The Beatles: Eight Days a Week - The Touring Years (2016)

Het is bijna een prestatie om over zo'n interessante band zo'n saaie documentaire te maken. Pijnlijk letterlijke vertelwijze (alles wat genoemd wordt in interview ,van McCartney tot de irrelevante moeder van de interviewer uit 1967, wordt gelijk in beeld gebracht). We krijgen zelden iets mee van wat er werkelijk gaande was bij de bandleden (hooguit even bij Help) waardoor het een oppervlakkig encyclopedisch verhaaltje is. Erg jammer.

Tja. ik verwachtte ook gewoon weer een standaard Beatles doc (en misschien was het dat ook wel) maar onverwachts toch weer heel erg genoten.

Het is gewoon een heerlijk aanstekelijke band en de hele dynamiek en gekte rondom hun beginperiode is gewoon leuk.

En dat terwijl de film eigenlijk eindigt waar de voor mij muzikaal boeiendste Beatles periode (Magical Mystery, White Album, Abbey Road) nog moest beginnen. Maar goed.

Het is vooral een heel brave docu die Ron Howard hier aflevert. Als niet-uitgesproken Beatlesfan vond ik het leuk om te zien hoe er in de beginjaren van de band een ware hype rondom de vier kwajongens ( want dan waren ze toen nog vooral) bestond, maar zag ik tegelijk ook dat herhaling op den duur troef werd, zeker in de registraties van de optredens. Dan speelt ook mee dat de docu zo'n beetje stopt als de mijns inziens meer interessante platen van de Beatles tot stand gaan komen. Howard kleurt zo binnen de lijntjes dat er zelfs voor mij (als niet-kenner) weinig verrassingen of nieuwe dingen uit Eight Days a Week naar voren kwamen.

Een weinig originele documentaire dus, leuk om eens te zien, maar tegelijk inferieur aan veel andere, interessantere muziekdocu's.

2.5*

Ik zit me weleens af te vragen, stel je een band voor die is ontstaan in 2007 met in 2009 hun eerste album en vorig jaar al zijn ze uit elkaar gegaan. Met dertien studioalbums, nog een handvol singles, twintig hits op nummer één en een stuk of zes klassiekers. Dat alles in zeven jaar. Coldplay's eerste album komt al uit 2000, Beyonce 2003, Rihanna 2005. Om maar even na te gaan in wat voor korte tijd de Beatles hebben bestaan.

Deze docu behandelt dan alleen nog maar goed vier jaar van hun bestaan waarin meer goede muziek werd gemaakt war de meeste artiesten alleen maar van kunnen dromen en het nog niet lukt in twintig jaar.

Nu zit daar heel veel interessants in, die Beatlemania waarin meisjes helemaal gek werden. Nu is dat ook wel een beetje aan de hand met bijvoorbeeld Justin Bieber (eerste album 2010) maar toch niet zo erg als wat Howard ons toont. Dan wil ik weten: 'hoe kan dat?' Allicht speelt de periode een belangrijke rol, of ook de kwaliteit van de muziek, maar Howard is nergens in geïnteresseerd om dat te onderzoeken. Hij laat alleen de Beatles zien terwijl ze optreden (voornamelijk in Amerika) en af en toe komt er wat informatie mee. Sporadisch komt het tijdsbeeld (Vietnam) langs maar dat is niet meer dan een vluchtigheid. Dit is echt oerdegelijk in elkaar gezet waar je als kijker wel een en ander meekrijgt maar niet mee beleeft. Want dit moeten slopende jaren zijn geweest, maar eigenlijk merk je dat nergens.

En dan krijgen we aan het eind nog 30 minuten van een concert te zien, na de aftiteling nog. Beetje raar geconstrueerd. De halve zaal was al leeg. En nu konden ze best live spelen maar zo heel bijzonder was dat nu ook weer niet. Stijfjes haast. Dan deed Elvis tien jaar eerder al heel wat meer op het podium.

Niettemin heeft deze docu wel leuke momenten. Sowieso is het geinig te zien hoeveel plezier de vier in het begin hadden en je merkt dat dit na drie jaar langzaamaan uitvloeit. Daarnaast blijft de muziek fijn en is het allemaal niet heel vervelend. Maar er had zoveel meer mee gekund. 2,0*.

Met Ron Howard weet je wat je krijgt: een verzorgde, goed gemaakte productie, vooral gevuld met gebakken lucht. En Eight Days A Week past precies in die beschrijving: het is vooral een lofzang op The Beatles, strak gemonteerd en vol aardige anekdotes en grappige, onderhoudende fragmenten uit persconferenties en concerten die ze tijdens The Touring Years gaven. Paul, Ringo en de families van John en George gaven hun medewerking aan deze film en dus blijft het allemaal vrij kritiekloos. Het is wel bijzonder om te horen hoe hecht The Beatles waren tijdens deze periode, want dat verklaart ook voor een groot deel waardoor de band uiteindelijk op weinig amicale wijze werd opgeheven. Het is jammer dat de vriendschappelijke concurrentiestrijd tussen The Beatles en The Beach Boys volledig wordt genegeerd: zij stuwden elkaar tot creatieve hoogtepunten en zonder Pet Sounds was er geen Sgt Pepper geweest. Het coda, bestaande uit een 30-minuten durende registratie van het krankzinnige concert van The Beatles in het New York Shea Stadium - een concert waarvan de leden toegaven dat de PA ongeschikt was en dat ze elkaar nauwelijks konder horen spelen - is wellicht historisch interessant, maar omdat het geen geweldig optreden was, de beelden onvolledig en daardoor regelmatig slecht gemonteerd zijn en de arrangementen vrijwel exact hetzelfde zijn als de studio-versies, is dit alleen interessant voor Beatles-diehards.

