Allan Quatermain and the Temple of Skulls (2008)

Zonder twijfel een van de meest gefaalde Asylum producties. Alles is op een ontzettend amateuristische wijze in elkaar geprutst. Als het je interesseert, probeer dan zeker eens wat opzoekwerk te verrichten rondom de totstandkoming van deze prent. Je zult je ogen niet geloven. Hoe is het mogelijk dat mensen zo'n gebrek aan talent en gezond boerenverstand kunnen hebben?

De film begint nochtans niet slecht. Een korte voorgeschiedenis omtrent een geheimzinnige schatkaart. Twee ruiters vinden hem in de afgekloven hand van een of andere goudzoeker en beginnen er om te vechten. Hierbij wordt de kaart in twee stukken gescheurd. Nadat de een de ander heeft neergekwakt, neemt hij de benen. Hij springt met zijn paard op een ontzettend potsierlijke manier over een ravijn om niet veel later een speer zijn torso te zien doorboren.

Later, we weten niet precies hoeveel jaar, blijkt dat de ene helft van de kaart in handen is gevallen van 'Sir Henry', een rijkeluiskind in gezelschap van Anna, ook een kapitaalkrachtig vrouwmens. De twee zijn op zoek naar Neville, hun broer, of de broer van Anna, dat is niet duidelijk. De andere helft vinden we terug bij een nogal vaag figuur genaamd Allan Quatermain. Hij probeert de kaart te verkopen aan een ongure Nazi genaamd Hartford, omdat hij het geld nodig heeft om zijn zoon verder te laten studeren aan de 'Dragon School'. Ik wou dat mijn school zo'n naam had. Hoe dan ook, het Nationaal-Socialistische heerschap (of kortweg, de 'boef') is niet tevreden omdat hij slechts de helft van de kaart krijgt, terwijl hij gehoopt had op de volledige. De deal, die overigens gesloten wordt in bijzijn van de twee goed bemiddelde individuen, ontaard in een schietpartij en de drie moeten lopen voor hun leven. Om een lang, vervelend verhaal kort te maken komt het erop neer dat Allan besluit de twee te helpen in hun zoektocht naar Neville, in ruil voor 40.000 pond. Neville zou de schat op het spoor zijn gekomen, maar is nu verdwenen.

Naar goede gewoonte klinkt het basisgegeven absoluut niet slecht, maar wordt het op zo'n vreselijke manier verkracht door Asylum-medewerkers dat het al zijn waarde verliest. Élk aspect is op een enorm gebrekkige manier aangepakt. Hoe ze ooit over zoveel plotgaten en zoveel ridicule zaken hebben heen kunnen kijken, het is me een raadsel. Hoe kun je als maker trots zijn op een wanproduct als dit? Enfin, dan rest me alleen nog de taak al deze absurde details op te lichten.

Eerst en vooral heeft Quatermain veel weg van een figuur die we allemaal wel kennen. Hij heeft een soort leren cowboyhoed en dito vest en ik dacht zelfs even een zweep gezien te hebben. Tja, een regelrechte rip-off van het Indiana Jones-typetje natuurlijk. De oorspronkelijke Quatermain roman dateert uit 1885, dus is er logischerwijs niets dat het personage toen met 'Indie' kon verbinden. Maar er is wél een Quatermain film uitgekomen in 1987. Deze film bevatte ook een look-a-like van 'Indie', en kwam 6 jaar na 'Raiders of the Lost Ark'. Enfin, 'The Asylum' gaat dus verder op dat elan. Het enige dat Allan onderscheidt van zijn opzichtige voorbeeld is zijn vettige froufrou of 'pony', die dringend bijgeknipt en eventueel gewassen moet worden.

Je krijgt drie seconden een blik op een brief te zien zonder verdere uitleg en daarna klimt Allan op een trein, op weg naar Hartford, de ongure schattenjager.

De actie is erg onoverzichtelijk. Ongeveer elk beeld is geschoten in close-up zodat je nooit precies weet wie waar staat en wat er nu feitelijk aan het gebeuren is. Een aparte aanpak qua regie, maar hier volledig misplaatst. Je zou denken dat de regisseur de ziekte van Parkinson heeft, want de camera bibbert en beeft alsof de wereld aan het vergaan is. En wat het allemaal nog verwarrender maakt, is het feit dat de geweerschoten ontiegelijk nep klinken. Je weet nooit of ze nu ergens met hun arm tegen gestoten hebben, of dat er iemand aan het schieten is. Klop nu met je hand op je bureau of deur en je weet wat ik bedoel. Is het zo moeilijk wat samples van geweerschoten te vinden? De geweren hebben tevens geen terugslag, wat de geloofwaardigheid nog meer weghaalt, voor zover dat mogelijk is.

