Waterland (1992)

Regisseur Gyllenhaal liet zijn dochter Maggie debuteren in deze film

Sommige films lijken uren te duren, terwijl het dan toch maar anderhalf uur blijkt te zijn. Ik bedoel dat positief. In deze film gebeurt zoveel waar je over na moet denken dat je (ik) het gevoel hebt naar drie films te hebben gekeken. Geschiedenisleraar Tom Crick (Jeremy Irons) vertelt het verhaal van zijn jeugd aan zijn klas, omdat ze niet meer naar zijn verhalen over de Franse revolutie willen luisteren. Meer is er niet nodig om je op het puntje van je stoel te krijgen. De leerlingen zijn minder snel gewonnen. Ze vinden dat hij te veel seks in zijn verhalen stopt.

Irons draagt natuurlijk deze film vrijwel in z'n eentje. Maar hij krijgt prima tegenspel van Grant Warnock en Lena Headey als de jonge Tom en Mary, en van Sinéad Cusack als de volwassen Mary. Ook wijlen Peter Postlethwaite is nog even te zien in een kleine rol van de vader van Tom. Maar verder kun je je ogen uitkijken naar wat Jeremy Irons hier laat zien. Maar het is toch ook hoe het verhaal van Graham Swift op een nogal gedurfde manier wordt verteld. Is even wennen, maar ik vond het wel knap. En voor wie het nog niet begreep, de film gaat over geschiedenis, je eigen geschiedenis, bijna als een autonoom gebeuren. Saai? Kijk maar.

Gemengde gevoelens bij deze film. Ik heb nogal wat moeite met de verhaallijn waarin de leerlingen als het ware aanwezig zijn bij feiten die zich lang geleden afspeelden, alsof ze erbij waren dus. Natuurlijk levert Irons een sterke presteerprestatie en worden hier gedurfde themas als minderjarige sex en abortus verfilmd wat toch niet evident was. In het begin liep alles wat stroef maar het verhaal werd steeds beter. 3 sterren.