Clockwatchers (1997)

Gelukkig heb ik nooit naar Friends gekeken, zodat ik geen last had van vooroordelen met betrekking tot Lisa Kudrow (pas later begreep ik dat ze "een voorgeschiedenis" had); ik vond haar gewoon geweldig spelen en één worden met haar rol, net als de rest.

Zeer herkenbaar voor wie zich ooit wel eens verveeld heeft achter z'n bureau. Prachtig ensemblespel, aangevoerd door de kameleontische Toni Collette, maar voor mij sprong vooral Parker Posey in haar "electrifying" rol van Margaret eruit. Een film die elke keer dat ik hem zie leuker en toch ook wel aangrijpender wordt. Vaak als tweedehandsje te vinden, helaas alleen maar in een 4:3-transfer (en ik zie hem dan altijd met deze hoes).

Deze werkvloerkomedie doet in eerste instantie wat vreemd aan wegens de truttige kleding van Toni Colette, om nog te zwijgen van Helen Fitzgerald. Laatsgenoemde wekt de jaloezie op van de "temps" - stagiaires of tijdelijk benoemden. Deze laagste kaste in het administratieve wereldje krijgt zelden de aandacht en waardering die ze verdient. Parker Posey is grappig als degene die de kantjes ervanaf loopt en miniflesjes alcohol verbergt. Het geheel baadt in een sfeertje van zinloosheid, aanmodderen en vaag dromen van een betere toekomst.

De titel heeft een dubbele betekenis: een clockwatcher is iemand die met tegenzin gaat werken en naar het einde van de werkuren uitkijkt. Tegelijk is het iemand voor wie de klok figuurlijk aan het tikken is als die nog iets zonvols van het leven wil maken.

Goeie film over een vrouw die vriendinnen wordt met de collega's op haar nieuwe kantoorbaan. Redelijk droge humor, maar ook wel treffend mbt de werksfeer en de collega's onderling. Mede door de toch wat afwijkende toon is het verloop niet gemakkelijk te voorspellen. Van de cast weet Parker Posey het het leukst te brengen.