The Lucky Ones (2008)

Alleen de aanwezigheid van Rachel McAdams maakt zo'n beetje elke film al de moeite waard, zo ook deze The Luky Ones. Een film die inderdaad, zoals eerder aangegeven, vol zit met vanalles.

De film neemt rustig de tijd om de kijkers goed kennis te laten maken met de drie hoofdpersonages. De vele, interessante, vermakelijke gesprekken zorgen hier op een uitstekende manier voor. De film zit vol met drama, humor, spanning, avontuur en op elk front slaagt de film met vlag en wimpel. Het verhaal is dan misschien wel niet zo veel bijzonders, de gebeurtenissen en de uitstekende acteurs zorger ervoor dat dit wel zo wordt. Tim Robbins is fantastisch, Michael Peña is goed en Rachel McAdams is mooi, maar ook weer gewoon ijzersterk. Eén van de beste actrices op dit moment wat mij betreft.

Visueel is de film ook uitstekend. Alles is mooi gefilmd, de gebieden zijn prachtig en de prima muziek ondersteund alles op een mooie manier. Mooi ook om te zien hoe Peña gaandeweg steeds meer begint te voelen voor het personage van McAdams. Een echte uitspraak hierover komt er niet, maar ik weet zeker dat hij verliefd op haar is geworden. De verhalen; de gitaar, de scheiding, een tokus die niet werkt en de verschillende wendingen die ervoor zorgen dat alle personages dikke vrienden worden en op het laatst weer bijelkaar in een legerpakkie staan, zijn erg mooi en meer dan geslaagd. Neil Burger heeft de touwtjes prima in handen gehad tijdens deze film.

Vind het toch nog een beetje vreemd dat deze film hier niet in de bioscopen is geweest. Bekende regisseur, acteurs etc. etc. Ook wel jammer, want ik denk dat de film het toch zeker redelijk gedaan zou hebben. Ik heb in ieder geval toch wel genoten van deze heerlijke film. Dikke voldoende dus ook.

Sympathieke roadmovie, gelukkig vrij subtiel uitgewerkt. Het script is niet echt verrassend maar interessant genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Camerawerk is ook in orde. Het voornaamste bestaansrecht van de film wordt ontleend aan de drie hoofdrolspelers, die hier allen sterke rollen neerzetten. Vooral de atypische rol van de doorgaans nogal schattige McAdams valt op. Robbins en Pena zijn ook prima. Al met al geen wereldschokkende film, maar degelijk genoeg.

Erg mooie Sparks verfilming weer. Ik heb al een enorm zwak voor roadmovies en daarbij komt nog eens een zwak voor McAdams. Dit kan toch niet misgaan?

En dat ging het ook niet. McAdams, Peña en Robbins zetten ijzersterke performances neer. Drie enorm uiteenlopende karakters maar de character development is zo enorm sterk. Het wordt nooit te intellectueel, gewoon een lief klein en oprecht filmpje. Vooral het karakter van McAdams is enorm aandoenlijk. Haar maniertjes, haar kinderlijke gedrag en haar aanstekelijke enthousiasme is erg mooi om te zien.

Er gebeurt voor de rest niet zo veel maar het heerlijke kabbelende tempo is gewoon heerlijk. De gesprekken tussen de drie (vooral die seks conversaties tussen Peña en McAdams zijn hilarisch. Al die dingen die McAdams zegt met een strak serieus gezicht ), en de struggles waar we onderweg mee geconfronteerd worden 'werken' gewoon goed.

Robbins, McAdams en Peña dragen the Lucky Ones en met de magie van het boek van Sparks kan er eigenlijk weinig misgaan. En dat gaat het ook niet.