Hartford geeft de achtervolging in het begin veel te snel op en Allan en het vrouwmens zien hun kans om met de trein te ontsnappen. Henry bleef om een of andere reden achter. God weet waarom. Even later wordt de trein tegengehouden door Hartford die zijn jeep op de rails parkeert. Deze scène staat zo bol van de plotgaten dat je broek spontaan afzakt en de kamer uitloopt. Hoe wist hij dat ze op die trein zaten? Nadat zowel Allan als de boef al hun kruit hebben verschoten springen Anna en Allan van de trein, net nadat ze hem in achteruit hebben gezet. Hartford, uilskuiken dat hij is, zet de achtervolging in op de lege trein. Niet veel later komt Henry in een klein treinkarretje aantuffen, alsof er niets aan de hand is. Hoe is hij voorbij de trein EN de woeste Hartford geraakt? Waarom is hij niet van de eerste keer mee op de trein gesprongen? Als het antwoord je te binnen schiet, stuur me dan a.u.b. een gele briefkaart.

Nadat ze zeker een kwartier (daadwerkelijke speelminuten) in Allan's huis hebben gerust en ondertussen nog eens aangevallen zijn geweest door twee mannetjes van Hartford, besluiten ze dan toch op weg te gaan. Het dienstmeisje, Umbopa, komt ook mee, ook al moest ze eigenlijk een belangrijke brief op de post doen. Nu, van een man als Allan zou je toch kunnen verwachten dat hij tenminste een jeep heeft? Maar neen, ze gaan te voet. Een reis van drie dagen, te voet. Zucht, wat volgt is niet meer dan het in beeld brengen van een wandeling door de savanne. Er gebeurt niets en om een kennis te quoten: "Kijken hoe het gras groeit is leuker dan dit te moeten aanschouwen." Vanaf hier begon de synchronisatie trouwens lastig te doen. We zijn zo'n drie kwartier ver en het geluid heeft een seconde achterstand. Erg vervelend, maar helaas een vaak voorkomend probleem bij dit soort films.

Ze worden al vlug ingehaald door Hartford (Hoe vind hij hen steeds weer terug? Heeft hij bij iemand een chip ingeplant?), die nu probeert een deal te sluiten met het gezelschap. Enfin, ze weigeren en we kunnen weer verder. Wat nu volgt zijn een paar onzinnige dialogen die totaal inadequaat zijn in deze context, af en toe onderbroken door flitsen van Afrikaanse zoogdieren.

Wow, een neushoorn! Oppassen makkers! Gewoon even stil blijven staan! Niet bewegen... Ja, we kunnen weer verder!

Ik kan me best voorstellen dat de makers hier trots op waren. Er worden gnoes getoond, zebra's, en zelfs een nijlpaard. Ik vond het evenwel een vrij zielige vertoning en ze sloegen er absoluut niet in me te verbazen. Dieren en mensen worden overigens nooit in één shot getoond. Hoe kunnen ze dan dreiging uitstralen? Alsof ze een dierentuin zijn binnengestapt en bij elke kooi een paar seconden hebben staan filmen.

Het verloopt verdomd traag. Er gebeurt lange tijd gewoon niets, naast een korte interventie van een zwerm bijen, een verstuikte enkel en een pluk gras dat als medicijn moet dienen. Ik begon al te knikkebollen totdat het groepje plots, ineens, door een negerstam werd omsingeld. Maar, wat volgt is niet te bevatten. Na de gevangenneming, die op zich al een eeuwigheid leek te duren, worden ze een primitief dorp binnengeloodst. Overal vrolijke, halfnaakte vrouwen die bewegen op ritmisch tromgeroffel. Leuk om even wat anders te zien. Maar het probleem dat zich opdringt is dat ze van geen ophouden weten! Ze blijven dansen, wel vijf minuten lang! Wat heb je daar als kijker nu aan? Ze zijn al bijna een uur aan het treuzelen, het verhaal lijkt op niets uit te draaien, dan is het minste wat je kunt doen gewoon voortmaken! Het leek echter hoe langer hoe meer duidelijk dat er nooit een tempel zou betreden worden. Ik begon de moed te verliezen.

Nadat ze worden geconfronteerd met het stamhoofd, laat deze zijn 'witch doctor' iedereen meerdere malen laten controleren op leugens (ja, ze dient als leugendetector) en tussendoor laat hij nog een stamlid onthoofden. Tot ieders verrassing blijkt dat Hartford in de tent van het stamhoofd zat en het op een akkoordje heeft gegooid. Wacht, even terugspoelen. Er werd een stamlid onthoofd omdat hij de groep had meegebracht op hun territorium, wat verboden is. Als het stamhoofd met Hartford was overeen gekomen dat het groepje meegebracht moest worden naar hier, waarom liet hij het stamlid dan toch nog onthoofden? Waarom? De vraagtekens bleven maar toestromen en het duurde niet lang meer vooraleer ik er door overrompelt werd.

