American Pastoral (2016)

Gisteren in de sneak voorbijgekomen.

Een film die veel moois wil, maar uiteindelijk op bijna alle vlakken tekort komt.

Normaal hou ik wel van de wat langere films met een rustigere en betere opbouw. Helaas was American Pastoral een nogal een tergende en saaie zit.

Het begint allemaal wel oke waarbij tijdens een schoolreunie wordt teruggeblikt op het nogal somber ontplooide leven van de vroegere schoolheld "the Swede". De eerste helft van de film scoort nog wel een voldoende door zijn redelijke tempo en aardig acteerwerk (van voornamelijk de prima Dakota Fanning).

Bij de tweede helft gaat het echter mis.

Waar de bedoeling was om de kijker getuige te laten zijn van een langzaam aftakelende familie en het vaderlijk lijden van "The Swede" komt pijnlijk weinig terecht.

Het geheelt maalt maar door op een slakkentempo waarbij het uiteindelijke verval van de hoofdpersonen juist weer in sprongen wordt genomen. In de uiteindelijke ontknoping hadden het script en regiseur Ewan McGregor blijkbaar niet al teveel zin meer.

Dit alles resulteert in een nogal saai en onbevredigend geheel.

Voor de aardige decors en voor Dakota toch nog een nipte 2,5*

Door de gehele film heen is duidelijk te zien dat Ewan McGregor worstelt met de verwerking van zijn bronmateriaal (het boek van Philip Roth). Ik moet eerlijk bekennen dat ik de roman (nog) niet heb gelezen, maar deze lijkt te draaien om een gelaagd plot, een veelheid aan historische referenties en een duidelijke psychologische ontwikkeling van de characters. En dat is voor een regie-debutant als McGregor, die en passant ook nog even de hoofdrol op zich neemt, duidelijk te veel gevraagd.

American Pastoral stelt veel aan de orde, maar slaagt er niet in een coherente eenheid te creëren. McGregor doet een nobele poging fragmenten met elkaar te verweven, dat wel, maar uiteindelijk zal hij het overzicht verloren zijn. De film springt van de hak op de tak, en kent een aantal scènes die de eindversie nooit hadden mogen halen.

Dat ik de film tóch wel kon waarderen, heeft voornamelijk te maken met het acteerwerk. Het Oedipuscomplex dringt zich al snel op, maar beide vertolkers van Meredith Levov kwijten zich van hun taak hun complexe personage geloofwaardig neer te zetten. Vooral Dakota Fanning vond ik erg sterk, en de relatie tussen dochter en vader (McGregor) kent gelukkig voldoende uitdieping. Jennifer Connelly zette zichzelf daarentegen wel wat te kijk, en het meisje dat Merry's vriendin speelt (Valorie Curry) was idealiter helemaal niet in de film voorgekomen.

American Pastoral verdrinkt in de pretenties van een scenario dat zich moeilijk naar het scherm laat vertalen. Een gewezen regisseur was er misschien in geslaagd een goede weergave te bieden van de maatschappelijke reuring van de sixties. Onder McGregor blijft het bij proberen.

3*

(Gezien op 05-01-17)

Levov, bijgenaamd 'de Zweed' heeft alles wat hij wou, behalve het geluk. En dat is nu net het belangrijkste in het leven. Hij lijdt onder de verdwijning van zijn 'ontspoorde' dochter Meryl.

Zijn vrouw begrijpt het niet en zij begrijpt ook hem niet.

De film spitst zich toe op de zoektocht naar die 'verloren' dochter.

Heel mooie, sfeervolle film, die ons terugbrengt naar het begin van de jaren zestig na de moord op John Kennedy en diens opvolger Lyndon B. Johnson

Sommigen beweren dat de regisseur van de film een soap maakte van het gekende boek van Philip Roth (ook vertaald in het Nederlands). Het heeft mij niet gestoord..

Mooie cinematografie, en in een interessant tijdsgewricht wordt een op zich redelijk eenvoudig verhaal lekker langzaam verteld. Dat geeft de kans om je volledig in het tijdsbeeld onder te dompelen - en ook om je een uurtje of anderhalf te ergeren aan het langzame tempo, en het idee dat de eerste paar minuten al prijsgeven hoe het afloopt en je alleen nog zit te kijken naar hoe het zover kwam.