Ik dacht inderdaad ook dat het een verfilming was van Sparks. Had wel logisch geweest, aangezien het verhaal goed bij hem zou passen

Was een lief filmpje. Je leeft gelijk vanaf het begin al mee met de drie personages, die trouwens erg goed worden neergezet door de acteurs. Een mooie kijk op hun dagelijkse problemen, vooral om te zien wat voor effect het heeft als je in het leger zit. Ik vond Rachel er ver bovenuit springen qua character, en wat zet ze Collee toch goed neer als een lieve, spontane en soms wat gekke meid. Heerlijke rol van McAdams, zeker een van mijn favoriete. Het is verder ook een rustige film met een vleugje humor en wat bar slechte special effects tijdens die tornado Dat kon eigenlijk echt niet, maar goed dat maakte de film niet minder voor me. Gewoon een heerlijke roadmovie, die mij op een bepaald vlak wel heeft geraakt.

Redelijke, maar nietszeggende roadmovie.

Grootste minpunt is toch wel Rachel McAdams. Wat is ze bloedirritant in the Lucky Ones, en daarnaast enorm nep overkomend. Aan alle kanten droop de geforceerdheid van haar mooie, welgevormde lichaam. Dan blijven er nog twee over; Tim Robbins en Michael Peña doen hun ding, maar hun personages zijn niet boeiend genoeg. Een soort grijze muizen in legerpak.

De film mist ook humor. Het quasi vrolijke muziekje gedurende film was ook lichtelijk irritant. Daarnaast gebeurde er gewoonweg te weinig voor een (bijna) twee uur durende film, hoewel er toch een tornado, een auto-ongeluk, hoeren en wippartijen zijn ingestopt.

Verder wel lekker klein en verzorgt. Roadmovies behoren toch wel tot mijn favoriete genres, maar the Lucky Ones hangt ergens onder de middenmoot.

Het eindshot, met het vertrekkende vliegtuig vond ik letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt.

Kleine 3*

Roadmovie met drie soldaten die door omstandigheden samen on the road naar huis rijden. De drie raken erg gehecht aan elkaar en dat maakt de film zo warm aan het hart. Iedereen geeft hier om elkaar. Ook de humor mag er zijn : Cheaver die plots met een echtscheiding zit, TK met zijn erectieprobleem en Colee en haar gitaar... dat maakt de film ook een beetje maf. Ze zitten allen met hun problemen maar gaan er toch redelijk licht mee om.

Ik heb er wel met een brede glimlach naar gekeken. Enkel het einde zinde mij niet... zeer ongeloofwaardig dat ze zo'n buddies geworden zijn dat ze allen samen terugkeren naar Irak . Verder een frisse film over vriendschap die getrokken wordt door drie goede acteurs want zij maken de film de moeite waard.

Leuke simpele en misschien juist daardoor perfecte roadmovie.

Wat me daarin toch speciaal aanspreekt is de sympathieke en subtiele anti-oorlogsboodschap, die juist daardoor denk ik veel effectiever werkt dan alle 'gewone' anti-oorlogsfilms - die bereiken hun doel niet doordat ze bij voorbaat al een stempel hebben, en dus alleen door diegenen gezien zullen worden die niet meer overtuigd hoeven te worden van de zinloosheid van oorlogen in het algemeen, en van de idioterie van de laatste Amerikaanse ingreep in Irak in het bijzonder. Deze film is dus subtieler, en laat eerder de menselijke kant van de soldaat zien, die gevangen zit tussen wat zijn omgeving van hem verwacht en de ledigheid van wat hem (en haar!) door de maatschappij als alternatief geboden wordt.

Maar dat terzijde - meestal vind ik de anti-oorlogsboodschappen vooral zeurderig, betweterig, kleinzielig, en ubercalvinistisch; vandaar deze lange inleiding - want waar het toch vooral om gaat is de mooie roadmovie die we hier te zien krijgen. Stukje bij beetje leren we de drie vrienden kennen, kijken we mee in hun leven en de halfgare situaties waar ze mee om proberen te gaan. En - verplicht voor een roadmovie, en ook zoals dat gaat als je zelf op zo'n manier op pad gaat - zien we hoe ze onderweg van het ene idiote avontuur in het andere vallen. Prima in orde, geen speld tussen te krijgen, solide vakwerk. Als enige puntje van kritiek misschien dat de scène tijdens de tornado misschien iets minder puriteins Amerikaans had gekund. Maar, aan de andere kant, deze film gaat natuurlijk toch ook wel heel erg over Amerika, en de toch vrij unieke - misschien zelfs idiote - manier van doen in dat land.

