Megane (2007)

Ik vraag me af wat Alex van Warmerdam hiervan zou vinden, want "als Alex van Warmerdam zenboeddhist zou zijn geworden, dan zou hij Megane gemaakt kunnen hebben" (aldus het NRC Handelsblad). En wat mij betreft is daar ook alles mee gezegd.

Favoriete momenten: wanneer het oudere vrouwtje Taeko verzoekt achterop haar fiets te stappen, waarop vervolgens benijdenswaardig gereageerd wordt door de hoteleigenaar en de andere gasten.

Heerlijk!

Ik vind Ogigami steeds leuker. Megane is een geweldige bankvakantie, twee uurtjes genieten van een eilandje in Japan. Het is er oersaai, maar daardoor komen de kleine dingen veel beter tot z'n recht.

Het ochtenddansje, Motai (wat een geweldig mens!) die bonen staat klaar te maken en uiteraard het allereerste ijsje van Taeko. Wat kunne die Japanners eten toch smakelijk laten lijken.

Er gebeurt niet veel tot helemaal niks, de personages worden niet uitgediept en veel vragen worden gewoon niet beantwoord. Het gaat dan ook om het moment zelf, het genieten van rust en de kleine dingen. Ik zou er zelf gek worden denk ik, maar deze film doet verlangen naar de vakantie van de hoofdpersonen. De kracht van een sterke film.

4.5* en een uitgebreide review

Valt eigenlijk weinig te zeggen over dit toch best wel sympathieke filmje omdat er ogenschijnlijk niks gebeurt. Waarschijnlijk was dat ook de hele opzet van de regisseur want het gaat in dit filmpje duidelijk om het relaxen of beter gezegd; het "loslaten", prachtig gesymboliseerd in de scène waarin Taeko plaats nam in de bagagebak van het driewielertje, haar koffer - een metafoor voor de ballast die wij in ons jachtige leven bij ons dragen - achterlatend. Voor mij is dat ook de mooiste scène van dit filmpje waarin de Zen filosofie centraal staat. Ben je in staat alles los te laten dan kun je des te meer genieten van de mooie kleine dingen die in ons oh zo drukke en gestresste leventje helemaal niet opvallen.

3,5*

Best wel een bijzonder stukje cinema. Waar meeste films de intentie hebben een boodschap over te willen dragen, gaat het bij Megane om het ervaren van de film zelf. Na afloop is er niet veel om over te discussiëren, want er gebeurt daarvoor gewoon te weinig. Je bevindt je gedurende ca. 2 uur in een zone waar er voor de rest niets toe doet. Het gaat om het hier en nu en wat er zich daarbuiten afspeelt is irrelevant. Even wat gas terugnemen en lekker genieten.

Alles voelt lekker natuurlijk aan. Acteurs en actrices lijken ongehinderd hun ding te kunnen doen. Camerawerk is wel wat braafjes, maar voelt tegelijkertijd wel fris en verfijnd aan.

Misschien is dit niet een film die je in aanwezigheid van anderen moet kijken. Gisteren alleen gekeken, languit op de bank en dat beviel me prima. Ik denk dat gezelschap om je heen afbreuk doet aan de ervaring en daar is Megane misschien iets te fragiel voor.

Lief filmpje waar weinig gebeurt, en wat het met name van de sfeer moet hebben. Het tempo is wel erg laag en de kijker ervaart ook een beetje wat het hoofdpersonage ervaart: bezienswaardigheden? Die zijn hier niet!

Kortom, je moet pogen te "schemeren". Nu had ik daar toch wat moeite mee, het wordt allemaal ook wel erg uitgerekt. Het audiovisuele kan in zo'n geval als middel dienen om het geheel toch wat bij elkaar te houden. De soundtrack was wat dat betreft erg passend; visueel was het dan weer wat gewoontjes.

Uiteindelijk toch iets te langzaam voor mij om echt tot een hoge score te komen. 3*.

Film die best in mijn straatje past, maar me net niet helemaal wist mee te trekken. Heel fijn dat de film nauwelijks achtergrondmuziek kent en daardoor vooral alle omgevingsgeluiden goed hoort, je komt best even tot rust en het vakantiegevoel komt echt naar boven. Maar de beelden verder missen zeggingskracht (ook al zitten er genoeg mooie plaatjes in), de personages lieten me redelijk koud en het tempo vond ik lang niet altijd even sterk. 3,0*.

Een vrij gezapige voortkabbelende film over een vrouw die rust zoekt en wenst te ontstressen, maar daar door omstandigheden niet toe komt. Maar de film overtuigde me niet en trok me niet mee.

De film is vrij vlak en de personages boeien nauwelijks. Ook het plot slaat iets te weinig aan om gekluisterd aan het scherm te zitten. Een film die je moet ervaren door het minimalistische karakter. Eentje die ik gauw vergeten zal zijn. Jammer.