Ik had geloof ik meer het eerste dan het tweede, want ik kon me redelijk in de film houden. Jammer wel dat het wat weinig vrolijk en positief is. McGregor slaagt er aan de andere kant - als regisseur - behoorlijk goed in om de pijn van de vader invoelbaar te maken, al is McGregor - de acteur - daar af en toe wat mee aan het harken. Wellicht dat zijn personage in het boek ook een hark was.

De wat moralistische uitsmijter is wat al te, wel, moralistisch. Wat te Amerikaans naar mijn smaak, en ook wat te uitleggerig. Laat dat liever aan de kijker zelf, vind ik dan.

Helemaal mee eens, deze film verdient beter!

Uitstekende film met een aangrijpend verhaal over een vader wiens gezin uiteen gerukt wordt nadat zijn onspoorde dochter verdijnt na een bomaanslag. De cast speelt prima, het ziet er allemaal goed uit en de muziek zet de juiste toon. Ik heb de gehele film geboeid zitten kijken en het einde vond ik erg sterk. De film wist (bij mij althans) de juiste snaar te raken. Laat je dus niet afschrikken door het lage gemiddelde hier op moviemeter, ik weet zeker dat meer mensen dit een prachtfilm gaan vinden!

Had hier wel hoge verwachtingen van maar viel toch wat tegen. Gewoontjes, niet erg bijzonder, mist de branie die ik van Trainspotting guy McGregor graag had teruggezien. Verhaal komt maar langzaam op gang, word gaandeweg wat beter, maar echt meeleven met de personages?....Nou nee, niet echt. McGregor speelt op zich best goed, maar zijn Swede is te gedistingeerd, moeilijk om de zielenpijn die hij hier wil overbrengen echt te voelen. Wellicht was het beter geweest om de film te vertellen vanuit het perspectief van Merry(een niet goed gebruikte Fanning). Een karakter wat een veel interessantere ontwikkeling doormaakt in American Pastoral, maar zij komt slecht mondjesmaat in beeld en naar het hoe en waarom van haar opmerkelijke daden in deze film blijft het jammer genoeg gissen, en dat is een groot gemis. Had dus veel beter gekund, niet slecht, maar zowel regisseur als acteur McGregor zouden beter moeten kunnen.

Donkere kant van het verhaal en een serieuze nachtmerrie als het aankomt tot de toegewijde ouders. Het gezicht van Merry een ijzersterke rol van de buitengewone actrice Dakota Fanning gaf expressie aan het gevreesde beeld, dat geen enkele ouder ooit zou willen zien. Ik vond het verhaal qua opbouw prima. Het was donker maar tevens zo menselijk. Prima film!

Misschien komt het omdat dit verhaal zich afspeelt tegen de achtergrond van een periode van de Amerikaanse geschiedenis die mij interesseert, misschien omdat ik een tijdlang veel Philip Roth heb gelezen en dus enigszins thuis ben in zijn wereld, maar ik denk toch dat het vooral vanwege de subtiele regie van Ewan McGregor is dat deze film zo'n indruk op mij gemaakt heeft : de acteurs krijgen alle ruimte om hun personages vorm te geven, het verhaal loopt soepel, en het historische panorama en de persoonlijke tragedie van de Levovs worden fraai verweven. Jennifer Connelly breekt weer eens mijn hart, McGregor versmelt op onverwachte wijze met zijn rol en laat zijn verdriet (in ieder geval op míj) duidelijk overkomen, en Dakota Fanning had zelfs een Oscarnominatie verdiend voor haar vertolking waarin agressie en tragiek elkaar zo mooi in evenwicht houden. Ja, Renton has come a long way. (O, en de hogelijk gewaardeerde David Strathairn is trouwens perfect in zijn kleine rolletje als Nathan Zuckerman.)

