Roma (1972)

Prachtige beelden, indrukwekkende decors, absurde situaties en tal van vreemde personages; ingredienten voor een topfilm zou je zeggen! Toch hou ik het maar op 3 sterren. Dat is te wijten aan het totale gebrek aan verhaal. Deze film is eigenlijk een documentaire over Rome vermomd in een filmisch jasje; visueel een genot (vooral de modeshow en de verkeersopstopping), inhoudelijk mager.

Geen Amarcord...

Zeer fraaie film van Fellini over zijn geliefde stad Roma.

Dit Roma is een ode, een hommage aan de Eeuwige Stad in zeven losstaande episoden. De film is dus in die zin plotloos, maar zeker niet betekenisloos. Roma is een documentaire-achtige film over het Rome van zijn verbeelding en van zijn jeugdherinneringen. In tegenstelling tot een karakterstudie kan deze film een ”stadsstudie” genoemd worden, waarin het karakter van de stad, en in het bijzonder van de stad volgens Fellini, op geweldige wijze ontleedt wordt.

Roma is een zeer liefdevolle film, waarin je ook duidelijk de liefde/ haatverhouding van Fellini met de stad ziet. De sensualiteit en humor zijn in grote mate aanwezig.

Vanaf het begin boeit de film. Fellini die vertelt voor het eerst met Roma kennisgemaakt te hebben via een eeuwenoude steen bij zijn geboorteplaats (Rimini) en die met zijn leraar veldtrips maakt om kennis te maken met het Romeinse Tijdperk.

Vooral de sequentie als de jonge Fellini voor het eerst in Rome aankomt en kennis maakt met de familie van zijn hospita, en de maaltijd die daar op volgt, is zeer liefdevol gemaakt.

Daarna passeren vele situaties, personages en scènes de revue. Een variétéshow, een “hoerenmarkt”, een “autostrada”-sequentie (inclusief opstopping), en tevens een modeshow voor en door nonnen en priesters, om maar eens wat te noemen.

Roma is een zorgvuldig geconstrueerde verbeelding van Roma en vooral van het Roma van zijn herinneringen en dromen.

Roma schijnt, zoals de meeste van zijn films, geïnspireerd te zijn op een droom van Fellini. In I, Fellini zei hij hierover:

”I dreamed I was imprisoned in an oubliette deep under Rome. I heard unearthly voices coming through the walls. They said: ‘We are the ancient Romans. We are still here’ “

Het oude en het nieuwe Roma ontmoeten elkaar onder de grond van Roma, in een van de interessantste sequenties in de film, waarin werkers, bezig aan de bouw van een metrostelsel, stuiten op een nog onontdekt huis uit de Oudheid. De arbeiders aanschouwen vol bewondering de prachtige mozaïeken en beelden, maar zien deze snel verdampt worden door de nieuwe, verse lucht van buiten die een bedreiging vormt.

Mooie film dus, zeker een die ik vaker wil zien. Nu twijfel ik nog over het cijfer (3,5 of vier), dus ik zal het maar eens opnemen vanavond, zodat ik Roma nog vaker kan bekijken.

De film (ook wel Fellini’s Roma) behoort tot een trilogie van “zichzelf-presenterende” films, samen met Fellini’s Satyricon en Fellini’s Casanova. Satyricon verhaalt over de decadentie in het Oude Rome, Roma is een deels autobiografische meditatie op het huidige Rome en Casanova handelt over de decadentie van het Italië van de moderne oudheid.

Prima, liefdevolle ode aan Roma!

Ingmar Bergman werk ook met veel droombeelden in zijn films. Vandaar wellicht ook dat ze elkaar zo apprecieerden.

Helemaal mijn ding dit, deze meesterlijke film van Fellini. Met name het eerste uur is van ongekend hoog niveau waarin het Rome van vlak voor de 2e wereldoorlog wordt geschetst. Een levendige stad vol muziek, theater, terrasjes en echte levensgenieters. Alles is tijdens deze scènes zó ontzettend knap en leuk in beeld gebracht dat het zonder twijfel tot het beste werk van Fellini behoort. Er gebeurt constant wat, iedere scène wordt ondersteunt door de meest aanstekelijke muziek en alles straalt een onvoorstelbare vitaliteit en vrolijkheid uit. Een perfect geregisseerde chaos!