Een prima inleiding voor diegenen die The Beatles niet kennen, maar te weinig diepgaand voor de wat meer eisende muziekliefhebber.

"The Band you know, the story you don't "

Ik heb als Beatle-fan uiteraard mateloos genoten van de muziek en de beelden, maar bovenstaande reclameleus is toch enigszins overtrokken. Ik heb geen nieuwe feiten voorgeschoteld gekregen. De bijdragen van Whoopie Goldberg en Sigourney Weaver vond ik wel echt leuk. Zoals mrklm al zei: Leuk voor degenen die de Beatles niet kennen (zo die al bestaan), maar te weinig diepgaand.

Hier spreekt een groot beatlefan.

Mooie beelden, geweldige muziek, maar niets nieuws, niets meer dan een mooie foto collage met toelichting van een aantal pseudo celebrities.

Heel spijtig dat als je dan toch McCartney en Ringo om vraagt om mee te werken, dat zij dan zo weinig extra''s of iets nieuws konden vertellen.

Completer, beter en interessanter; living in the material World van Scorsese.

Ook irritant: mixen van beelden en geluid, van verschillende opnames.

Ron Howard heeft ook van the beatles touring Years een family film gemaakt.

Hysterische vrouwen.

Je kan je afvragen waarom Howard deze docu gemaakt heeft. Er zijn al aardig wat docs op de markt die een vollediger verhaal vertellen dan deze. Anderzijds is het wel zo dat de focus Howard wat ruimte geeft om nieuw materiaal te tonen en om sommige zaken net iets dieper in te gaan. Fijn voor de hardcore Beatles liefhebber, iets minder boeiend voor de gematigde liefhebber of passant.

Howard maakt er wel een echte good news show van. Veel ruimte voor negativiteit is er niet, zelfs wanneer The Beatles het touren zelf duidelijk kotsbeu waren blijft het bij een paar brave oneliners. Verder worden The Beatles wel weer geschets in de tijd, maar nooit echt vergeleken met de populariteit van andere bands, de aloude Beatles/Stones battle hoor je ook nooit terugkomen. Dan kan je zeggen dat zulke zaken hier niet echt op hun plaats zijn (wat ook wel zo is, gezien de focus op hun optredes), maar na tal van ruime Beatles docs zijn dat wel een beetje de vragen waar ik mee blijf zitten.

Verder wel wat aardig archiefmateriaal, hysterische taferelen en de immer guitige Ringo die altijd voor wat vrolijkheid weet te zorgen. Maar het meeste daarvan kende ik al. Howard giet het in een vlotte documentaire, maar wie nog nooit wat van The Beatles gezien heeft zou ik toch eerst wat andere docs aanraden.

1.5*

Aardige documentaire over de beginjaren van The Beatles toen ze nog op tour gingen. Een simpele opzet van veel archiefmateriaal afgewisseld met wat talking heads. Het blijft wel allemaal een beetje oppervlakkig, maar je krijgt wel een goede indruk hoe het er aan toe ging in die periode voor de vier uit Liverpool. Natuurlijk leuk om al die oude beelden te zien (jammer dat het deels met de computer is ingekleurd).

Ik ben toevallig de biografie van Paul McCartney aan het lezen en net aangekomen aan de periode na The Beatles. Een groep die zoveel interessant te bieden heeft, omdat ze uiteindelijk zoveel gepresteerd hebben op korte tijd en een carrière uit praktisch 2 delen hebben gehad. De wilde live jaren en de experimentele studio jaren. Bovendien waren het 4 verschillende figuren die net samen deze band maakten tot wat het werd, maar tegelijk ook gaandeweg botsende persoonlijkheden hadden. Het is een wonder dat ze in de latere jaren toch nog samen albums hebben gemaakt.

Om maar te zeggen dat een film of documentaire over The Beatles zoveel te bieden kan hebben en dan is dit een fractie uit de hele carrière. Altijd leuk om hen eens bezig te zien en hun muziek te horen. Maar meer dan 2 uur over de live optredens is misschien te veel van het goede. Het toont wel de echte Beatlemania en de reden waarom het ook teveel werd voor hen. Maar qua getuigenissen is het soms nogal braaf en krijgen we The Beatles zelf te weinig te zien. Figuurlijk dan, het viertal is heel de tijd aanwezig natuurlijk.

