het verhaal en dan wordt het wel moeilijk natuurlijk. Een tienerwees die mede door een schoolopdracht de dood van diens ouders koppelt aan een terroristische aanslag. Een film waarbij de motieven en het evenwicht zoek is bij momenten.

Ook het subplot van de lerares past in dit rijtje en maakte de film extra weinig overtuigend. Niet alles was slecht, al bij al nog vermakelijk en hier en daar een mooie scène of camerawerk. Ook de acteerprestaties waren degelijk.

Adoration van regisseur en schrijver Atom Egoyan houdt zich in een bonte lappendeken aan verhalen, korte episoden en situatieschetsen die allemaal tot één hoofdverhaal behoren, bezig met religie, identiteit en familie in een wereld die digitaal verbonden is. Een wereld waarin de mogelijkheden tot communicatie grenzeloos zijn. De vertelwijze is typisch Egoyan. Ingezwachtelde brokjes verhaal worden afgewikkeld en raken in de loop van de film met elkaar vervlochten en verbonden.

Er is een kernverhaal. De ouderloze Simon leeft met zijn oom in het huis van Simon’s ouders. De introverte jongen is nieuwsgierig naar zijn afkomst en onderneemt een zoektocht. Hij verzint een geschiedenis, komt ermee in een chatroom terecht en al snel sluit zich een brede schare geïnteresseerden aan en discussieert men tamelijk warrig en vaak schreeuwerig over zaken als religie, fanatisme, vooroordelen en schuld.

Adoration vertelt het verhaal van Simon maar sleept in zijn kielzog andere personages in hun strijd met de waarheid of hun gevecht met de leugen met zich mee. Eigenlijk gaat de film over de manier waarop mensen met elkaar communiceren. Of misschien wel hoe effectief, eerlijk en geloofwaardig mensen met elkaar communiceren. Soms komen ze nader tot elkaar. Soms ook vervreemden ze of verwijderen ze zich van elkaar. De vraag die Egoyan stelt is of grenzeloze communicatie mensen verbindt of dat het (anonieme) gemak ervan juist de leugen triggert en onbegrip kweekt.

Het segment met de chatroom is zo’n situatie. Zo laat Egoyan in zijn film meer bijzonder aardige segmentjes zien met vormen van interactie waarvan de waarde niet is gegarandeerd. Egoyan presenteert de verhaallijntjes, vlecht de lijntjes (soms wat geforceerd) ineen tot een samenhangend geheel en trekt geen overduidelijke conclusies. Is er nog communicatieve hoop voor de mens? De interpretaties zijn aan de kijker.

He looked happy

He was. We were happy

And then what happened?

He met your mom.

You let him go?

No, I never let him go

Atom Egoyan zit met deze film niet ver van zijn gewone modus operandi - een vlechtwerkje waaruit uiteindelijk iets boven komt, en er is echt iets te zeggen voor de visie dat hij hierbij te veel draden achter zich aan sleept. Waarbij me dan verbaast dat ik allerlei duiding tegenkom dat daar iets van een boodschap over moderne techniek achter zou zitten - misschien werd dat intertijd gevoeld, en misschien zelfs zo bedoeld, maar er is nu niets meer van aan.

Voor mij tenminste gaat de film - en net als al Egoyan's films - over diepmenselijke relaties en familie, hechting en onthechting, en is de rest, de omlijsting, vooral een heel wezenlijke en tastbare aanklacht tegen de spookbeelden die de samenleving kennelijk toch zo graag wil zien, zowel in het groot als in het klein. De duiding die we daarin zoeken - iets wat ons schokt, waar we verdriet bij voelen moet wel heel erg zijn, en dus een nog ergere oorzaak hebben, een vijand, een kwaadwillige actor die het noodlot onze kant uit stuurt. Maar als alle lagen afgepeld zijn blijft daar niets van overeind, en gaat het nog steeds om de diepmenselijke relaties en familie - met alle geluk en ellende die dat met zich meebrengt.

Niemand anders dan Egoyan die zo'n onderwerp tegelijk ambigu en in your face tot een film kan maken, en wat je verder ook van het breiwerkje zeggen kan, de laatste scene is subliem. Daarom ook dat ik die in zijn geheel quote hierboven. Elke twijfel over de casting van Khanjian kan dan ook meteen de prullenbak in, want instant filmhistorie.

Het motiefje met de viool aan de andere kant blijft knagen. Ja, het is op een Egoyan waardige manier fraai in het plot verweven, het betekent iets, het doet haast fysiek pijn als de zaag langs komt. Maar de cirkel komt niet rond naar het einde, er mist net dat iets waarvan ik ook niet direct weet wat dat had moeten zijn. Dat dus. Als een gedicht waarvan de laatste zin niet rijmt, en je blijft zoeken naar het woord dat dat compleet maakt.

Als ik het niet kan vinden, kan ik het Egoyan moeilijk kwalijk nemen dat hem dat ook niet gelukt is. Maar daarom is dit misschien ook net niet zijn beste film, al komt het heel, heel dichtbij. Wellicht is dit ook wel de film waarin bij uitstek herkenbaar is dat hij meer dan welke andere regisseur in staat is om bovenmenselijke acteerprestaties te ontlokken aan voorheen onbekende of algemeen onderschatte acteurs. Niet alleen Khanjian, ook Bostick en Speedman hebben daarin hun moment.

Ik zag deze film vandaag aan het einde van een dag van familieverplichingen waar ik enorm tegen op gezien had, en waarvan ik nog een ruim aantal dagen voor nodig heb om weer in mijn gewone zelf te komen. Niets beter dan zo'n tobberige en ingewikkelde film van Atom Egoyan voor zo'n moment. Niet precies dat het je eigen familiesores nuanceert, dat is het niet. Op de een of andere manier geeft het me een gevoel van vrede, en wellicht niet toevallig heb ik precies datzelfde elke keer dat ik mijn Libanees-Armeens-Canadese kennis - of noem ik hem een vriend, een makker - tegenkom. Als hij met zijn familie dealen kan, dan kan ik dat met de mijne ook, en als het misgaat, dan staat zijn deur voor me open, of die van al die familie van hem, waar het die avond dan ook aan is. Een gevoel van thuis, dat is misschien de beste omschrijving.

Ook dàt weet Egoyan zo perfect over te brengen. Niemand anders kan dat op die manier.