De minste scène vond ik overigens de hele aanloop naar het moment waarop oude muurschilderingen worden ontdekt tijdens het graven van een metrotunnel. De ontdekking zelf is mooi en indrukwekkend, maar de gebeurtenissen vooraf zijn wat saaiïg en passen niet bij de rest van de film.

De momenten waarop we Fellini zelf even in beeld zien geven de film een leuke zelfreflexief laagje en maken het geheel alleen maar nóg aangenamer om te aanschouwen.

Wat mij betreft een van Fellini's beste films, een grote aanrader!

En toch geef je Amarcord wel 5 sterren?

Dacht dat ik deze al maanden terug had opgewaardeerd, maar goed...vier sterren dus, alsnog.

Erg mooie film inderdaad. De kinderen op school, de snelweg (hypnotiserend, bijna transcendentaal zelfs op den duur), de sacrale modeshow (etherisch mooi trouwens).

O ja, en het themadeuntje van deze film is het beste van Nino Rota.

Amarcord sprak me zowel visueel als "inhoudelijk" meer aan. Vooral de humor in Amarcord is erg aanstekelijk, maar ook de melancholieke sfeer in Amarcord kan mij beter bekoren. Trouwens, Roma was mijn eerste of tweede Fellini. Ik moest echt groeien in de wereld die Fellini in zijn films creeert. Ik verwacht dan ook dat Roma bij een herziening een hogere waardering van me krijgt (en iig zeker niet dat Amarcord een lagere score zal krijgen). Over dat 'inhoudelijk mager' gesproken: het gaat vooral om de uitwerking van die inhoud. De uitwerking kan de inhoud verrijken. Vergeet niet, ik heb ook Kill Bill 5* gegeven en bijv Sword of Doom (ook inhoudelijk niet uitmuntend, maar wel qua sfeer en actie) 4,5*

'Inhoudelijk mager'........tja, in principe hoef ik die woorden niet te gebruiken bij een Fellini. La Strada en Notti di Cabiria hebben een ontroerend thema en plot en al die andere Fellini's uiten hun kracht via originele ideeen en uitgangspunten, knotsgekke taferelen en aanstekelijke personages. Ik ben in ieder geval gek op de werelden die Fellini creeert. Zal de term dan voortaan ook maar mijden om verwarring bij MM'ers te voorkomen.

Ik vond het ook al zo'n vreemde uitspraak, maar aangezien het een van je eerste Fellini's was valt het wel te begrijpen. Maar dan nog... dat deze film geen narratief kent en dus wat dat betreft inderdaad inhoudelijk mager is wil nog niet zeggen dat de film zelf geen inhoud kent. Ik ervaarde het eerder als een diepgravende stadsstudie/symphonie die Rome belicht in al zijn (haar?) facetten, uiteraard ontzettend virtuoos in beeld gebracht en daarom zo ontzettend de moeite waard. Bovendien sprak de kritiek op het Vaticaan en geloof in het algemeen me hier erg aan.

Fellini is een van de regisseurs die mij heeft laten inzien dat "het verhaal" niet heilig is, maar dat het de algehele ervaring is die telt. En wat dat gevoel betreft zit ik bij hem zeker aan het juiste adres . Wat deze film betreft... Kijk 'm gewoon nog eens, ik weet bijna zeker dat er dan een klein puntje bij op komt!

Ik zag hiervoor alleen La Strada van Fellini en dan is dit toch heel wat anders. Wat heb nog allemaal voor de boeg?

Roma is parodie, sfeerschets en liefdesverklaring tegelijk. Een bont geheel van scenes. Vol met druk pratende mensen, rondspringende kinderen, rijdende auto's, stadse trams, springend door de tijd en tussen droom, realteit en herinnering

De aankomst van jonge Fellini in Rome is zo leuk, dat ik prompt zin kreeg om bij ze in te trekken. Ik zou het er vermoedelijk niet lang uithouden, maar toch.

Een hele mooie scene is de scene bij het restaurant in het begin. Druk kwebbelende mensen die aan het eten zijn en zich laten gelden, een kind dat vieze liedjes zingt, een tram komt constant voorbij rijden en daar lopen wij, als kijkers, dan tussen, de ene keer vangen we wat op van de ene tafel, de andere keer van de andere. Erg leuk en fraai gedaan.