Dan de drie rollen. Echt tot in perfectie gespeeld. Tim Robbins wordt vaker geprezen om zijn rol in deze film, maar wat mij betreft zijn alle drie de spelers echt perfect in hun rol - ze spelen niet, maar ze zijn, als je naar de film gekeken hebt herinner je je niet de acteurs, maar de rol die ze spelen en de karaktereigenschappen van wat ze aan het spelen zijn. Beter kan het echt niet. Het helpt natuurlijk dat alle drie een goed ingevuld karakter hebben om te spelen, maar dat doet echt niets af aan dat ze dat ook prima en volstrekt herkenbaar, geloofwaardig invullen. Wat daarbij natuurlijk nog eens extra helpt is de heerlijk positief-aanstekelijke happy-go-lucky manier waarop Rachel McAdams haar rol speelt. Heel Amerikaans allemaal, maar toch ook heel moeilijk om iets negatiefs te ontdekken in de omgeving van zoveel (ahem) joi-de-vivre.

En ook dat is een sterk punt van de film. Ondanks alle negatieve aspecten van de Amerikaanse samenleving, laat de film - net als de subtiele anti-oorlogsboodschap - ook heel subtiel zien dat Amerikanen ook vaak heel prettige en erg fijne mensen zijn. Geen speld tussen te krijgen.

Erg leuke, relaxte en fijne roadmovie. Erg mooi geacteerd door de drie hoofdrolspelers en ik heb me geen moment kunnen vervelen. Het was zoals hierboven wordt genoemd niet voorspelbaar,maar ik vond het toch jammer dat er niks gedaan werd met de aantrekkings kracht tussen T.K en Collee. ik snap dat dit waarschijnlijk inderdaad de bedoeling was van de regisseur maar het liet mij een beetje met een leeg gevoel achter. Maar voor de rest een heerlijke film waar je echt van kunt genieten!

4*

Best leuke roadmovie met een ietwat inconsequente toon. Hoewel er in het script behoorlijk wat drama zit wordt alles op een, soms té, luchtige manier gebracht wat op zich ook wel zijn charme had.

Het verhaaltje stelt niet veel voor maar verveelde geen moment.

De randpersonages waren weinig overtuigend maar gelukkig waren de 3 sympathieke hoofdpersonages wel goed neergezet. Op papier een wat atypische rol voor Rachel McAdams maar ze slaagt er zonder moeite in haar personage zich eigen te maken.

3.0*

Goeie film waarin drie Amerikaanse soldaten uit Irak carpoolen om thuis te komen. Een fijne en vooral onderhoudende roadmovie door Amerika. De drie personages worden goed neergezet. Niet in de laatste plaats vanwege het uitstekende acteerwerk waarbij vooral Rachel McAdams positief eruit springt.

“Don't talk about planes crashing when you're on a plane.”

The Lucky Ones is een tragikomedie over drie Amerikaanse militairen die thuiskomen vanuit Irak, en ieder zo hun eigen problemen onder ogen moeten zien. The Lucky Ones heeft zeker wat te zeggen over het nut van oorlog en de economische problemen in delen van Amerika, maar het algehele gevoel van de film is feel good.

Vooral McAdams als de praatgrage en positieve Colee krijgt de lachers op haar hand en steelt de show. Robbins krijgt in het begin het meeste te doen maar verdwijnt daarna wat naar de achtergrond, en Pena is degelijk en speelt ook een sterk personage. The Lucky Ones heeft sowieso drie sympathieke personages waar je graag mee 'on the road' gaat. Het bitterzoete einde past hierin perfect.