Volledig akkoord met mijn voorganger Roger Thornhill

Even een leuk tussendoortje tussen al mijn films in de horrorfilm Challenge hier op moviemeter.

Maar gezien het verhaal is dit ook wel even horror voor de familie.

Uitstekende acteerprestaties. Ewan McGregor speelt zijn rol overtuigend, Connelly en Fanning zie ik altijd wel graag spelen. 7,5/10

Redelijke film over waarin de tienerdochter van een Amerikaans gezin mogelijk een terroristische daad heeft gepleegd. Een goed en origineel verhaal gesitueerd in het Amerika van de jaren '60. De film probeert iets te veel onderwerpen aan te halen waardoor niet alles even goed uitgewerkt is. Het acteerwerk is goed en als regiedebuut van Ewan McGregor valt er ook weinig op aan te merken.

Een goede misdaad/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Bekende acteur Ewan McGregor...

Na een lange intro volgt een onwaarschijnlijk verhaal met heel wat scènes die ge amper voor ernstig kunt houden.

Film wil accenten verleggen, verrassen, verbazen en zelfs ontroeren, maar overtuigen doet hij niet.

Ik heb nogal wisselende ervaringen met Philip Roth; Portnoy's Complaint is een zeldzaam irritant gedrocht, maar bijvoorbeeld American Pastoral beviel wel goed. Ik keek te zijner tijd ook wel uit naar deze verfilming, maar door een gebrek aan tijd en de niet bepaald goede recensies is het er toen niet van uitgekomen. Nu is het er dan toch van gekomen. De film heeft toch te veel zwakke punten en een simplisme waardoor het in vergelijking met het boek toch echt een slag minder is, maar alsnog, als op zich staande film is het ook bij lange na niet zo beroerd als de over het algemeen vernietigende recensies doen geloven.

De film mist de subtiliteit en de gelaagdheid die de karakters in het boek wel hebben. Wat ook niet gemakkelijk is, zeker niet gezien American Pastoral toch bijzonder veel in de interne gedachtenwereld van verteller Nathan Zuckerman zit. Swede komt hier over als een domme, simpele ziel en zijn vrouw Dawn is helemaal platgeslagen tot een simpele bimbo. Gelukkig komen Merry, Sheila en vader Levov wat beter uit de verf. Hoe dan ook, in de film volgen we vooral de centrale verhaallijn die hier als een vrij direct dochter-ouders-conflict wordt gepresenteerd: het leven van de joodse Golden Boy van vroeger, Swede Levov, dat niet de beloofde American Dream wordt maar uit elkaar barst als zijn dochter zich inlaat met een Weather Underground-achtige linkse terreurgroep, waarna zij bomaanslagen pleegt, jarenlang verdwijnt, en na terugkomst een hoopje ellende blijkt met een soort van extreem-boeddhistische doch vredelievende moraal. En waar Swede eigenlijk nog veel meer aan onderdoor gaat dan Merry zelf. Dakota Fanning doet het goed als de getroubleerde Merry, McEwan doet wel z'n best maar geeft niet echt diepte aan de vader, en zoals ik al eerder zei is moeder Dawn helemaal een karikatuurtje geworden.

Het is misschien niet het meesterwerk dat het boek verdient, maar het keek niet vervelend weg. AP is ook fraai gefilmd, en als tijdsbeeld van een Amerika in oproer in de jaren '60 was het ook best interessant. Ik ga voor een krappe voldoende.

Ik vond dit toch wel een sterke film. Erg goed geacteerd met mooi sfeervol camerawerk. Voor mij kwam het verhaal goed over, ondanks dat het langzaam verteld werd. Ewan McGregor heeft hier een goede film neergezet, die voor mij, niet verveelde.

4*

American Pastoral een film die bij mij wat onder de radar gebleven was, maar gisteren op tv en de kans meteen maar gegrepen, vooral vanwege de meer dan behoorlijke cast en bijzondere filmposter.