Meest bizarre scene is de kerkelijke modeshow die tot enorme bizarre proporties uitgroeid, met op het einde de Paus die gewoon god lijkt te spelen. Teglijkertijd een visueel overdonderende scene, alsook totaal over de top en een scherpe sneer naar de Katholieke kerk.

Al die leuke scenes, vol met humor, italiaanse liedjes en bonte kleuren maken dit toch wel tot een erg leuke film die ik eigenlijk nog eens in de bios moet zien.

4.0*

Een opeenvolging van allemaal prachtige scenes, het gebrek aan verhaal maakt niet uit en als het er wel was geweest had het de film alleen maar minder gemaakt denk ik. Vooral de scene waarin ze uit eten gaan in het begin, de metroscene(+ontdekking) en de modeshow zijn heel sfeervol.

3.5*

Roma kwam voornamelijk over als een wisselvallige film. Het ene moment word je meegenomen naar het magische Rome van Fellini en het andere moment zit je te kijken naar vretende en vatsige Italianen.
Er zit geen verhaallijn in, de film bestaat louter uit verschillende scènes waarin een sfeerbeeld van Rome geschetst wordt.
In de eerste helft was het een beetje wennen, de film leek voornamelijk te bestaan uit veel Italiaans geroep en getier. De scènes in de theaterzaal en op het volksfeest duurde mij net iets te lang en gingen na een tijd vervelen. Af en toe zat er al wel een geweldige scène bij, zoals de vrouw in de auto met de hele rij wachtenden.
Het gebrek aan verhaallijn, wat de eerste helft soms wat langdradig maakte, werd hoe verder de film vorderde steeds minder een probleem. de film leek in de tweede helft dan ook meer op gang te komen. Het tempo werd opgedreven en het begon visueel wat uitzinniger te worden. dan pas kreeg ik het gevoel van de ene scène in de andere geslingerd te worden. Als kijker kreeg je het echt gevoel mee voortgestuwd te worden, met de auto’s in de file en de graafmachines onder de grond.
De legendarische modeshow vond ik er dan weer net iets over. In veel delen is er een mooi evenwicht tussen poëzie en de typische Fellini-touch. Hier leek hij te uitzinnig te willen doen, waardoor ik wat uit de film geraakte. In het prachtige slotdeel met de motorrijders zat het naar mijn gevoel weer helemaal goed.
Over het algemeen vond ik het wel een schitterende film, maar het haalde toch niet constant hetzelfde niveau. Wellicht had ik er een beetje te veel van verwacht.

Magische film van Fellini,

Scènes wisselen elkaar in een lekker tempo af en zijn allemaal boeiend op het iets te lange gedeelte met de prostituees na. De film straalt een op en top Italiaans sfeertje uit, met veel overvolle terrasjes en mensen die zich buiten allemaal tegoed doen aan culinaire hoogstandjes ( pizza dus! ), verder gebeurt er in beeld teveel om in een keer waar te nemen. De mensen doen allemaal hun eigen ding en je volgt eigenlijk constant hetgeen wat je wilt volgen. Je pikt gewoon wat mee van de gesprekken tussen de mensen. De onderwerpen waarover men praat zijn misschien oppervlakkig maar stralen een heerlijk lamlendig Italiaans sfeertje uit, anno 2006/2007 is er niet al teveel veranderd sinds deze heerlijke film die bolstaat van sfeerschetsen van datgeen waar men in Rome zo trots op is.

Absolute hoogtepunten voor mij waren de gedurfde modeshow en het wat surreëel aandoende einde, waarbij vele motorrijders er geen twijfel over laten bestaan dat Rome ook `s nachts leeft en passant doen ze ook nog enkele prachtige monumenten aan in het donker! . Verder was de muziek ook prima in orde. Bijna net zo fijn als Amarcord. 4*

Een echte parel van Fellini, die met deze abstracte pseudo-documentaire vooral het verval van de stad Rome laat zien. Hij laat zien dat de stad zelf er prachtig uitziet, maar dat hetgeen wat in de stad huist in feite niets meer dan uitschot is.