Fans zullen hier van smullen en als liefhebber van de groep, heb ik hier ook van genoten. Maar een supergroep als The Beatles mag toch wel meer hebben dan dit. Beetje meer creativiteit en volledigheid. Ook al is dat moeilijk samen te vatten. Maar nu mis ik te veel info. De combinatie met hun gezin en partners. De onderlinge strijd. Hun ontmoeting met figuren als Elvis of Bob Dylan. Het vergelijk met The Rolling Stones. Te weinig over hun jaren in Duitsland. Brian Epstein en George Martin kwamen ook amper aan bod. ...

kHeb genoten, ondanks het wat brave passeren van wat er voorviel in het relatief korte artiestenbestaan van The Beatles als groep. Inderdaad een 'time travel' zoals hierboven is gesuggereerd, waarin dingen in een stroomversnelling plaatsvonden. Ga eens van het poppy Love Me Do uit '62 naar Get Back acht jaar later, en je hebt een artistieke ontwikkeling zonder weerga. Van menig artiest kun je hun eerste wapenfeit en die van recent, 20 of 30 jaar later, gewoon uitwisselen. Hebben misschien van producent gewisseld, that's it. Er zal nooit meer een fenomeen zijn als de Beatles, zoals er nooit een tweede Kuifje of tweede Seinfeld zal komen.

Ik heb vaak genoeg gelezen onder welke druk de Beatles leefden tussen hun Amerikaanse doorbraak via I want to hold your hand eind 1963 en hun besluit in augustus 1966 om niet meer te gaan touren, maar pas bij de murwmakende overdaad aan hektische concert- en backstage-beelden uit deze documentaire kon ik het echt voelen, voor zover dat dan gaat bij honderd minuten beeldmateriaal in plaats van bijna drie jaar "in het echt". Misschien weinig nieuws gezien, maar toch genoten.

        Overigens heb ik altijd meer een grenzeloze bewondering dan echte liefde voor de Beatles gekoesterd, maar elke keer dat ik ze hoor en/of zie valt het me toch weer op wat een tomeloze energie en speelplezier en enthousiasme ze uitstralen. Ik kan eigenlijk maar weinig bands verzinnen bij wie de pure lol zó van het scherm afspat, en ik moet bekennen dat ik na al die jaren eigenlijk All my loving en The night before en It won't be long liever hoor dan I am the walrus of Dear Prudence of Across the universe. Kortom, het latere materiaal is misschien interessanter, maar het vroegere werk is me dierbaarder, en ik heb me dan ook nergens gestoord aan de opzet van deze documentaire; dat je moet stoppen ten tijde van Revolver vloeit nou eenmaal voort uit de aard van een film die gaat over "The touring years", en ik ben daar zelf niet rouwig om.

Ik heb zeker genoten van deze documentaire, al is 'ie niet zo volledig en uitgebreid als ik had gehoopt. Ook worden veel van de ruwe kantjes buiten beschouwing gelaten (bijv. het drugsgebruik, wat alleen licht word aangestipt bij de opnames van de film Help!). Toch jammer, want een docu is dan niet helemaal volledig. Maar goed, ik vond het leuk om veel beelden te zien die ik in ieder geval nog nooit had gezien en om de Beatlesmania van dichtbij te zien. Zo begrijp ik ook wel meer dat de jongens er op een gegeven moment klaar mee waren ook.

4*

8/10 (IMDB)

Vlotte, zeer onderhoudende documentaire over de fab four ten tijde van hun concertjaren, van 1963 tot en met 1966. De beatlemania wordt fraai in beeld gebracht, met archiefmateriaal om van te smullen en leuke interviewfragmenten, waarbij oud en nieuw beeldmateriaal kunstig is gemonteerd tot een logisch geheel. Waarschijnlijk leuker voor niet ingewijden zoals ondertekende dan voor doorgewinterde fans, maar ook zij zullen hier naar alle waarschijnlijkheid flink van genieten.

Mooie documentaire met vele mooie beelden over de geschiedenis van The Beatles. Precies zoals je van een gewone documentaire mag verwachten. Dus ook geen extra draai of een andere invalshoek of zo. Toch moest ik ook vaak aan The Rutles: All You Need Is Cash (Film, 1978) - MovieMeter.nl denken. Bijvoorbeeld toen The Beatles in het Shea Stadium moesten spelen vernoemd naar de revolutionair en verzetsstrijder Shea Stadium.

Prima documentaire over de eerste jaren van The Beatles die in het teken staan van Beatlemania wereldwijd. In die tijd toerden ze de wereld rond met live concerten tot hier een eind aan kwam in 1966. Live beelden worden afgewisseld met interviews met The Beatles en hun tijdgenoten. Hun verhaal is mij welbekend dus geen grote verrassingen. Niettemin blijft het indrukwekkend om te zien hoe het zich allemaal heeft ontwikkeld. En hoe basic de geluidsinstallaties in de jaren ‘60 waren. Dat is eigenlijk niet te geloven hoe simpel dat eruit zag - en steeds volledig overstemd door gillende meisjes.