Daar blijft echter de interesse bij, de film komt al net zo hortend en stotend tot je als dat Merry stottert. De vraag waar dit heen gaat, wordt het nog beter en hoe loopt het af, maakt dat ik toch blijf zitten. Maar behalve de grote en bekende cast, mooi settings, prima jaren '50 en '60 sferen en aankleding, beklijft en boeit de film eigenlijk nergens in den bijzonder en lijkt de film van slechts 108 minuten toch voor het gevoel veel langer te duren.

Voor het gevoel lijkt me het toch zonde want de achtergrond, de jaren zestig, met alle raciale problemen en spanningen, lenen zich dan ook prima voor een goede film. Verder lijken er wel tal van kleine interessante nuances te sudderen, het klassenverschil, het onbegrip voor situaties en mensen, het niet kunnen loslaten, aristocratie versus iets toe willen voegen aan de wereld, de falende relatie met zijn vrouw. Als the Swede overigens ergens in slaagt dan is het wel het onvermogen zijn dochter te begrijpen. De film lijkt overigens over de lotgevallen van de dochter te gaan maar lijkt op het einde toch met een hele kleine touche qua boodschap te veranderen. Het lijkt toch over The Swede zelf te gaan, hoe hij alles leek te hebben, een leven van goud voor zijn voeten en hoe daar vooral niets van terecht kwam en een leven vol ellende en onzekerheid werd. An American Life? Who will say...

Goed, mijn interesse in het boek is zeker gewekt, de film is echter geen hoogvlieger. Maar wellicht komt de film beter en anders tot zijn recht als je het boek gelezen hebt.

Ik vind het een goede film. Een interessant thema, een meisje dat ontspoort en de gevolgen daarvan voor haar ouders. Ik vind het erg goed gespeeld. Met name Dakota Fanning vind ik indrukwekkend. Fijn om deze gezien te hebben. Een 7. 3,5*

De beroemde schrijver Nathan Zuckerman [David Strathairn] bezoekt in 1996 de 45-jarige reünie van Weequahic High School en ontmoet daar Jerry Levov [Rupert Evans], die net zijn broer Seymour (bijgenaamd “Swede”) heeft begraven. In flashback volgen we het relaas van Seymour [Ewan McGregor], destijds de sportheld van school, en zijn echtgenote Dawn [Jennifer Connely], een voormalige beauty queen. Hun ogenschijnlijke sprookjeshuwelijk wordt opgeschrikt door hun rebelse dochter Merry [Dakota Fanning], wiens radicale overtuigingen resulteren in een serie dramatische gebeurtenissen. Fanning doet niets dat mijn vooroordelen over de gemanierde acteerstijl van de familie Fanning te weerspreken, maar McGregor is de zwakste schakel. Op zijn acteerwerk valt niet zoveel aan te merken, maar hij slaagt er geen moment in om enige dramatische spanning op te bouwen waardoor we van het ene conflict in het andere vallen. Ziet er prima uit maar het wil maar niet interessant worden.

Aangenaam verrast door dit drama. Een American dream sprookje dat helemaal uit de hand loopt. Het perfect gezinnetje krijgen een stotterend dochtertje, Merry, en het leven lacht de Levovs toe : het meisje is intelligent, de vader heeft een mooie job als fabrieksbaas en de moeder doet de huishouding. De barsten beginnen wanneer de Vietnam oorlog uitbreekt en de jeugd in rebellie gaat tegen het sociaal model en tegen hun leiders. Ook een 16-jarige Merry, die overgevoelig blijkt voor het leed van anderen, wordt in de ideologische waanzin meegesleurd. De rode draad in de film is de vader, die in geen duizend jaar begrijpt wat hij verkeerd heeft gedaan in de opvoeding van zijn dochter, die hem als medeplichtige beschouwt in de sociale leugen die Amerika is. Ongewild misschien maakte McGregor een film over wat we vandaag "wokisme" noemen, en die ook bekritizeerd wordt omwille van het radicale karakter. Pakkende film vond ik, en prima geacteerd, al was het mij naar het einde toe iets te melodramatisch.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt en vond het een goeie film. Een levensverhaal van een man met een ontspoorde dochter. Vond het wel goed gebracht. De cast deed het prima en de film zag er goed uit.

De lange speelduur stoorde zeker niet. Vond het een prima drama.