Verder trateert Fellini ons op enkele overheerlijke absurde scènes waar er 2 vooral uitblinken:
1) De autostrade naar Rome waarop bijna elk soort vervoermiddel dat hier op aarde te vinden is de revue passeert (auto's, paarden, koeien, tanks, karren,...). Heel leuk in scène gezet is dat.
2) en eigenlijk als klap op de vuurpijl: de modeshow in het vaticaan. Wat ik zo leuk vond aan deze scène is, dat ze zo lekker veel absurde humor bevat (rolschaatsende priesters, flikkerende sinterklaasmantels) en tegelijkertijd zoveel macht uitstraalt. Check die grimas van die paus eens! De scène wordt extra kracht bijgezet door een lichtjes aantekelijk pianonummer. Klasse!

119 minuten lang heb ik naar een film gekeken waarin verhaal, personage's of logica ver te zoeken was, en nergens in de film heb ik me verveelt. Dat verdient een dikke 4*.

Wat zou ik graag Satyricon en Amarcord is zien .

Wat houd je tegen?

Amarcord was lange tijd niet te verkrijgen op dvd, maar sinds kort is hij verschenen in een nederlandse editie. Heb hem meteen gekocht

Satyricon vind ik niet.

Een Italiaans 7-gangenmenu. Na 2 plats kan je eigenlijk niet meer, maar je blijft smullen omdat het allemaal zo lekker is. Overdaad schaadt, maar voor één keertje, kan het geen kwaad. Gezien op school de week voor we naar Italië gingen (in 1978). Ik had er metaan nóg meer zin in. Heerlijke film.

Zijn ode aan de stad, die wordt geïntroduceerd als een paradijs waar je als kind naar verlangt. Je hoort erover op school, je ziet de trein die ernaar op weg is. In het eerste deel zien we vervolgens een jonge man in Rome aankomen (Fellini’s alter ego?), waar hij een rondleiding krijgt in het huis waar hij een appartement betrekt (je kunt al raden naar de types die daar rondlopen) en waar hij ’s avonds gaat eten met de nieuwe bekenden. Het is alsof Fellini de camera gewoon maar aanzet en je zit een 20 minuten met een dikke grijns op je gezicht naar al het wonderlijks te kijken. Dat getuigt van een onnavolgbaar talent (al doet Kusturica toch echt afbreuk aan dat onnavolgbare). Alsof Fellini ook beseft dat dit al tezeer geromantiseer is, zien we in het tweede stuk zijn crew die de autoweg filmt die naar Rome leidt. Een heksenketel. Zo positioneert hij nostalgie naast moderniteit. De eerste categorie, die later uitgekristaliseerd wordt in Amarcord heeft mijn voorkeur (variety show met een onwelwillend publiek – meesterlijk), maar ook het gedeelte waarin een groep een metroschacht boort en stuit op een Romeins huis met fresco’s mag er zijn. De film oogt als een onsamenhangend allegaartje, slechts bijeengehouden door de plaats van handeling, maar het is toch weer wonderlijke cinema hoor. Hoe kan dit zo lang voor mij verborgen zijn gebleven? La dolce vita is het antwoord. Negeer die film als u aan Fellini begint!

Omdat jij die toevallig niet goed vindt? La Dolce Vita is een essentiele Fellini. Vind het 1 van zijn beste films.

Maar, tegengesteld aan zijn reputatie, een van zijn minst toegankelijke films vind ik. Ik vind het eigenlijk geen Fellini om mee te beginnen, maar omdat het zijn bekendste is doen veel mensen dat wel.

Mwa, daar heb je misschien wel gelijk in...

Maar nimmer negeren natuurlijk. Is ook een pure Fellini.

Volgens velen is Roma niet zijn meest toegangkelijke film,
maar het is de eerste Fellini die ik zie: prachtig!

Scene op scene kleurijk en stijlvol. Vaak ook erg grappig.
De verkeersdrukte in de enorme regenbui is voor mij het hoogtepunt. Maar ook de scene waarbij men luidruchtig bezig
is aan een avondmaal vergezeld door muziek en een voorbij rijdende tram is erg mooi.
Het meegaan met motoren langs verlichte bouwwerken in de nacht is een zeer fraaie afsluiting van de film.

Enorm benieuwd naar ander werk van deze regisseur.
En daar ik er nog een aantal op dvd klaar heb staan in de kast...

4 Sterren

'k Ga eerlijk bekennen : het ontbreken van een plot, hoe eenvoudig ook, is toch een beetje wennen geblazen.

