The Pied Piper (1972)

Waarom Jacques Demy het nodig vond om het verhaal van de rattenvanger van Hamelen te laten afspelen in zo'n mistroostige setting, is mij een raadsel. Het mag dan wel een oprechte poging zijn om de vroege middeleeuwen tot leven te brengen, maar daardoor krijgt het sprookjesachtige verhaal een wat naargeestige toon waarin folkzanger Donovan totaal niet op zijn plaats is. Probeer bovendien je lachen maar eens in te houden wanneer Donald Pleasance (die hoed!!!) in beeld verschijnt. Demy hinkt teveel op twee gedachten en dat is jammer, want hij heeft de naam een specialist te zijn. Deze film is daar duidelijk géén bewijs van.

Deze verfilming van De Rattenvanger van Hamelen heeft wat voeten in de aarde gehad. De hoofdrolspeler Donovan - in die tijd een wereldster - kon zich maar drie weken vrijmaken voor de opnames, waarna men het scenario heeft moeten herschrijven, personages toevoegen om de schermtijd uit te breiden, etc. Dat heeft geleid tot een film waarvan je je afvraagt om wie het nu eigenlijk draait. Dat heeft ook zijn impact gehad op mijn aandacht als kijker. Niettemin heb ik genoten van de productie an sich, met veel aandacht voor kostumering en decors anno 14e eeuw. Enkele scenes leken wel wat op schilderijen van de meesters van toen, waaronder ook Jeroen Bosch. En helemaal onvergetelijk zijn de scenes waarin de ratten het overnemen. In deze pre CGI tijden had men een heuse rattentrainer in dienst om de beestjes in goeie banen te leiden. Geweldig is dit. De rol van Donovan is dus vrij beperkt maar mag er wezen. Hij zingt enkele liedjes en is ook componist van de hele score. Aan de poster van de film zie je ook duidelijk dat er nog een hippiesfeer is in die tijd. Geen must see maar zeker ook geen tijdverlies om een keer te bekijken.