Wijster (2008)

" Al in de eerste scènes van de film gaat het ernstig mis. De toevalligheden, clichés en ongeloofwaardigheden volgen elkaar in rap tempo op. We zijn nog niet begonnen of we zien vader Rob met een andere vrouw (Cecile) zoenen in een auto. Toevalligerwijs rijden ze dochter Susan aan die er – wanneer ze haar vader ontdekt – snel vandoor gaat. Tijdens het avondeten worden er kleine toespelingen over het voorval gemaakt, maar daar blijft het bij. De volgende ochtend echter, houdt Susan haar vader – vlak voor deze naar zijn werk vertrekt – aan. De conversatie tussen beiden duurt welgeteld een halve minuut, maar toch suggereert de film dat Rob hierdoor de trein naar zijn werk mist. De trein waar hij later in stapt, wordt gekaapt. Omdat de overspelsituatie nog niet besproken is, Susan haar vader bovendien nog snel een briefje toestopte dat hij pas in de trein mocht lezen en zich nu schuldig voelt aan het feit dat haar vader in de gekaapte trein zit, is het drama compleet.

Het verhaal ontwikkelt zich gedurende de rest van de film niet anders dan dat u als lezer nu waarschijnlijk al verwacht. Rob wordt het doelwit van de kapers en wanneer ze een pistool tegen zijn hoofd zetten, krijgt deze spijt van zijn overspel. Plots beseft hij hoe belangrijk zijn gezin voor hem is. Het thuisfront zit in de tussentijd gespannen voor de televisie, hoewel Susan actief – vanzelfsprekend samen met vaders scharreltje – probeert bij haar vader in de buurt te komen. Niet alleen krijgt zij zo de kans haar schuldgevoel kwijt te raken, ook kan ze Cecile uithoren over de relatie die zij en Rob hebben. De grote ruimte die men in het scenario heeft ingeruimd voor deze voorspelbare gezinsperikelen zorgt voor veel vervelende en overbodige scènes, die afleiden van de kaping zelf.

Wellicht is deze overtollige aandacht voor de nevenverhaallijnen wel logisch, aangezien de kaping zelf eveneens weinig inventief in beeld is gebracht. Spanning moet worden opgewekt door de vraag of de gijzelnemers Rob werkelijk zullen doodschieten, of hem enkel bang proberen te maken. Daar je als kijker nooit twijfelt aan een goede afloop van het geheel – waarom zou men anders zoveel moeite doen om de pogingen van de dochter in beeld te brengen? – valt het wat spanning betreft wel mee, of beter gezegd: die is er niet. Angst dan misschien, door de portrettering van de kapers? Nee, ook daar wordt door de makers subtiel een streep doorgehaald. De kapers worden neergezet als qua uiterlijk stereotype ‘bad-guy’ Molukkers, met plastic geweren van de plaatselijke speelgoedwinkel en veel ‘angstaanjagend’ geschreeuw. "

Complete Recensie

Achtergrondartikel

Film opzich was erg goed gemaakt en verteld en het moest niet veel verschillen op de ervaringen van Rob (die echt bestaan heeft dacht ik maar dan onder een andere naam) Het word allemaal mooi verteld en het draait hierin ook absoluut niet om de entertainment. Het was inderdaad ook een beetje in Home camera-style gefilmt. De film heeft inderdaad cliche-neigingen en word daarom best wel saai. Maarja, het moest gebasseert zijn op de echte ervaringen dus dan kan je er ook niet een grote knalfestijn van maken. Die overtollige dramascenes waren daarintegen wel weer jammer.

Jaap Spijkers acteerde ook weer goed. Hij krijgt ook elk jaar een beurt in een telefilm.

Had trouwens ook eerst gedacht dat ze dezelfte Molukkers caste die we in de film Skin tegenkwamen.

Al met al weer een prima telefilm. Alleen jammer van sommige saaie dramascenes.

3,5*

Behoorlijk mislukt, interessant uitgangspunt maar het script is slappe hap en de uitwerking lijdt zichtbaar onder het beperkte budget (vooral het matige camerawerk dat de financiële tekortkomingen maar niet krijgt verdoezeld met de 'docu-achitge' look). 2*

Matig. Te weinig drama voor een sterk kammerspeil, teveel niksige scènes buiten de kaping om om juist betrokken te raken bij het doen en laten van de kapers. Duidelijk één van de minderen van dit jaar en Van Der Oest wordt met de film minder eigenlijk...

2*

Een zeer matige film. Het gevoel dat je als kijker er helemaal middenin zit wordt vooral verstoord door al die vervelende gezinsperikelen. Jammer.

Een zeldzame miskleun van Van der Oest, al is dat vooral te danken aan het scenario van Nicolette Steggerda die teveel haar best doet om niemand op de teentjes te trappen in deze reconstructie van de treinkaping bij Wijster door een groep Molukse jongeren. Eén van de passagiers is een journalist [Jaap Spijkers] die een affaire heeft met een collega [Anniek Pheifer] en uiteraard tot inkeer komt. Gerson Oratmangoen probeert de rol van de kaper met een hart van goud enige glans te geven, maar van de angst en spanning die de gegijzelden gevoeld moet hebben weet Van der Oest niets over te brengen op de kijker.