Wat volgt is een relatief lange onderhandeling tussen het stamhoofd en Hartford om Anna te verkopen. Er worden tot 24 koeien aangeboden. Ja, zoveel is ze inderdaad wel waard. Hartford heeft plots echter andere plannen. Hij schiet het stamhoofd dood en neemt met Anna de benen. Wederom, waarom?

Ondertussen is gebleken dat Umbopa, het zwarte dienstmeisje van Allan, eigenlijk de enige echte koningin van de stam is. Ze besluit de drie vrienden (Inderdaad, Allan en Henry hebben Neville aangetroffen in een hut, hij zat daar blijkbaar al enige tijd te suffen) de vrijheid te geven. Ze talmen geen ogenblik en zetten Linea recta de achtervolging in. Komt die tempel er dan toch nog?

Warempel, ze komen al gauw uit voor een reusachtig complex, dat schijnbaar gewoon achter het dorp lijkt te liggen. Het is een wonder dat het nog nooit deftig is onderzocht, want je kunt er gewoon niet naast kijken. Afijn, het trio betreedt de grot. Tenminste, dat vermoed ik, want de belichting is maar povertjes. Nadat ze door pakweg drie gangen zijn gewandeld komen ze uit in de schatkamer. Hartford is er ook, met Anna, en dwingt Allan zich over te geven. Deze blijft echter gewoon staan en Anna krijgt een kogel door haar hoofd. Nogmaals, waarom bracht Hartford Anna zo ver mee in de grot, om haar dan gewon dood te schieten? Het slaat nergens op, net als het plaatsen van zoveel spoilers. Jammer genoeg had Hartford maar één kogel meer in zijn pistool en wordt aldus gedwongen tot een handgemeen. Dit eindgevecht trekt op niets. Niet alleen slordig gefilmd, maar ook geforceerde bewegingen zorgen ervoor dat niemand dit serieus kan nemen. Ten langen leste neemt Allan een soort grijpklauw op die zomaar op de grond lag (deze klauw werd tevens gebruikt bij de eerdere onthoofding in het dorp) en trekt in een ruk Hartford's hoofd weg. Ik moet niet zeggen hoe nep dat er uit zag.

Het blijkt even later dat Anna niet werkelijk dood was, omdat de kogel werd opgevangen door de stalen haarband die ze eerder van het stamhoofd had gekregen. Jammer. Om de een of andere willekeurige reden begint de schatkamer dan in te storten en worden de vier vrienden gedwongen de tempel te verlaten. De 'Tempel of Skulls'. Geen enkele schedel gezien.

Daarop volgt de terugkeer naar het dorp, waar ze de kersverse koningin gaan begroeten. Een beetje lachen naar elkaar en daar komt dan eindelijk iets in beeld waar ik al een hele tijd op zat te wachten. De aftiteling.

Wat betreft acteerprestaties kan je stellen dat deze simpelweg onbestaand zijn. Iedereen acteert als zijn het robots en alle personages hebben een ernstig tekort aan diepgang omdat ze nooit iets zeggen dat hun persoonlijkheid inkleurt. Iedereen is leeg en futloos en daarom voelt elke dialoog en interactie geforceerd en merkwaardig aan.

Over aspecten als muziek e.d. ga ik niet beginnen. Er zitten aanvaardbare melodieën in verwerkt, maar dat kan niet worden omschreven als iets dat de rest compenseert. Dat kan vergeleken worden met iemand in het gezicht spuwen en er daarna een pleister op aanbrengen, samen met je welgemeende excuses.

Allan Quatermain and the Temple of Skulls is een van de ergste films in zijn categorie. De incompetentie is flagrant, zoals ik dat vaak poog te verwoorden. Alles wijst erop dat dit gemaakt is door een leek. Het is zo laag-bij-de-gronds dat er zelfs niet kan gelachen worden met de slechtheid. Slaapverwekkend, ergerlijk, laxerend, you name it.

Alles wordt nu in werk gesteld om deze vuurspuwende furie uit mijn grijze massa te bannen.

0,50 (0,25)

In deze The Asylum rip-off van "Indiana Jones and the Crystal Skull," zijn gek genoeg geen tempels of schedels te vinden. Wel is er Allan Quatermain maar of dat veel had uitgemaakt? In het kort de film doet er een half uur over om de reizigers bij elkaar te laten komen om ze daarna rond de 30 minuten te laten reizen naar hun doel. Zucht, de helden lopen in deze film wat af! Ondertussen worden er beelden getoond van Afrikaanse dieren in het wild en landschappen, zo van het Discovery kanaal. Echter dat doel is niet de tempel maar gevangenschap? Met National Geographic dansjes van inboorlingen en uiteindelijk ook nog een groot plot -gat tot gevolg. Meestal stopt men in een film wat gevaarlijke ontmoeting zodat er wat actie ontstaat. Tja... hier zijn wel CGI-sprinkhanen, een (echte) neushoorn en inboorlingen maar die zijn nergens een echte bedreiging. Nee, ik vond dit niet goed!