Maar onafgezien daarvan is dit toch een merkwaardige film.

Fellini's magistrale camera voert hier vele tientallen personages, karikaturen eigenlijk, ten tonele die voor de nodige sfeer zorgen.

Realistisch, irréeel, apocalyptisch, kritisch, satirisch...geen adjectieven genoeg om deze film te typeren, die, ondanks mijn bemerking hiervoren, de kijker toch heel wat boeiende scènes bezorgt.

'k Zou de film eerlang nog een tweede keer moeten zien, want Fellini zou Fellini niet zijn, moest er geen pak symboliek in de film verscholen zitten en dat is mij mogelijks ontgaan.

Schitterend eerbetoon van Fellini aan de "Eeuwige Stad". Deze documentairachtige film moet het helemaal hebben van de beelden. Het is een beeldensliert van barokke taferelen, weemoedige herinneringen, en apocalyptische visioenen. Film oogt niet overal even mooi, maar de sequenties van de autostrada, waarbij de regen met bakken uit de hemel valt en vooral de morbide modeshow voor de clerus zijn magistraal. De decadentie van de Rooms Katholieke Kerk is nog nooit zo goed in beeld gebracht.

Voor mij is "Roma" nog altijd de beste film van Fellini.

4,5*

Prachtig woord.

Zwakke en wisselvallige Fellini. De eerste scen met de huurder deed mij de film bijna stopzetten. Tenenkrommend Italiaans gedoe. en helaas niet de enige scene die ik erg zwak en zelfs vervelend vond. De Intocht in de stad door de regen, de scene in de metrotunnel en de modeshow waren dan wel weer aardig, maar niet veel meer dan dat. Die laatste was de enige met een beetje visuele flair. Verder was het op audio visueel gebied uitermate pover.

Krappe 2,5*

Die eerste scene is de essentie van italiaanse cinema voor mij. Zo los, zo raak, zo vol leven. Ook die scene dat ze met een stel zo'n variete-avond zitten te vergallen. Ik moet alweer lachen als ik eraan denk. Audio-visueel pover: de scene met de fading fresco's zal ik niet licht vergeten. Een van de beste Fellini's

Italiaanse cinema valt mij ook vaak niet goed. Die levendigheid... Ik vind het meestal maar veel gedoe om niets.....

Fresco scene was mooi, maar had veel sterker gemoeten. Conceptueel vond ik het erg sterk, visueel echter zwak uitgevoerd.

Na 8 e Mezzo viel dit zwaaar tegen, veel te lange film, te lange scenes, geen verhaal en niks nieuws onder de aandacht gebracht. Niet mijn ding dus deze Fellini. Ik heb hem met doorbijten afgekeken maar niet van harte. (bij deze; hij is te koop voor € 7,50)

Een paar jaar terug zag ik een special over Fellini en een stukje van Casanova op de Publieke Omroep. Ik was er direct van overtuigd dat Fellini een waardevolle cineast voor mij zou worden. Nu, een paar jaar verder, voel ik me teleurgesteld… en misschien zelfs een beetje belazerd.

8½ vond ik prachtig, Satyricon vermoeiend en La Strada wel aardig; mijn laatste hoop werd gevestigd op Roma. En al vanaf de openingsscène begon ik mij te ergeren: "waarom heeft Fellini zo'n haast?"

Een plot vind ik een observerende film als Roma niet nodig hebben – dat heeft bijv. Tati zijn Play Time ook niet; nee, het is het totale gebrek aan focus wat mij dwars zit en waarbij ik me afvraag of Fellini misschien last had van ADHD.

Nu zou je Roma onder de noemer “stream of consciousness” kunnen laten vallen, maar eerlijk gezegd vind ik dat de film te veel eer aandoen en maar een mager excuus – in tegenstelling tot bijv. Tarkovsky's De spiegel, waarin alle scènes vloeiend in elkaar over stromen.

Eén noemenswaardige scène had de film gelukkig wel voor mij: de extravagante modeshow voor geestelijken.

Nu is het absoluut niet mijn bedoeling om enkel af te geven en het kijkplezier van anderen te “bederven”; waar ik op doel met mijn bericht is dat ik de vele aanprijzingen simpelweg niet begrijp. En dat ik Fellini – spijtig genoeg – misschien maar moet laten varen.